I SA/Lu 667/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 września 2013 r. sprawy ze skargi B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na decyzję Dyrektor Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za czerwiec 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Dyrektor Izby Celnej po rozpoznaniu odwołania A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiąc czerwiec 2010r. w wysokości 5.065 zł - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu podano, że w dniu [...] do Naczelnika Urzędu Celnego wpłynęła deklaracja skarżącej spółki dla podatku od gier za miesiąc czerwiec 2010r., w której zadeklarowano podatek od gier w wysokości 8.000 zł. W załączniku do deklaracji [...] wykazano cztery automaty do gier o niskich wygranych. W dniu 3 sierpnia 2010r. do Naczelnika Urzędu Celnego wpłynęła korekta ww. deklaracji wraz z jej uzasadnieniem. W korekcie zadeklarowano podatek od gier w wysokości 2.935 zł. Wraz z nią, spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od gier na automatach o niskich wygranych za miesiąc czerwiec 2010r. Korektę deklaracji oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty uzasadniła brakiem notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, zwanej dalej "u.g.h."), na mocy której zostały wprowadzone podwyższone stawki w podatku od gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie spółki projekt ustawy o grach hazardowych powinien - stosownie do Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.WE L 204 z 21.07.1998r. ze zm., zwanej dalej: "Dyrektywą 98/34/WE"), która została transponowana do prawa krajowego na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) - zostać notyfikowany przez Komisję, zawiera bowiem przepisy techniczne. W jej ocenie, brak notyfikacji przedmiotowej ustawy powoduje konieczność określenia zobowiązania w podatku od gier na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zm., zwanej dalej: "ustawą o grach i zakładach wzajemnych") - w kwocie 180 euro od jednego automatu. Decyzją nr [...] z dnia [...], Naczelnik Urzędu Celnego określił zobowiązanie podatkowe w podatku od gier za miesiąc czerwiec 2010 w wysokości 8.000 zł. W dniu [...], Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiąc czerwiec 2010r. w wysokości 5.065 zł. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji, skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 120, 121 § 1, 122, 123 § 1, 124, 180, 181, 187 § 1 i 2, 188, 190 § 1 i 2, 191, 192, 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej - przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów z dokumentów (tj. korespondencji pomiędzy organami odpowiedzialnymi za notyfikację projektu u.g.h.); - art. art. 1 pkt 1, pkt 11, 8 ust. 1 i 9 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE - poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na przepisach u.g.h.; - art. 139 ust. 1 u.g.h. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wskutek naruszenia obowiązku notyfikacji zastosowanie znajdowała stawka podatku określona w art. 45a ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W rozpoznaniu tych zarzutów, Dyrektor Izby Celnej na wstępie podał, że skarżąca spółka działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa l. prowadziła na podstawie stosownego zezwolenia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. w oparciu o przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z jej art. 45a, podatnicy posiadający zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych zobowiązani byli do uiszczania podatku od gier w formie zryczałtowanej w wysokości stanowiącej równowartość 180 euro miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie. Organ II instancji zwrócił uwagę, że w sprawie bezsporna jest liczba posiadanych przez spółkę automatów (4) w miesiącu czerwcu 2010 r., a spór sprowadza się do rozstrzygnięcia czy u.g.h. winna być notyfikowana przez Komisję, stosownie do art. 8 ust. 1 i art. 9 Dyrektywy 98/34/WE. Podkreślił, że Dyrektywa ta została implementowana przez Rzeczpospolitą Polską do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039). W ocenie organu odwoławczego, nie może budzić wątpliwości zasadność zastosowania przez organ I instancji art. 139 ust. 1 u.g.h., zamiast wskazanego w odwołaniu przez spółkę art. 45a ustawy o grach i zakładach wzajemnych, albowiem było to zgodne z normami konstytucyjnymi (art. 7 Konstytucji i art. 87 Konstytucji RP) u.g.h. została uchwalona przez konstytucyjne organy ustawodawcze, jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, w związku z czym, organy władzy publicznej, były nią związane od chwili jej wejścia w życie, tj. od dnia 1 stycznia 2010 r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku notyfikacji i obowiązku zastosowania art. 45a ustawy o grach i zakładach wzajemnych, Dyrektor Izby Celnej stwierdzając, że taki obowiązek nie zachodził, odwołał się do tożsamego stanowiska wyrażanego w tym przedmiocie przez wojewódzkie sądy administracyjne. Jego zdaniem, w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji nie doszło do naruszenia którejkolwiek z zasad ogólnych postępowania podatkowego. Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie przepisów prawa, prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zapewnił w nim spółce czynny udział, w tym umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Nie doszło również do naruszenia zasad postępowania dowodowego, to jest art. art. 180, 181, 187 § 1 i 2, 188, 190 § 1 i 2, 191, 192 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do wniosku dowodowego dotyczącego zwrócenia się przez organ podatkowy o przekazanie przez Ministra Finansów, Kancelarię Prezesa Rady Ministrów oraz Ministra Gospodarki korespondencji prowadzonej przez te organy z Komisją Europejską w sprawie notyfikacji projektu u.g.h., organ II instancji wskazując na art. 188 Ordynacji podatkowej, wyjaśnił, że dowód nie ma służyć wyjaśnieniu stanu prawnego, a faktycznego, który w niniejszej sprawie był bezsporny. W podsumowaniu, decyzja organu I instancji została uznana za nie naruszającą art. 210 § 1 pkt 4 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ ten, odmawiając stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier zastosował właściwą podstawę prawną oraz ją wyjaśnił, przytaczając odpowiednie przepisy prawa. Od powyższej decyzji, A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, tj: art. 122, 123 § 1, 187 § 1, 188, 191 oraz 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa przez nieprzeprowadzenie zawnioskowanych dowodów oraz uchylenie się od merytorycznej oceny argumentacji przedstawionej we wniosku, a tym samym orzeczenie bez uwzględnienia całokształtu okoliczności prawnych; II. przepisów prawa materialnego: 1) art. art. 2, 22 w zw. z art. 20, 31 ust. 3 w zw. z art. 21 i 64 ust. 1 oraz art. 64 ust.3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez zastosowanie art. 139 ust. 1 u.g.h., niezgodnego z tymi przepisami, 2) art. 34, 36, 49, 52 ust. 1, 56 i 62 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez ich niezastosowanie oraz przez zastosowanie sprzecznego z nimi art. 139 ust. 1 u.g.h., 3) art. 1 pkt 1 i 11 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE, przez rozstrzygnięcie na podstawie przepisów u.g.h., w tym jej art. 139 ust. 1, pomimo że jej projekt z naruszeniem ww. Dyrektywy nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, a przez to nie wiąże skarżącej w postępowaniach jej dotyczących, 4) art. 139 ust. 1 u.g.h. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wskutek naruszenia obowiązku notyfikacji przepis ten nie znajdował zastosowania, 5) art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty. W konsekwencji ww. zarzutów pełnomocnik spółki domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a nadto wnosił o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań sformułowanych w pkt 3 uzasadnienia skargi i o zawieszenie postępowania do czasu ich rozstrzygnięcia, względnie o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym pytań prawnych sformułowanych w pkt 4 uzasadnienia skargi i o zawieszenie postępowania do czasu ich rozstrzygnięcia, jak również o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania pytań prejudycjalnych skierowanych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 352/10, III SA/Gd 261/10 i III SA/Gd 262/10. W obszernym uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, pełnomocnik spółki w pierwszej kolejności stwierdził, iż nie kwestionuje, że ustawa stanowiąca podstawę decyzji obowiązuje. W jego ocenie jednak, zawnioskowane dowody służyć miały wyjaśnieniu kwestii obowiązku notyfikacji i prawidłowości procesu legislacyjnego, od których zależy skuteczność ustawy, którą zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma prawo kwestionować. Ich nieprzeprowadzenie doprowadziło do niezupełności materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie można wykluczyć, że wnioskowane dokumenty pozwoliłyby na odmienną ocenę obowiązków notyfikacyjnych. Zdaniem pełnomocnika, dostęp do tych informacji jest konieczny nie tylko z punktu widzenia interesów spółki, ale również interesu publicznego. Udostępnienie tych dokumentów ma również istotne znaczenie z punktu widzenia oceny, czy podawane przez projektodawców motywy wprowadzenia przepisów ograniczających (także środkami podatkowymi) działalność w zakresie gier hazardowych, były rzeczywiste i czy oparte zostały na etapie tworzenia na jakichkolwiek danych empirycznych w postaci np. badań społecznych lub rynku, względnie na innej istotnej wiedzy, co z kolei ma znaczenie z punktu widzenia oceny, czy wprowadzone w ten sposób ograniczenia mogą być uznane za proporcjonalne – zarówno w kontekście reguł ograniczania swobód traktatowych, jak i swobód konstytucyjnych. Przedstawiając argumentację na okoliczność obowiązku notyfikacji ustawy, wskazywał, że reglamentacja w zakresie gier na automatach o niskich wygranych skutkuje wprost ograniczeniem popytu na takie automaty, co oznacza, że przepisy ją ustanawiające mają charakter techniczny, a zatem powinny być przedmiotem kontroli w prewencyjnym (przed wprowadzeniem) trybie ustanowionym Dyrektywą 98/34/WE, tj. przez notyfikację, o której mowa w jej art. 8 ust. 1. Wyraził przy tym przekonanie, że przepisem technicznym jest także przepis ustalający stawkę podatku na poziomie nie służącym celom fiskalnym (zmiana stawki ze 180 euro na 2.000 zł). Argumentował, że sąd administracyjny, jako sąd wspólnotowy, ma kompetencje do tego, aby samodzielnie odmówić zastosowania przepisów, które z naruszeniem Dyrektywy 98/34/WE nie zostały notyfikowane i orzec z ich pominięciem, jednakże w razie powzięcia wątpliwości w tym zakresie, wniósł o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w trybie art. 267 TFUE, pytań prawnych sformułowanych w pkt 3 petitum skargi, uzasadniając zasadność swojego stanowiska. W opinii pełnomocnika, jakkolwiek wysokość opodatkowania podatkiem od gier nie podlega co do zasady harmonizacji w ramach UE, to jednak takie opodatkowanie może mieć faktycznie charakter środka równoważnego z niedopuszczalnym ograniczeniem ilościowym w obrocie towarami w ramach UE urządzeń do gier (automatów o niskich wygranych), ponieważ może skutecznie zlikwidować lub ograniczyć rynek gier na takich urządzeniach, a tym samym popyt na takie towary. Z tych samych powodów drastyczne, nieproporcjonalne i nieumotywowane fiskalnie (ale regulacyjnie) opodatkowanie gier na automatach o niskich wygranych (a faktycznie tychże automatów), bezpośrednio wpływające na rentowność działalności w tym obszarze, może odnosić (i odnosi) skutek w postaci faktycznego ograniczenia gwarantowanych traktatowo swobód przedsiębiorczości (art. 49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej) i świadczenia usług (art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej) między państwami członkowskimi i ich obywatelami oraz spółkami. Jego zdaniem, wobec podniesionych zarzutów wskazujących na niezgodność z Konstytucją RP przepisu art. 139 ust. 1 i art. 145 in principio u.g.h., uzasadnione jest nadto zwrócenie się w niniejszym postępowaniu do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi sprecyzowanymi w skardze. Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 16 września 2011r. (sygn. akt I SA/Lu 272/11), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie sądowe do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 90/11 w przedmiocie określenia skarżącej spółce podatku od gier za miesiąc czerwiec 2010r., wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że rezultat sądowoadministracyjnej kontroli ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od gier za ww. miesiąc ma bezpośredni wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za ten sam okres. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Lublinie oddalający skargę spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku od gier za miesiąc czerwiec 2010 r. uprawomocnił się w dniu 7 maja 2013 r. (k. 47 v. akt sądowych w sprawie I SA/Lu 90/11). Postanowieniem z dnia 2 lipca 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podjął zawieszone postępowanie w sprawie, przy czym sprawa została wpisana do repertorium pod nowy numer. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem zainicjowanego przez skarżącą spółkę postępowania było stwierdzenie nadpłaty w podatku od gier za miesiąc czerwiec 2010r., a jego zakres przedmiotowy wyznaczył wniosek z dnia 3 sierpnia 2010r., do którego załączona została korekta deklaracji odnosząca się do czerwca 2010 r. Kwestionując prawidłowość złożonych korekt, po wszczęciu postępowania, decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił spółce w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe w podatku od gier za miesiąc czerwiec 2010 r. Ostateczną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania spółki utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji, nie stwierdzając istnienia podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy podkreślić, że przepis art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Z dyspozycji art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wynika wprost, że organ podatkowy obowiązany jest wydać decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana przez podatnika w deklaracji. Nie ma przy tym znaczenia dla sprawy, czy deklarowana przez podatnika kwota zobowiązania wynika z pierwotnej, czy też ze skorygowanej deklaracji. Istotne są dane wykazane przez podatnika w ostatniej deklaracji dotyczącej samoobliczenia zobowiązania podatkowego. Z chwilą złożenia przez Spółkę w dniu 3 sierpnia 2010r. korekty deklaracji, wyeliminowana została pierwotna deklaracja za miesiąc czerwiec 2010r. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Decyzja wydana przez organ podatkowy I instancji w sprawie nadpłaty, powinna uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, gdyż rozstrzygnięcie to, w konsekwencji ma wpływ na treść orzeczenia w sprawie nadpłaty i jego podstawę prawną. Skarżąca spółka nie twierdzi nawet, aby płacąc podatek od gier za miesiąc czerwiec 2010 r. zapłaciła go w kwocie wyższej, od tej, którą określił organ podatkowy I instancji. Stąd też, nie można mówić w rozpatrywanym przypadku o nadpłacie w rozumieniu przepisu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wysokość określonego ww. decyzją zobowiązania podatkowego jest wiążąca, jako że decyzja ta korzysta z zasady trwałości decyzji podatkowych (art. 128 Ordynacji podatkowej). Podkreślenia wymaga, że zasada trwałości decyzji podatkowych służy ochronie praw nabytych podatnika i ochronie ogólnego porządku prawnego. Tylko nowa decyzja, wydana w przepisanym prawem trybie, o którym mowa w zdaniu drugim tego przepisu, może zmienić decyzję ostateczną. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie ulega żadnej wątpliwości, że decyzja organu podatkowego w sprawie nadpłaty podatku jest konsekwencją ostatecznej decyzji wymiarowej i organy nie są uprawnione do rozstrzygania o kwocie nadpłaty bez uwzględnienia dokonanych tam ustaleń. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty organy podatkowe nie mają możliwości weryfikowania ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych określających wysokość zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2012r., II FSK 223/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestią wpływu, jaki na postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty wywiera decyzja określająca (czy ustalająca) zobowiązanie podatkowe, wielokrotnie zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 345/06 (orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA stwierdził, że postępowanie w sprawie określania zobowiązań podatkowych, ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej), w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Dlatego też w niektórych sytuacjach faktyczno – prawnych, zwłaszcza wówczas, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa i wnioskodawca wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, ten rodzaj postępowania ma charakter wtórny, czyli powinien być poprzedzony przeprowadzeniem postępowania w sprawie określania zobowiązań podatkowych. W wyroku z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1412/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA wyraził pogląd, że zakres rozstrzygnięcia organu podatkowego w sprawie o stwierdzenie nadpłaty, wynikający z treści wniosku oraz z treści skorygowanej deklaracji podatkowej, nie pokrywa się z zakresem rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, co wyklucza możliwość uznania tożsamości tych spraw. Przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym, określającym zobowiązanie podatkowe, muszą być wszystkie elementy konstrukcyjne tego zobowiązania, podczas gdy zakresem oceny w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest z reguły tylko jeden z wycinków tego zobowiązania. Ponadto, ponieważ w Ordynacji podatkowej brak przepisu wprowadzającego zakaz wszczynania postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego czy to w trakcie, czy to po zakończeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego uniemożliwia wszczęcie postępowania o stwierdzenie nadpłaty dopóty, dopóki w obrocie prawnym pozostaje pierwotna decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Podzielając w pełni przedstawione powyżej stanowisko należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, uwzględniając wiążący dla niniejszej sprawy charakter decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Z punktu widzenia legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, argumentacja skargi nie mogła mieć żadnego znaczenia. Dlatego też, Sąd odstąpił od szczegółowego odnoszenia się do jej poszczególnych zarzutów, sprowadzających się w istocie rzeczy do wykazania braku notyfikacji u.g.h., na mocy której zostały wprowadzone podwyższone stawki w podatku od gier na automatach o niskich wygranych. Marginalnie można jednak zaznaczyć, iż stanowisko spółki, w myśl którego, projekt u.g.h. - stosownie do Dyrektywy 98/34/WE, która została transponowana do prawa krajowego na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych powinien zostać notyfikowany Komisji, z uwagi na to, że zawierał on przepisy techniczne jest chybione. W ocenie Sądu, wysokość stawki podatkowej nie należy do sfery zharmonizowanej i państwa członkowskie Unii Europejskiej mogą swobodnie i samodzielnie kształtować wysokość zobowiązań podatkowych. Stąd też, przepis art. 139 ust. 1 u.g.h. stanowiący o wysokości stawki podatku nie ma charakteru przepisu technicznego dotyczącego produktu lub usługi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, a zatem nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Jest on przepisem fiskalnym, który nie stwarza żadnych formalnych przeszkód w zakresie swobody przepływu towarów, a jedynie skutkuje zmniejszeniem zysków podmiotów prowadzących działalność polegającą na świadczeniu usług polegających na organizowaniu gier na automatach o niskich wygranych. Z tych wszystkich względów, Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, o treści wskazanej w petitum skargi. Wobec stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie narusza przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), skargę oddalił.