I SA/Lu 669/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 czerwca 2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie egzemplarza skargi podpisanej w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 czerwca 2015 r. wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty jego doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwania wysłane w jednej przesyłce i odebrane w dniu 26 czerwca 2015 r. przez dorosłego domownika (męża skarżącej) strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych do którego dołączyła zaświadczenie, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) w skrócie p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m. in. zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części. Jednakże, stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym, stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na nie uzupełnienie braku formalnego poprzez brak własnoręcznego podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi. Przepis art. 46 § 1 p.p.s.a. wskazuje na niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak podpisu na skardze stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwaniem skarżącego do usunięcia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone w dniu 26 czerwca 2015 r., lecz pozostało bezskuteczne. Uchybienie to skutkuje odrzuceniem skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.