I SA/Lu 677/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (spr.), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. Zakładów w upadłości na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odsetek z tytułu nieuiszczonej w terminie płatności zaliczki na wpłaty z zysku za grudzień 2006 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A. Zakładów w upadłości kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 1 października 2008 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej - na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późno zm.) - po rozpatrzeniu odwołania A. w upadłości w L. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę w kwocie 7 905 zł z tytułu nieuiszczonej w terminie płatności zaliczki na wpłaty z zysku za grudzień 2006 r. w kwocie 672527 zł, tj. w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego - postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r. nr [...] - wszczął wobec Syndyka Masy Upadłości A. w L. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki na wpłaty z zysku za grudzień 2006 r. w kwocie 672 527 zł. Od decyzji wydanej w jego wyniku, mocą której określono odsetki za zwłokę w kwocie 7 905 zł z tytułu nieuiszczonej w terminie płatności zaliczki na wpłaty z zysku za grudzień 2006 r. w kwocie 672527 zł, tj. w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy, Syndyk Masy Upadłości złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż zaspokojenie należności w trakcie postępowania upadłościowego następuje według zasad określonych wart. 204 Prawa upadłościowego z 1934 r. Należność główna, tj. kwota wpłaty z zysku przedsiębiorstwa za 2006 r. znajduje się w kategorii uprzywilejowanej, ale takiego charakteru nie ma należność z tytułu odsetek - zgodnie z art. 204 § 1 pkt 7 Prawa upadłościowego - zaliczona do kategorii siódmej. Wobec wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na decyzję w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku, rozstrzyganie w chwili obecnej o odsetkach od nieuiszczonej zaliczki na wpłaty z zysku za grudzień 2006 r. jest bezprzedmiotowe. W rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności podkreślił, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych (tekst jedno Dz.U. z 19 2 r. Nr 6, poz. 27, z późno zm.), przedsiębiorstwa są obowiązane do dokonywania wpłat z zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym na rzecz budżetu państwa. Stosownie do art. 13 ust. 2-5 tej ustawy, wpłaty z zysku pobierają właściwe urzędy skarbowe, są one dokonywane w formie zaliczek miesięcznych lub kwartalnych - wyboru okresu, za jaki będzie dokonywana wpłata zaliczki, dokonuje przedsiębiorca, zaś podstawą ustalenia wysokości zaliczki, która wynosi 15% zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jest zysk osiągnięty w danym okresie, liczony w rachunku narastającym. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 lutego 1996 r. w sprawie określenia terminów i trybu wpłat z zysku oraz wzorów i terminów składania deklaracji przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz.U. Nr 21, poz. 99, z późn.zm.), przedsiębiorstwa dokonujące wpłat z zysku na rzecz budżetu państwa w okresach miesięcznych ustalają i dokonują tych wpłat w terminie do dnia 28 każdego miesiąca roku obrotowego za miesiąc poprzedni, na podstawie deklaracji, której wzór stanowi załącznik nr l do rozporządzenia. Wpłaty z zysku na rzecz budżetu państwa za ostatni miesiąc roku obrotowego dokonuje się w terminie do dnia 28 tego miesiąca, w wysokości jak za miesiąc poprzedni (ust. 2 § 2). Wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego - na wniosek Syndyka Masy Upadłości A. przeprowadził postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku za rok 2006. Pismem z dnia 25 października 2007 r. Syndyk Masy Upadłości wystąpił bowiem do ww. organu podatkowego z wnioskiem o zwrot kwoty 699033 zł, uiszczonej tytułem wpłat z zysku za rok 2006, a wynikającej z błędnej deklaracji WZP-1R złożonej w dniu 12 października 2007 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję z dnia 3 kwietnia 2008 r. nr [...], w której odmówił stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku za 2006 r. Od tej decyzji Syndyk Masy Upadłości złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej , który - decyzją z dnia 16 czerwca 2008 r. nr [...] - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji. Na tą decyzję organu odwoławczego Syndyk Masy Upadłości złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, która dotychczas nie została rozpatrzona. W toku postępowania podatkowego ustalono, iż Syndyk Masy Upadłości A. złożył w Urzędzie Skarbowym deklaracje WZP-1M o wysokości zysku (straty) osiągniętego przez przedsiębiorstwo państwowe i o wpłatach z zysku za poszczególne miesiące w okresie styczeń - październik 2006 r., nie wykazując należnych zaliczek z tytułu wpłat z zysku. Następnie w dniu 3 października 2007 r. - po uprzednim zakwestionowaniu w korespondencji prowadzonej z organem podatkowym obowiązków w tym zakresie - Syndyk złożył deklarację WZP-1M za listopad 2006 r., wykazując należną zaliczkę z tytułu wpłat z zysku w wysokości 219599 zł oraz deklarację WZP-1R o wysokości zysku (straty) osiągniętego przez przedsiębiorstwo państwowe i o wpłatach z zysku za rok obrotowy 2006, wykazując należną wpłatę z zysku za ten rok w wysokości 275 123 zł. Wobec powziętych wątpliwości, co do prawidłowości złożonych deklaracji, Naczelnik Urzędu Skarbowego - pismem z dnia 4 października 2007 r. nr [...] - wezwał Syndyka Masy Upadłości do skorygowania ww. deklaracji WZP-1M za listopad 2006 r. i WZP-IR za 2006 r. oraz złożenia wyjaśnień. Korekty deklaracji zostały złożone przy piśmie z dnia 12 października 2007 r. W korekcie deklaracji WZP-1M za listopad 2006 r. wykazano należną zaliczkę z tytułu wpłat z zysku w wysokości 685780 zł, zaś deklaracji WZP-1R za 2006 r. wykazano należną wpłatę z zysku w wysokości 699 033 zł. Zadeklarowana kwota należnej za 2006 r. wpłaty z zysku została w całości wpłacona na rachunek organu podatkowego w dniu 12 października 2007 r. Natomiast - ww. pismem z dnia 25 października 2007 r. - Syndyk Masy Upadłości wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego o jej zwrot. Organ odwoławczy podkreślił, że z ustaleń dokonanych w toku postępowania podatkowego, o którym mowa wyżej "wynika również, że - oprócz niezłożenia w terminie stosownej deklaracji - nie zostały zapłacone zaliczki na wpłaty z zysku za listopad i grudzień 2006 r. Zasady i terminy ich uiszczenia wynikają z cyt. wyżej art. 13 ust.2-5 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych oraz § 2 rozporządzenia w sprawie określenia terminów i trybu wpłat z zysku ( ...). Zgodnie zatem z tymi przepisami termin płatności zaliczek za listopad i grudzień 2006 r. odpowiednio w kwotach po 685 780 zł za każdy miesiąc upłynął z dniem 28 grudnia 2006 r. Powołując się na przepis art. 53a Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżoną decyzją, kończącą postępowanie I instancji wszczęte postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r. nr [...] i wydaną na podstawie cyt. wyżej przepisu, Naczelnik Urzędu Skarbowego określił wysokość odsetek za zwłokę z tytułu nieuiszczonej w terminie płatności zaliczki na wpłaty z zysku za grudzień 2006 r. w kwocie 672527 zł, tj. w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy, w kwocie 7 905 zł. Dalej stwierdził, że zgodnie z art. 127 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, co oznacza, że w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wszczęcie postępowania, a następnie wydanie rozstrzygnięcia, tylko w zakresie określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki na wpłaty z zysku za grudzień 2006 r. w kwocie 672 527 zł, tj. tylko w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy nie znajduje oparcia w treści art.53a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym należało wszcząć postępowanie i wydać rozstrzygnięcie dotyczące odsetek za zwłokę od całości niezapłaconych zaliczek, niezależnie od tego, czy ich suma przekracza kwotę podatku należnego za rok podatkowy, czy też nie. Oznacza to – w jego ocenie – że organ podatkowy I instancji ograniczył przedmiot niniejszej sprawy w sposób nieznajdujący uzasadnienia w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego i treści przepisu stanowiącego podstawę podjętego rozstrzygnięcia, co jednak nie oznacza, że w wyniku postępowania odwoławczego winno zapaść rozstrzygnięcie kasacyjne lub reformatoryjne. Określony przez organ podatkowy I instancji przedmiot orzekania w rozpatrywanej sprawie mieści się bowiem w granicach rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie ww. art.53a Ordynacji podatkowej, zaś odsetki za zwłokę od tej części zaliczek, których dotyczy przeprowadzone postępowanie, zostały określone prawidłowo. Powołując się na przepis art. 234 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy zauważył, iż nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Rozszerzenie przez organ odwoławczy przedmiotu orzekania w niniejszej sprawie skutkowałoby wydaniem decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie narusza rażąco prawa lub interesu publicznego. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w uzasadnieniu odwołania, stwierdził, iż pozostaje ona bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Dotyczy bowiem przede wszystkim ewentualnego wykonania decyzji w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminach płatności zaliczek na podatek, podczas, gdy istotą sprawy jest kwestia samego określenia wysokości odsetek od nieuiszczonych w terminie płatności zaliczek na wpłaty z zysku. Od tej decyzji Syndyk A. w upadłości w L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Dyrektorowi Izby Skarbowej , zarzucił: -naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności przez przyjęcie, że: a) art.204 prawa upadłościowego z 1934 roku nie stanowi podstawy wyegzekwowania przez Urząd wierzytelności według ustalonych w tym artykule reguł, b) art. 53a Ordynacji podatkowej stanowi podstawę określenia wysokości odsetek za zwłokę w kwocie 7905 zł, z tytułu nieuiszczonej w terminie płatności zaliczki na wpłaty z zysku od przedsiębiorstwa państwowego, za m-c XII 2006 r. Wskazując na te podstawę skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego , dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę w kwocie 7905 zł, z tytułu przekroczenia terminu płatności zaliczki na wpłatę z zysku przedsiębiorstwa za m-c XII .2006r. a także o zasądzenie kosztów procesu według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi, podniesiono, że Syndyk Masy Upadłości dokonał wpłaty z zysku za XII 2006 r., jednakże wystąpił do Urzędu o zwrot nadpłaty, uważając, że jest ona nienależna, oraz kwestionując ją na drodze postępowania sądowego. /sygn. akt I Sa/Lu 457/08/. Skarżący nie zgodził się z oparciem decyzji na przepisie art. 53a Ordynacji podatkowej, ponieważ kwestionuje zasadność naliczenia wpłaty z zysku od przedsiębiorstwa państwowego pozostającego w upadłości. W jego ocenie, przepisy prawa upadłościowego z 1934 roku, jako lex specialis mają pierwszeństwo w stosunku do prawa podatkowego. Pierwszeństwo w zastosowaniu prawa podatkowego stwarzałoby sytuację uprzywilejowania jednego z wierzycieli tj. Skarbu Państwa, co wynika między innymi z wyroku SN z 21 maja 2002r sygn. akt III Rn 67/01. Niedopuszczalna jest – w jego ocenie – sytuacja, w której Skarb Państwa, reprezentowany przez organy podatkowe świadomie lekceważy pozostałych wierzycieli, gdyż długi upadłego muszą być spłacane według kolejności wskazanej w artykule 204 prawa upadłościowego, regulującego sposób zaspokojenia poszczególnych wierzycieli. Skarżący wyraził nadto pogląd, iż odsetki nie są kosztem postępowania upadłościowego, nie są odsetkami od podatków i innych danin publicznych za ostatnie dwa lata przed datą ogłoszenia upadłości, a mieszczą się w kategorii 7 artykułu 204 prawa upadłościowego i jako takie powinny być zgłoszone jako wierzytelność w trybie postępowania upadłościowego. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie z przyczyn zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. / – stwierdzić na wstępie należy, iż z mocy art. 134 §1 tej ostatniej - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Organy podatkowe naruszyły w niniejszym postępowaniu przepisy procesowe w sposób, który uniemożliwia weryfikację ich rozstrzygnięć. Analiza akt postępowania dokonana w kontekście obu decyzji, a także postanowienia o jego wszczęciu z dnia 2 czerwca 2008r. / k - 2 / wskazuje, iż przedmiotem rozstrzygania była kwestia odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki na wpłaty z zysku za miesiąc grudzień 2006r. Wydając zaskarżone decyzje organy podatkowe obu instancji oparły się między innymi na: - deklaracji WZP-1M za listopad 2006 r., wykazującej należną zaliczkę z tytułu wpłat z zysku w wysokości 219.599 zł; - deklaracji WZP-1R o wysokości zysku (straty) osiągniętego przez przedsiębiorstwo państwowe i o wpłatach z zysku za rok obrotowy 2006, wykazującej należną wpłatę z zysku za ten rok w wysokości 275.123 zł; - korekcie deklaracji WZP-1M za listopad 2006 r. wykazującej należną zaliczkę z tytułu wpłat z zysku w wysokości 685.780 zł; - korekcie deklaracji WZP-1R za 2006 r. wykazującej należną wpłatę z zysku w wysokości 699 033 zł., stwierdzając przy tym, że zadeklarowana kwota należnej za 2006 r. wpłaty z zysku została w całości wpłacona na rachunek organu podatkowego w dniu 12 października 2007 r.; - piśmie Syndyka Masy Upadłości z dnia 25 października 2007 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego o zwrot nadpłaty w wysokości 699 033 zł. Dokumentów tych brak jest w aktach podatkowych, co oznacza, że w tych warunkach trudno uznać, a przynajmniej aktualnie nie ma ku temu stosownych podstaw, że organy podatkowe procedowały w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sposób, o którym mowa w art. 187§1 Ordynacji podatkowej. Tych mankamentów postępowania nie dostrzegł także Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrujący odwołanie. Brak tych dowodów uniemożliwia Sądowi wydanie w sprawie rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy organom podatkowym, że celem postępowania podatkowego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej, a jest ono możliwe wówczas, gdy organ, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej / art. 122 Ordynacji podatkowej / podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co niewątpliwie wymaga zebrania informacji o tych faktach. Z kolei weryfikacja tych informacji następuje przez przeprowadzenie dowodów, zaś proces ustalania i istnienia lub nieistnienia faktów stanowi proces dowodzenia, który w ujęciu normatywnym stanowi postępowanie dowodowe. Artykuł 122 Ordynacji podatkowej jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego. Prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym, zebranym w sposób wyczerpujący, pozwalającym na prawidłową ocenę stanu faktycznego. Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta postępowań toczących się przed organem I i II instancji, przedkładane sądowi winny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową, czyli "spis treści" oraz oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji. Zasada prawdy obiektywnej ma swoje skonkretyzowanie w art. 187§1 Ordynacji podatkowej, w ramach którego – organ podatkowy ma obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Środki za pomocą których ma to nastąpić zawarte są w Rozdziale 11 Ordynacji podatkowej zatytułowanym "Dowody". Rzeczą zatem organu jest dopełnić wszystkich wymogów wskazanych w jego przepisach. Jeśli zatem organ powołuje się na określone dowody, to należało je w sposób przewidziany prawem włączyć do materiału dowodowego. Wskazane wyżej wadliwości postępowania uniemożliwiają w konsekwencji ocenę, czy w sprawie nie naruszono także zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym aprobowana jest powszechnie zasada, iż zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej) zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 Ordynacji podatkowej). W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe naruszyły wyżej wymienione przepisy. Jak wskazano wyżej nie zebrały w sprawie rozpoznawanej w sposób zgodny z zasadami materiału dowodowego, co stawia pod znakiem zapytania również jego zbadanie i wyrażoną ocenę prawną jako jego wynik. To zaś implikuje dalszy pogląd, iż ocenie tej można przypisać przymiot dowolności. Skoro zatem materiał dowodowy w sprawie wymaga uzupełnienia, należało uznać, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcia, co z kolei obliguje Sąd do jej uchylenia na podstawie przepisu art. 145§1 pkt.1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do treści pkt.2 zawartego w petitum odpowiedzi na skargę, Sąd wskazuje, iż wynika z niej, że do akt niniejszej sprawy zostały dołączone jako załącznik "akta sprawy ( tom II )". Informacja zawarta w dalszej części tego punktu, a mianowicie, że "tom I został przekazany przy odpowiedzi na skargę z dnia 11 sierpnia 2008r., nr [...] ( sprawa o sygn. ISA/LU 457/08 )" w żadnym razie nie może zastąpić braków w materiałach dowodowych niniejszej sprawy, skoro nie wynika z niej, że postępowanie podatkowe było prowadzone łącznie w sprawie niniejszej i sprawie o sygn. ISA/LU 457/08. Co więcej sposób sformułowania wyżej przytoczonej treści wskazuje, że Tom II akt dotyczy sprawy niniejszej, zaś Tom I sprawy o sygn. ISA/LU 457/08. Jak wynika z analizy akt tej sprawy, postępowanie w niej prowadzone zostało zainicjowane wnioskiem syndyka o stwierdzenie nadpłaty we wpłatach z zysku za rok 2006, złożonym w dniu 25 października 2007r. Postępowanie w sprawie niniejszej zostało wszczęte postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008r. / k – 2 akt administracyjnych /, a zatem należało, włączyć do jej materiału dowodowego, dowody zebrane w postępowaniu z wniosku syndyka o stwierdzenie nadpłaty, albo zadbać o ich wprowadzenie do sprawy w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę od nie zapłaconej zaliczki na wpłaty z zysku za miesiąc grudzień 2006r. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku ma swoje uzasadnienie w normie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach orzeczono na podstawie jej przepisu art. 200 w zw. z art. 205§2 i §3 oraz w zw. z §14 ust.2 kt.1 a ) w zw. § 6 pkt.4 ust. 1 pkt 1 a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz.U. Nr 163, poz. 1349 /.