I SA/Lu 677/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Protokolant Starszy asystent sędziego Karolina Orłowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2018 r. oddala skargę. Sygn. akt I SA/Lu [...] Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (organ I instancji) z dnia [...] r. określającą Z. B. (podatnik) zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2018 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych za 2018 r. jest ciągnik siodłowy marki [...], rok produkcji 1998 r. Pojazd ten stanowi własność podatnika. Za rozpatrywany rok podatkowy podatnik nie złożył deklaracji i nie zapłacił podatku do środków transportowych z tytułu własności wymienionego pojazdu. Organ przyznał, że niewątpliwie organ I instancji, po przeprowadzeniu odrębnego postępowania, [...] r. wydał decyzję, w której orzekł o czasowym wycofaniu z ruchu ciągnika siodłowego [...] należącego do podatnika, ale uczynił to jedynie na czas do [...] grudnia 2017 r. (k. 2 akt podatkowych). W następstwie tej decyzji dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne pojazdu zostały złożone w depozycie organu I instancji. W ocenie organu, wbrew wywodom podatnika, decyzja o czasowym wycofaniu wymienionego pojazdu z ruchu, do [...] grudnia 2017 r., miała znaczenia dla opodatkowania podatkiem od środków transportowych wyłącznie do tej daty i nie oznacza, że podatnik w 2018 r. był zwolniony od obowiązku zadeklarowania i zapłacenia omawianego podatku. Organ tłumaczył, że z upływem czasu, poczynając od [...] grudnia 2017 r. decyzja ta nie wywoływała już żadnych skutków w obrocie prawnym. Dlatego też, zdaniem organu, należało zastosować art. 21 § 1 pkt 1, § 3 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2018.800 ze zm.) oraz art. 8 pkt 1, art. 9 ust. 1, ust. 4a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2017.1785 ze zm., Dz.U. 2018.1445 ze zm. w brzmieniu dla rozpatrywanego roku podatkowego - u.p.o.l.) i na tej podstawie określić podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2018 r. z tytułu własności ciągnika siodłowego marki [...]. Jednocześnie organ motywował, że - zgodnie z danymi zawartymi w karcie informacyjnej pojazdu (k. 7 akt podatkowych) - przyjęty do opodatkowania ciągnik siodłowy marki [...] jest wyposażony w dwie osie, a przypisana mu dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów wynosi 40.000 kg. Wobec tego, w myśl postanowień uchwały Rady Miasta [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych (Dz.Urz.Woj.L[...].2015.3628), wysokość zobowiązania podatkowego wynosi [...] zł, przy czym kwota podatku podlegała z mocy prawa zapłacie w dwóch ratach, pierwsza do 15 lutego i następna do 15 września 2018 r. Podatnik złożył skargę na decyzję organu określającą mu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2018 r., mającą za przedmiot ciągnik siodłowy marki [...]. Stanowisko organu oceniał jako "irracjonalne" i "fiskalne", naruszające standardy konstytucyjne. Wyrażał przekonanie, że organ w niniejszej sprawie działał "na szkodę obywatela poprzez własne wybiórcze interpretacje prawa i orzecznictwa". Tłumaczył, że chciał złożyć wniosek o przedłużenie wyrejestrowania pojazdu, ale mu odmówiono z powodu braku przepisów. Stwierdził, że "urojenie i halucynacje urzędnicze nie są wiążące dla sądu i skarżącego". Według podatnika, nie ulega wątpliwości - jeśli kierować się logiką, racjonalnością – że w sytuacji, w której dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne nadal pozostawały w dyspozycji organu I instancji, pojazd nie mógł być użytkowany, a tym samym nie podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Ponadto podatnik wystąpił o przedłużenie wyrejestrowania omawianego pojazdu i nie ma wpływu na to, że takiego przedłużenia nie uzyskał. Podatnik akcentował, że zgodnie z konstytucyjnymi zasadami obowiązującego porządku prawnego nie może ponosić negatywnych skutków błędów organów, luk w stanie prawnym, czy niespójności przepisów prawa. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że podatnik wystąpił z wnioskiem o "przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przedłużenie czasowego wyrejestrowania samochodu ciężarowego marki [...]". Wniosek ten został pozostawiony bez rozpatrzenia, bowiem podatnik w zakreślonym terminie nie uzupełnił jego braków formalnych. Organ zaznaczył również, że nie ma wiedzy o innych wnioskach podatnika dotyczących wyrejestrowania czy czasowego wycofania z ruchu ciągnika będącego przedmiotem opodatkowania w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje: Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja organu jest zgodna z prawem. Spór podatnika z organem sprowadza się do zagadnienia na ile decyzja o czasowym wycofaniu z ruchu ciągnika, będącego własnością podatnika, wyraźnie do dnia [...] grudnia 2017 r. rzutuje na opodatkowanie tego pojazdu podatkiem od środków transportowych za 2018 r. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii należy przypomnieć, że w myśl art. 8 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton; 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton; 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton; 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton; 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 7) autobusy. Następnie art. 9 omawianej ustawy podatkowej stanowi, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu (art. 9 ust. 1). Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 9 ust. 2). W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu (art. 9 ust. 4a). Zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 9 ust. 4b). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5). Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy (art. 9 ust. 6). Z kolei według art. 11 u.p.o.l. podatek od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, jest płatny w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 lutego i do dnia 15 września każdego roku (art. 11 ust. 1). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał: 1) po dniu 1 lutego, a przed dniem 1 września danego roku, podatek za ten rok płatny jest w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie: a) w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego - I rata, b) do dnia 15 września danego roku - II rata; 2) od dnia 1 września danego roku, podatek jest płatny jednorazowo w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego (art. 11 ust. 2). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 11 ust. 3). Na gruncie przytoczonego wyżej stanu prawnego Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie i konsekwentnie wyjaśniał (por. ostatnio orzeczenie sygn. II FSK 1054/18, dostępne na stronie internetowej orzecznia.nsa.gov.pl), że wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu następuje w dniu ściśle określonym w decyzji. Właściciel pojazdu ma od tego momentu możliwość odebrania dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych od organu rejestrującego - zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu (Dz.U.2004.285.2856 ze zm. - rozporządzenie MI) - i użytkowania pojazdu. Błędne jest stanowisko, zgodnie z którym obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik odbierze dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne pojazdu, wyłączonego czasowo z ruchu. Pozbawione podstaw prawnych jest łączenie momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych z odebraniem przez podatnika dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdu, po wygaśnięciu decyzji o jego czasowym wycofaniu z ruchu. Jak argumentował Naczelny Sąd Administracyjny, wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu następuje w dniu ściśle określonym w decyzji. Właściciel pojazdu ma od tego momentu możliwość odebrania dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych od organu rejestrującego - zgodnie z § 7 rozporządzenia MI - i użytkowania pojazdu. Nie ma żadnych podstaw prawnych, aby sądzić, że po wygaśnięciu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, zaistniałaby konieczność podjęcia jakichkolwiek dodatkowych działań ze strony organu rejestrującego np. wydania kolejnej decyzji o dopuszczeniu do ruchu na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym (obecnie Dz.U.2018.1990 ze zm. – prawo o ruchu drogowym). Skoro zgodnie z art. 71 ust. 1 prawa o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe, to oznacza, że pojazd - co do którego wygasła decyzja o czasowym wycofaniu z ruchu - wciąż jest dopuszczony do ruchu drogowego, bowiem jego dowód rejestracyjny nie stracił automatycznie ważności, ale istnieje i jest od tego momentu do odebrania od organu. Należy także podkreślić, że w analizowanej sprawie mamy do czynienia z wycofaniem pojazdu z ruchu o charakterze czasowym. Właściciel pojazdu wyrażając wolę skorzystania z tej instytucji z góry zakłada, że wycofanie pojazdu z ruchu ma być jedynie przejściową sytuacją. Co więcej, organ rejestrujący w decyzji ściśle określa datę ustania tego tymczasowego stanu rzeczy. Sam fakt wygaśnięcia decyzji nie spowoduje co prawda automatycznego zwrotu tablic i dowodu rejestracyjnego, konieczne jest bowiem złożenie pisemnego wniosku właściciela pojazdu oraz dołączenie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie ma zaś wymogu dokonywania innych czynności organu rejestrującego, czy składania dodatkowych wniosków przez właściciela pojazdu. Podkreślić trzeba, że ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu, o którym stanowi art. 9 ust. 4a u.p.o.l., nie można utożsamiać z odebraniem dokumentów pojazdu z depozytu. Przy takiej interpretacji w sytuacji, gdy podatnik nie odebrałby dowodu i tablic, pomimo faktu, że decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wygasła, właściciel nadal nie byłby zobowiązany do zapłaty podatku. Przez ponowne dopuszczenie do ruchu należy w związku z tym rozumieć potencjalną możliwość wykorzystania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych (por. B. Pahl, G. Dudar, R. Dowgier, Podatek od środków transportowych, Komentarz, Wydawnictwo Taxpress, Warszawa 2017). Naczelny Sąd Administracyjny podsumowywał powyższe rozważania stwierdzeniem, że okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Z żadnego fragmentu zacytowanych wyżej przepisów nie wynika, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona jest od użytkowania pojazdu czy też jego fizycznego posiadania. Wobec tego okoliczności jak niewykorzystywanie pojazdów, brak badań technicznych, nie oznaczają, że doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Do tego niezbędne jest bowiem wyrejestrowanie pojazdu lub wydanie decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dopóki dany pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.o.l., nawet jeśli z pojazdów tych faktycznie nie korzysta. Obowiązek zapłaty tego podatku nie jest bowiem uzależniony od faktycznego korzystania z pojazdu czy od poruszania się nim po drogach. Powyższy pogląd prawny stanowi kontynuację linii orzeczniczej jednolicie przyjętej już wcześniej (por. przykładowo orzeczenie sygn. II FSK 690/15 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w uprzednich orzeczeniach wywiódł, że zgodnie z art. 9 ust. 4a u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został ponownie dopuszczony do ruchu w związku z wygaśnięciem - wydanej na podstawie art. 78a ust. 1 prawa o ruchu drogowym - decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Decyzja ta wygasa zaś z dniem, który był w niej ściśle określony. Podkreślił przy tym, że nie sposób nie zauważyć, że mamy tu do czynienia z wycofaniem pojazdu z ruchu o charakterze czasowym. "Czasowy" oznacza zaś chwilowy, przemijający (vide serwis Słownik Języka Polskiego PWN – www.sjp.pwn.pl). Właściciel pojazdu wyrażając wolę skorzystania z takiej instytucji z góry zakłada, że wycofanie pojazdu z ruchu ma być jedynie przejściową sytuacją. Co więcej organ rejestrujący w decyzji ściśle określa datę ustania tego tymczasowego stanu rzeczy. Sam fakt wygaśnięcia decyzji nie spowoduje co prawda automatycznego zwrotu tablic i dowodu rejestracyjnego, konieczne jest bowiem złożenie pisemnego wniosku właściciela pojazdu oraz dołączenie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie ma zaś wymogu dokonywania innych czynności organu rejestrującego czy składania dodatkowych wniosków przez właściciela pojazdu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że zaprezentowana interpretacja znajduje również uzasadnienie w tym, że zapobiega nadużyciom prawa. Gdyby bowiem przyjąć, że samo wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu nie powoduje ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu, to właściciele pojazdów mogliby składać wnioski o wycofanie pojazdu z ruchu na najkrótszy dopuszczony przepisami okres (2 miesiące - vide art. 78a ust. 4 prawa o ruchu drogowym), a następnie po wygaśnięciu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, nie odbierać tablic rejestracyjnych i dowodu, co skutkowałoby tym, że nie byliby zobowiązani ani do opłacenia opłaty administracyjnej za kolejne miesiące wycofania pojazdu z ruchu, ani do uiszczenia podatku od środków transportowych. Tymczasem właściciele pojazdów mają prawo uniknąć podatku od środków transportowych poprzez czasowe wycofanie pojazdu z ruchu jedynie w okresie wskazanym w decyzji organu rejestrującego. Natomiast przez ponowne dopuszczenie do ruchu należy rozumieć potencjalną możliwość wykorzystywania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych. Datą ponownego dopuszczenia będzie zatem pierwszy dzień, w którym może on odebrać w siedzibie organu rejestrującego dowód i tablice. Od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przypada ten dzień, bez względu na to czy właściciel stawił się w starostwie i odebrał dokumenty, w stosunku do danego pojazdu powstanie obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Można w związku z tym stwierdzić, że data ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu jest tożsama z datą wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu, która wynika z samej decyzji. Decyzja ta wygasa po upływie ostatniego dnia czasowego wycofania pojazdu z ruchu (por. R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Leksykon podatków i opłat lokalnych, ABC 2010, w którym zauważono, że pogląd przeciwny należy odrzucić, bowiem nie istnieje taka kategoria decyzji, jak decyzja o ponownym dopuszczeniu do ruchu). Należy więc zaaprobować zapatrywanie, zgodnie z którym moment dopuszczenia pojazdu do ruchu po upływie czasowego wycofania wynika z decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie jest to więc moment wydania decyzji o dopuszczeniu pojazdu do ruchu ani chwila, z którą podatnik odbiera z depozytu tablice i dowód rejestracyjny. Jest to w istocie rzeczy data wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny odnotował, że powyższa wykładnia nie jest sprzeczna ani z art. 71 ust. 2 prawa o ruchu drogowym, ani z § 9a Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów stanowiącej Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U.2016.1088 ze zm. - instrukcja). W § 9a powołanej instrukcji uregulowano, że w przypadku gdy w okresie czasowego wycofania pojazdu z ruchu upłynął termin następnego badania technicznego pojazdu wyznaczony w dowodzie rejestracyjnym, to organ rejestrujący przed ponownym dopuszczeniem pojazdu do ruchu zamieszcza w dowodzie rejestracyjnym termin następnego badania technicznego na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Jest to więc jedynie informacja, jakie dane mają być umieszczone w dowodzie rejestracyjnym pojazdu czasowo wycofanego z ruchu w przypadku upływu terminu badania technicznego, który był w tym dowodzie wyznaczony. Instrukcja ta w żaden sposób nie zmienia interpretacji art. 9 ust. 4a u.p.o.l. Podobnie dla powstania obowiązku podatkowego - w świetle art. 9 ust. 4a u.p.o.l. - nie jest istotny ani zły stan techniczny pojazdu, ani jego fizyczna likwidacja, ani brak możliwości korzystania z niego. Sąd w składzie orzekającym podziela powyższe zapatrywanie prawne. Podatnik nie przedstawił żadnych argumentów, nawiązujących do przepisów prawa, które mogłyby uzasadniać odejście od utrwalonego stanowiska przyjętego w orzecznictwie sądowym. Zatem nie ma prawnego znaczenia (ściśle rzecz biorąc - dla opodatkowania podatkiem od środków transportowych) jakie postępowania podatnik zainicjował czy chciał zainicjować. Ważne i rozstrzygające jest to, że w 2018 r. przyjęty do opodatkowania ciągnik siodłowy [...] nie został wyrejestrowany, ani też nie był w tymże roku czasowo wycofany z ruchu. W tym stanie sprawy uwzględnienie skargi podatnika oznaczałoby nieuzasadnione odstąpienie od opodatkowania podatkiem od środków transportowych z naruszeniem konstytucyjnych zasad obowiązującego porządku prawnego, o których będzie mowa niżej. Dla dopełnienia oceny prawnej należy odnotować, że stan własności i parametry techniczne pojazdu - istotne z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od środków transportowych - organ przyjął w oparciu o dokumenty sporządzane w związku z jego dopuszczeniem do ruchu. Podatnik nie podważył ustaleń organu w tej materii. Tak więc należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy został odtworzony w istocie bezspornie. W dalszej kolejności organ odniósł do niego adekwatne regulacje ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które prawidłowo zinterpretował. W następstwie trafnie przyjął, że ciągnik siodłowy o podanej dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych (por. art. 8 pkt 4 u.p.o.l.). Podatnikiem jest właściciel tego pojazdu (por. art. 9 ust. 1 u.p.o.l.). W związku z wygaśnięciem decyzji o czasowym wycofaniu z ruchu w grudniu 2017 r. od 1 stycznia 2018 r. na podatniku spoczął obowiązek podatkowy w tym podatku (por. art. 9 ust. 4a u.p.o.l.). Stawka podatkowa wynosi [...] zł (por. Załącznik nr 2 do uchwały Rady Miasta [...] nr [...] dla pojazdu dwuosiowego o podanej dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów). Podatek z mocy prawa podlegał zapłacie w dwóch ratach (art. 11 ust. 1 u.p.o.l.). Odmienna argumentacja podatnika nie uwzględnia obowiązującego stanu prawnego, jak również roli orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponownie należy zaakcentować, że podatnik nie sformułował żadnego argumentu - nawiązującego do brzmienia omówionych wyżej przepisów prawa - który mógłby uzasadniać uwzględnienie jego skargi. Natomiast okoliczność, że ustawodawca wprowadził do porządku prawnego inne rozwiązania niż oczekiwane przez podatnika nie wystarczy, aby mogło dojść do zasadnego uchylenia kontrolowanej decyzji, gdyż uchylenie rozstrzygnięcia organu w takiej sytuacji naruszałoby przede wszystkim art. 2 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.), według których w demokratycznym państwie prawnym każdy ma obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 ze zm.).