I SA/Lu 679/12

I SA/Lu 679/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. SA w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Lu 679/12 UZASADNIENIE 1. Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniała, że stwierdzenie nieważności decyzji, określających wysokość zobowiązana w podatku od towarów i usług z tytułu importu, może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Decyzje uznane za nieważne zostały wydane w 2007 r. i 2008 r. Wykonanie decyzji stwierdzających nieważność może spowodować ponowne wszczęcie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług z tytułu importu oleju napędowego. Wydanie nowych decyzji, określających wysokość tego zobowiązania podatkowego, spowoduje obowiązek zapłacenia przez Spółkę wysokich odsetek od zaległości podatkowych. Stwierdzenie nieważności decyzji, które zostały wydane na skutek zmiany zgłoszeń celnych w 2007 r. i w 2008 r. spowoduje, że Spółka z mocą wsteczną traci prawo do odliczenia podatku z tych decyzji w rozliczeniu za okresy, w których dokonała tego odliczenia i będzie zobowiązana do dokonania korekty rozliczeń za te lata. Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania w sprawie sądowej kontroli legalności w obu instancjach, zobowiązanie podatkowe za poszczególne okresy 2007 r. i 2008 r. może ulec przedawnieniu, co spowoduje utratę przez Spółkę możliwości wstecznego odliczenia podatku, a przede wszystkim prawa do zwrotu zapłaconych odsetek. Tym samym wykonanie zaskarżonych decyzji może spowodować nieodwracalny skutek. Wymaga podkreślenia, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest instytucją procesową pozwalającą na eliminowanie z obrotu decyzji ostatecznych w przypadku wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Uznanie, że decyzje Naczelnika Urzędu Celnego zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa z powodu nienaliczenia przez Naczelnika Urzędu Celnego opłaty paliwowej od importowanego przez Spółkę oleju napędowego jest bardzo dyskusyjne. Możliwe było dokonanie odmiennej wykładni przepisów prawa, zgodnie z którą opłata paliwowa jest nienależna. Potwierdzeniem możliwości przeprowadzenia takiej odmiennej wykładni jest podjęcie uchwały w sprawie I GPS 2/11. Całość argumentacji Spółki, uzasadniającej dlaczego decyzje Naczelnika Urzędu Celnego nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, została zawarta w skargach. Spółka w podsumowaniu stwierdzała, że wykonanie zaskarżonych decyzji może spowodować ponowne wszczęcie postępowania podatkowego w .sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług dla Spółki. W rezultacie Spółka zostanie zobowiązana do zapłaty podatku oraz do uiszczenia odsetek. Dodatkowo stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest dyskusyjne. Dlatego kwestia ta powinna zostać rozstrzygnięta w wyniku sądowej kontroli legalności nim Spółka będzie zobowiązana do uiszczenia kwoty podatku z odsetkami. 2. W piśmie z 10 września 2012 r. Spółka argumentowała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, stwierdzającej nieważność, polega na tym, że w sprawie jest wydawana nowa decyzja. Oznacza to, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotychczas w postępowaniu sądowym powoduje, iż może mieć miejsce sytuacja, w której będzie prowadzone postępowanie podatkowe wobec Spółki i zostaną wydane nowe decyzje podatkowe, co uczyni bezprzedmiotowym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. 3. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.12.270 – ustawa p.p.s.a. / pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te zobowiązany jest wykazać wnioskodawca i podać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy tylko przywołanie treści przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. 4. Uzasadnienie wniosku Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, po uzupełnieniu, nie pozwala zastosować instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja Spółki wskazuje, że przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Spółka zmierza do wstrzymania postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, zmierza do uniemożliwienia organowi podatkowemu wydania ponownej decyzji wymiarowej. Taka sytuacja nie jest objęta instytucją z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., ani jej treścią, ani jej celem. Innymi słowy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzającej nieważność decyzji wymiarowej, nie może być postrzegane jako instrument wstrzymania zwykłego postępowania podatkowego, jako instrument wyłączający uprawnienie organu podatkowego do wydania decyzji wymiarowej w tym zwykłym postępowaniu podatkowym. Kwestia relacji między nadzwyczajnym postępowaniem podatkowym w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji wymiarowej a zwykłym postępowaniem podatkowym, w którym zapada decyzja wymiarowa nie jest materią, w którą może ingerować instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ta relacja jest normowana innymi instytucjami prawa. Należy wyraźnie zaznaczyć, że na tym etapie postępowania sądowego nie podlega przesądzeniu zasadność skargi ani pozytywnie, ani negatywnie. Argumenty Spółki, zmierzające do uzasadnienia zarzutów skargi, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej. 5. Z tych względów należało postanowić jak w sentencji.