I SA/Lu 679/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] L. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za [...], nie uiszczając należnego wpisu. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia [...] skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł - w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie awizowana była dwukrotnie z powodu nieobecności adresata: po raz pierwszy w dniu [...] r., po raz drugi w dniu [...] r., następnie w dniu [...]r. przesyłka została zwrócona nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Brak fiskalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W świetle postanowień art. 230 § 1–2 p.p.s.a. pismem, od którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty jest m.in. skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (...). Zgodnie zaś z treścią § 3 przedmiotowego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W omawianej sprawie skarga nie została przez skarżącą opłacona. Dlatego też wezwano ją do dokonania tej czynności - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do usunięcia powyższego braku skargi upłynął bezskutecznie skarżącej z dniem [...]r. Jest tak dlatego, że wezwanie do usunięcia braku fiskalnego skargi doręczone zostało skarżącej w sposób zastępczy (w drodze fikcji doręczenia) w dniu [..] r. Zgodnie bowiem z art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Jest to tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidziana w art. 73 § 3 p.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku fiskalnego skargi nie została ona przez skarżącą odebrana. Doręczenie przesyłki (wezwania) uznaje się zatem za dokonane z dniem [...] r. Reasumując, z uwagi na nieopłacenie skargi, należało ją odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia.