I SA/Lu 680/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok oraz wysokości odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 rok postanawia - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2009 r. W dniu 3 czerwca 2009 r. Z. C. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2009 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2009 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez podpisanie środka odwoławczego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., doręczenie wezwania zostało uznane za dokonane w dniu 24 czerwca 2009 r. Termin do uzupełnienia braków upłynął bezskutecznie w dniu 1 lipca 2009 r. W dniu 1 stycznia 2009 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia złożonego w dniu 3 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu storna podała, iż wezwanie do uzupełnienia braków przesłane pocztą nie zostało przez nią odebrane z powodu niepozostawienia przez listonosza zawiadomienia o nadejściu przesyłki poleconej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W ocenie sądu wymieniona wyżej przesłanka nie została spełniona. Na wstępie należy zaznaczyć, iż okoliczności wskazującej na brak winy strona nie musi udowodnić, a jedynie uprawdopodobnić. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia ,,uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że miał na względzie potoczne rozumienie tego określenia występujące w mowie. Według słownika języka polskiego "prawdopodobny" to taki, co do którego można przypuszczać, że jest prawdziwy choć nie ma całkowitej pewności. Z kolei "prawdopodobieństwo" to szansa wydarzenia się czegoś (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. Stanisława Dubisza Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, str. 537). Wobec powyższego przez uprawdopodobnienie należy rozumieć środek zastępczy, słabszy niż dowód, niedający pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi więc do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Należy przy tym podkreślić, iż uprawdopodobnienie nie może opierać się jedynie na twierdzeniach strony. Sąd może uznać twierdzenie za uprawdopodobnione dopiero wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Strony w celu uprawdopodobnienia mogą się posługiwać zarówno środkami właściwymi dla zwykłego postępowania dowodowego, np. dokumentami, zeznaniami świadków jak i środkami nieuznawanymi przez ustawę za dowody, np. pisemnymi oświadczeniami osób trzecich. W rozpoznawanej sprawie, strona wskazała, iż nie otrzymała zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Twierdzenie takie niepoparte żadnym dodatkowym dokumentem, czy oświadczeniem należy uznać za gołosłowne. Nie można wykluczyć, iż opisana sytuacja może się zdarzyć ale należy odróżnić prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia w ogóle, od prawdopodobieństwa wystąpienia danej sytuacji w konkretnej sprawie. W ocenie sądu Z. C. w niniejszej sprawie nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. W związku z powyższym należało orzec jak na wstępie.