I SA/Lu 69/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. p o s t a n a w i a zwolnić R. B. od kosztów sądowych i ustanowić dla niego doradcę podatkowego z urzędu. Wnioskiem złożonym w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Uzasadniając ten wniosek podniósł, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się ze świadczenia KRUS w kwocie 750 zł netto. Skarżący nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Jedyny majątek to mieszkanie o pow. 44 m2 w którym przebywa. Z ww. środków strona uiszcza opłaty związane z utrzymaniem domu: czynsz - 308 zł oraz spłaca pożyczkę - rata w wysokości 99 zł. Ponadto dodał, że od kwietnia 2018 r. organ podatkowy zajmie mu otrzymywane świadczenie na poczet zaległości podatkowych. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Instytucja przyznania prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika (doradcy podatkowego). W ocenie orzekającego skarżący wykazał w sposób wystarczający i skuteczny, że nie jest w stanie ponieść zarówno kosztów postępowania, jak i ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Zważenia bowiem wymaga, iż w rozpoznawanej sprawie, ze względu na jej przedmiot, wysokość wpisu od skargi wynosi 100 zł. Natomiast w razie niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia i zamiaru jego zaskarżenia może zaistnieć konieczność uiszczenia przez stronę opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem oraz wpisu od skargi kasacyjnej również w wysokości 100 zł. Uwzględniając zatem wskazaną wysokość wpisu od skargi w zestawieniu z sytuacją dochodową i majątkową skarżącego oraz fakt, że uiszczenie tej opłaty jest warunkiem niezbędnym rozpoznania skargi strony przez Sąd, a także to, że skarżący ma obowiązek poniesienia kosztów sądowych w takiej samej wysokości w czterech innych prowadzonych równolegle sprawach, zasadnym jest pokrycie kosztów niniejszego postępowania z budżetu państwa. Analiza sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej strony wskazuje, że ta nie ma środków ani możliwości ich pozyskania na wymagane koszty sądowe. W takiej sytuacji niepodobna oczekiwać, że będzie w stanie ponieść wydatki związane z kosztami sądowymi oraz samodzielnie opłacić usługi fachowego pełnomocnika. Zapadłe orzeczenie oznacza, że skarżący został w niniejszym postępowaniu sądowym zwolniony od kosztów sądowych, jak również przyznano mu doradcę podatkowego, bez obowiązku ponoszenia przez niego kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.