I SA/Lu 693/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. N. o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie ze skargi R. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odmówić sprostowania postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 693/17. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017r. przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w całości. W dniu 7 września 2017 r. skarżąca wniosła o sprostowanie tego postanowienia wskazując, że skoro została zwolniona od kosztów w całości to rozstrzygnięcie takie powinno zostać wydane na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, a nie - jak to uczynił referendarz sądowy - na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ppsa. Referendarz sądowy zważył, co następuje. Wniosek o sprostowanie postanowienia referendarz sądowego z 30 sierpnia 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis powyższy na podstawie art. 166 P.p.s.a. odpowiednio ma zastosowanie do sprostowania postanowień sądu. Oznacza to, że sprostowaniu podlegają jedynie oczywiste omyłki, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu (referendarza sądowego) doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. Oczywistość jednoznacznie musi wynikać z treści orzeczenia i w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Taka oczywista omyłka nie miała miejsca w postanowieniu referendarza z dnia 30 sierpnia 2017 r. o przyznaniu prawa pomocy skarżącej, a przedmiotowy wniosek jest wynikiem nieznajomości przez stronę odpowiednich przepisów prawa. Wyjaśniając powyższą kwestię wskazać należy, że zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Co przy tym dla skarżącej najistotniejsze prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że prawo pomocy może zostać przyznane w dwóch zakresach, tj. w zakresie całkowitym (wówczas prawo pomocy obejmuje zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie zawodowego pełnomocnika) lub częściowy (gdy obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części, od kosztów sądowych w całości lub części lub ustanowienie zawodowego pełnomocnika). Oznacza to, że udzielone skarżącej w niniejszej sprawie zwolnienie od kosztów sądowych w całości, stanowi przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, do którego przyznania mają zastosowanie przesłanki zawarte w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Tym samym treść postanowienia prawidłowa wskazuje podstawę prawną w postaci tego przepisu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 i art. 167a § 1 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.