I SA/Lu 695/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca uzasadniała, że istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu jej wadliwości, poza tym zapłata egzekwowanej należności wywoła nieodwracalne skutki i znacznie pogorszy sytuację finansową, zwłaszcza w sytuacji gdy klub M., w którym był dotychczas zatrudniony jej mąż od ok. pół roku nie wypłacał mu należnego wynagrodzenia a aktualnie została ogłoszona upadłość klubu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r poz.270 ze zm. – dalej: "ppsa"). wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.) – Lex Polonica. Wskazać należy też, że z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, system informacji prawnej LEX). Tymczasem argumentacja rozpatrywanego wniosku skarżącej jest lakoniczna, ogólnikowa, uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji odnoszących się do obecnej sytuacji majątkowej strony i jej małżonka, strona pisze ogólnie o "nieodwracalnych skutkach" i "pogorszeniu sytuacji finansowej", jako jedyny konkret podając złą sytuacje klubu, w którym dotychczas zatrudniony był małżonek. Z wniosku nie wynika jednak jakimi dochodami dysponuje skarżąca, i jakie są wydatki rodziny w zestawieniu z egzekwowaną kwotą. Mając do czynienia z tak sformułowanym wnioskiem nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dla porządku wskazać tylko należy, że gdyby okazało się - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przez sąd - iż zaskarżona decyzja istotnie narusza prawo, to stronie przysługiwać będzie zwrot wyegzekwowanej należności. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.