I SA/Lu 701/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległość podatkową p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie odpowiedzialności za zaległość podatkową. Następnie w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, skarżący wniósł o zwolnienie go z obowiązku jej uiszczenia. W złożonym na urzędowym formularzu wniosku skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe utrzymując się z wynagrodzenia za świadczoną na podstawie umowy zlecenia pracę w wysokości 700 zł miesięcznie. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosowanie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszym postępowaniu skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Oceniając z tej perspektywy wniosek skarżącego, referendarz sądowy nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. W głównej mierze ocena ta spowodowana jest uznaniem, że skarżący nie wykazał w swoim wniosku, by nie był w stanie ponieść pełnych kosztów toczącego się postępowania sądowego. Przed wszystkim na przeszkodzie przyjęciu oceny, iż wnioskodawca nie jest w stanie partycypować w kosztach opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w wysokości 100 zł, stoi ustalenie, że w toku dotychczasowego postępowania przed tutejszym Sądem skarżący uiszczał samodzielnie wszystkie wymagane opłaty sądowe, tj. wpis od skargi w kwocie 500 zł. Co więcej wpis w takiej samej wysokości skarżący uiścił również w dwóch innych prowadzonych równolegle sprawach, co daję łącznie 1500 zł. Ponadto jak wynika z akt sprawy I SA/Lu 700/12 skarżący uiścił wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł oraz poniósł koszty związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego orzeczenia. W tych okolicznościach oczywistym jest, iż konieczna do uiszczenia obecnie opłata kancelaryjna jest znacznie niższa niż poniesione dotychczas przez skarżącego koszty sądowe, co wskazuje, że skarżący jest w stanie zdobyć środki również na poniesienie tej opłaty sądowej. Ponadto w przeciwieństwie do okresu z początku niniejszego postępowania skarżący obecnie uzyskuje dochód w wysokości 700 zł miesięcznie, co wskazuje, iż tym bardziej jest w stanie ponieść pełne koszty sprawy, w tym opłaty kancelaryjnej. Powyższe skutkuje uznaniem, że skarżący mimo deklarowanych przez siebie niewielkich dochodów, jest w stanie znaleźć źródło poniesienia wymienionych wyżej wydatków związanych ze złożeniem wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku. Skarżący oprócz posiadanych dochodów w dalszym ciągu może korzystać z pomocy matki obdarowanej przez niego znacznym majątkiem, która winna być w tej sytuacji w części przeznaczona na poniesienie kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy referendarz sądowy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.