I SA/Lu 702/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi B. M. i R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 września 2023 r., znak: 0601-IEE.7192.169.2023.2, w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 4 września 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy, organ), po rozpatrzeniu zażalenia B. M. i R. M. (dalej: skarżący, zobowiązani, strony), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Biłgoraju (dalej: Naczelnik, organ egzekucyjny, organ pierwszej instancji) z 5 lipca 2023 r., nr 0603-SEE.711.38.2022.PW.1, w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor wskazał, że Naczelnik, będący w sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadzi wobec skarżących postępowanie egzekucyjne, na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego z 19 września 2011 r., nr [...], którym objęto zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę. Należność ta wynika z decyzji Naczelnika z 12 września 2011 r., nr ZPD/4117-0023/11. Odpis tego tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanym 28 września 2011 r. Organ egzekucyjny, w celu wyegzekwowania należności pieniężnych objętych powyższym tytułem wykonawczym, podjął stosowne czynności egzekucyjne. Między innymi wezwaniem z 16 listopada 2022 r., nr 0603-SEE.711.63112619.2022.1.CLWX, dokonał zajęcia nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] o numerze działek [...], [...], [...], dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] Wezwanie to doręczono stronom 2 grudnia 2022 r. W piśmie, które wpłynęło do organu egzekucyjnego 16 grudnia 2022 r. skarżący podnieśli, iż otrzymane wezwanie z 16 listopada 2022 r. nie spełnia warunków dokumentu wynikającego ze stosownych ustaw i rozporządzeń, gdyż jest nieczytelne – prawa część pierwszej strony jest zanieczyszczona dodatkowym nieczytelnym nadrukiem, lewa część drugiej strony jest zanieczyszczona nieczytelnym nadrukiem. Wobec tego, w ocenie stron, z uwagi na złą jakość wydruku, nie mogli się ustosunkować do treści pisma i uznać, że pismo jest doręczone. W odpowiedzi na to wystąpienie z 16 grudnia 2022 r., Naczelnik przy piśmie z 27 grudnia 2022 r. przesłał skarżącym wyciąg z egzemplarza dokumentu stanowiącego omawiane wezwanie z 16 listopada 2022 r. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że zła jakość wydruku spowodowana była problemami technicznymi sprzętu, jakim organ dysponował. Jednocześnie zobowiązani zostali poinformowani, iż wezwanie z 16 listopada 2022 r. wywołało skutki prawne z dniem jego doręczenia, rozpoczynając bieg terminów wskazanych w jego pouczeniu. W dniu 13 stycznia 2023 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo skarżących, w którym wskazali, że nie zgadzają się z powyższymi pismami tego organu z 16 listopada 2022 r. i 27 grudnia 2022 r. oraz żądają nadesłania wezwania spełniającego wszystkie wymogi i warunki urzędowego dokumentu wynikające z przepisów prawa. Ponadto wnieśli o stwierdzenie nieważności skutków prawnych wezwania z 16 listopada 2022 r. W związku z tym, że organ egzekucyjny powziął wątpliwości co do charakteru pism skarżących z 16 grudnia 2022 r. oraz 13 stycznia 2023 r., pismem z 26 stycznia 2023 r. wezwał ich do wyjaśnienia, czy pisma te stanowią skargę na czynność zajęcia nieruchomości w trybie art. 54 u.p.e.a. W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący wyjaśnili, iż intencją ich pism z 16 grudnia 2022 r. i 13 stycznia 2023 r. było otrzymanie spełniającego normy pisma urzędowego. Wobec tego organ egzekucyjny zakwalifikował omawiane pisma jako skargę na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości, dokonaną wspomnianym wezwaniem z 16 listopada 2022 r. Naczelnik postanowieniem z 6 marca 2023 r., nr 0603- SEE.711.38.2022.PW, oddalił wniesioną przez zobowiązanych skargę na czynność egzekucyjną. Po rozpoznaniu zażalenia skarżących na to postanowienie, Dyrektor postanowieniem z 5 maja 2023 r., nr 0601-IEE.7192.66.2023.2, uchylił zaskarżone postanowienie w całości, uwzględnił skargę na czynność zajęcia nieruchomości i polecił organowi egzekucyjnemu usunąć stwierdzoną wadę czynności egzekucyjnej. Wykonując zalecenia Dyrektora, organ pierwszej instancji usunął stwierdzoną wadę czynności poprzez doręczenie skarżącym 29 maja 2023 r. potwierdzonej za zgodność z oryginałem czytelnej kopii znajdującego się w aktach sprawy wspomnianego wezwania z 16 listopada 2022 r. (potwierdzenie odbioru poświadczył skarżący R. M.). W odpowiedzi na przesłany dokument, w dniu 5 czerwca 2023 r. skarżący złożyli kolejną skargę na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości dokonaną spornym zawiadomieniem z 16 listopada 2022 r. Stwierdzili, że pismo organu egzekucyjnego jest nie do przyjęcia, gdyż brak jest podstaw prawnych do prowadzenia egzekucji, co ma uzasadniać m.in. oddalenie przez Sąd Rejonowy wniosku Naczelnika o wpis wzmianki o wszczęciu egzekucji. Podnieśli dodatkowo, że "tytuł wykonawczy, na podstawie którego jest prowadzona egzekucja, oparty jest na bezprawnych dokumentach bankowych, [...] dokumenty obarczone są błędami, ponieważ opierają się na podwalinach nie mających umocowania w obowiązujących kodeksach". Naczelnik wspomnianym na wstępie postanowieniem z 5 lipca 2023 r., nr 0603-SEE.711.38.2022.PW.1, oddalił skargę na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości dokonaną zawiadomieniem z 16 listopada 2022 r. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucili, że błędne jest twierdzenie, jakoby organ egzekucyjny nie był uprawniony do badania podstaw prawnych dokumentów bankowych, ale jest zobowiązany do bezwzględnego przestrzegania zasad postępowania dowodowego. Rażące naruszenie tego obowiązku odbywało się poprzez nieuwzględnienie wszystkich argumentów, przedstawianych przez strony od samego początku gromadzenia istotnych faktów i dokumentów. W ocenie stron, nie do przyjęcia jest twierdzenie, że zasadność wymagalności egzekwowanego obowiązku była wielokrotnie przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć właściwych organów i sądów, ponieważ oparta była wyłącznie na wybiórczym materiale procesu dowodowego. Jest to działanie bezprawne, gdzie każda czynność egzekucyjna z powodu wielokrotnego, rażącego naruszenia zasad postępowania dowodowego, jest pozbawiona podstaw jakiejkolwiek egzekwowalności. Skarżący podnieśli, że nie została dotychczas rozstrzygnięta przez Sąd Okręgowy [...] apelacja wniesiona przez Naczelnika od postanowienia Sądu Rejonowego z 12 maja 2023 r., [...] Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji Dyrektor podzielił stanowisko w nim wyrażone. Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie, czynności egzekucyjne po usunięciu przez organ egzekucyjny stwierdzonej wady czynności poprzez doręczenie stronom 29 maja 2023 r. potwierdzonej za zgodność z oryginałem czytelnej kopii znajdującego się w aktach sprawy wezwania z 16 listopada 2022 r. zostały dokonane prawidłowo. Wyżej wymienione wezwanie doręczono skarżącym 2 grudnia 2022 r., zaś 29 maja 2023 r. doręczono im potwierdzoną za zgodność z oryginałem czytelną kopię znajdującego się w aktach sprawy przedmiotowego wezwania. Organ odwoławczy opisał dodatkowo postępowanie z wniosku Naczelnika o dokonanie wpisu o wszczęciu egzekucji z nieruchomości, w którym Sąd Rejonowy postanowieniem z 28 lutego 2023 r., [...], oddalił ten wniosek, a następnie oddalił wniesioną na to postanowienie Sądu Rejonowego przez Naczelnika skargę – postanowieniem z 12 maja 2023 r., [...], Dyrektor stwierdził, że Sąd Rejonowy nie zakwestionował prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej zajęcia nieruchomości położonej w B. objętej księgą wieczystą [...], co więcej Sąd ten uznał, iż ostrzeżenie wpisane do księgi wieczystej, na podstawie wniosku z 17 sierpnia 2015 r., obejmuje swą treścią całą nieruchomość, na którą składa się część położona w K. i B.. Zdaniem organu, podnoszone przez skarżących zarzutów braku wymagalności dochodzonego obowiązku podatkowego i braku podstaw do prowadzenia egzekucji, nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu w toku postępowania skargowego w trybie art. 54 u.p.e.a. W skardze do Sądu strony zaskarżyły opisane postanowienie Dyrektora z 4 września 2023 r. Skarżący podtrzymali zarzuty i argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie Naczelnika z 5 lipca 2023 r. i podnieśli raz jeszcze, że błędne jest twierdzenie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania podstaw prawnych dokumentów bankowych. Jest on bowiem zobowiązany do bezwzględnego przestrzegania zasad postępowania dowodowego. Rażące naruszenie tegoż procesu, odbywało się poprzez nieuwzględnienie wszystkich argumentów, przedstawianych przez nas ustnie i pisemnie od samego początku gromadzenia istotnych, materiałów dowodowych. W ocenie skarżących, nie do przyjęcia jest twierdzenie, że zasadność wymagalności egzekwowanego obowiązku była wielokrotnie przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć właściwych organów i sądów, gdyż oparta była na wybiórczym materiale dowodowym. Zdaniem stron, działanie organu egzekucyjnego jest bezprawne, a każda czynność egzekucyjna z powodu wielokrotnego, rażącego naruszenia zasad postępowania dowodowego, jest pozbawiona podstaw jakiejkolwiek egzekwowalności. Skarżący podnieśli, iż potwierdzeniem tych nieprawidłowości są dokumenty w postaci postanowień Komornika Sądowego, aktu notarialnego oraz pokwitowanie spłaty całości zadłużenia, które nigdy nie były brane pod uwagę przez organy skarbowe. Skarżący podkreślili, że podtrzymują stanowisko wyrażone przez Sąd Rejonowy w powołanym postanowieniu z 12 maja 2023 r., [...] Ponadto wyjaśnili, że postanowieniem z 18 września 2023 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację Naczelnika od tego postanowienia Sądu Rejonowego. W ocenie skarżących, tytuły wykonawcze pozbawione są podstaw prawnych i nie powinny istnieć, zaś wszelkie działania organów podatkowych są bezprawne i sprzeczne z Konstytucją. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W pierwszej kolejności wymaga odnotowania, że choć 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 ze zm.), mocą której znowelizowano art. 54 u.p.e.a., jednak z uwagi na art. 13 ust. 1 ustawy nowelizującej, który stanowi, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, w sprawie ma zastosowanie art. 54 u.p.e.a. w dotychczasowym brzmieniu, gdyż postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], zostało wszczęte w 2011 r., a więc przed dniem wejścia w życie wspomnianej nowelizacji przepisów u.p.e.a. W myśl art. 54 § 1, 4, 5 i 5a u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. W sprawie skargi, o której mowa wyżej, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności. W świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a., przez czynności egzekucyjne rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Chodzi tu więc o podejmowane przez organ egzekucyjny czynności typu wykonawczego. Stąd też skargę w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. można wnieść na tego rodzaju czynności. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Katalog środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zawiera art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Jednym z nich jest egzekucja z nieruchomości. Przepisy wspólne dotyczące egzekucji należności pieniężnych zawarte są w art. 67-71b u.p.e.a., zaś zasady prowadzenia egzekucji z nieruchomości uregulowano wart. 110-115g u.p.e.a. Jak wynika z art. 110c § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości. Zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną, wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości (art. 110c § 2 u.p.e.a.). Wraz z wysłaniem zobowiązanemu wezwania organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o dokonanie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów z odpisem tego wezwania (art. 110c § 3 u.p.e.a.). W myśl art. 110c § 4 u.p.e.a., zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, z tym że dla zobowiązanego, któremu nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich oraz innych, podmiotów (na które przeniesiono prawo własności nieruchomości) nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów, z zastrzeżeniem § 5, który stanowi, że dla każdego, kto wiedział o wszczęciu egzekucji, skutki zajęcia powstają z chwilą, gdy o wszczęciu egzekucji powziął wiadomość, chociażby wezwanie nie zostało jeszcze zobowiązanemu wysłane ani wpis w księdze wieczystej nie był jeszcze dokonany. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik wezwaniem z 16 listopada 2022 r., nr [...], dokonał zajęcia nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] o numerze działek [...], [...], [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [...] To wezwanie doręczono skarżącym 2 grudnia 2022 r. za pośrednictwem poczty. Z uwagi na otrzymanie przez strony nieczytelnego wezwania z 16 listopada 2022 r. Dyrektor – w postępowaniu prowadzonym w związku ze złożonym zażaleniem na postanowienie Naczelnika z 6 marca 2023 r., nr 0603-SEE.711.38.2022.PW, uwzględnił skargę stron na czynność zajęcia nieruchomości i polecił organowi egzekucyjnemu naprawienie stwierdzonej wady czynności. Wykonując to zalecenie Naczelnik usunął wspomnianą wadliwość czynności doręczając skarżącym 29 maja 2023 r. potwierdzoną za zgodność z oryginałem czytelną kopię znajdującego się w aktach sprawy wezwania z 16 listopada 2022 r. Poza sporem jest, że potwierdzenie odbioru tej kopii poświadczył skarżący R. M.. Zdaniem Sądu, prawidłowo ocenił organ odwoławczy, że po usunięciu przez organ egzekucyjny wspomnianej wady czynności poprzez doręczenie skarżącym 29 maja 2023 r. potwierdzonej za zgodność z oryginałem czytelnej kopii znajdującego się w aktach sprawy wezwania z 16 listopada 2022 r., nr 0603- SEE.711.63112619.2022.l.CLWX, stwierdzić należało, że czynności egzekucyjne zostały dokonane prawidłowo. Jak wynika bowiem z akt sprawy, Naczelnik wezwaniem z 16 listopada 2022 r. dokonał zajęcia nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] o numerze działek [...], [...], [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz wezwał jednocześnie zobowiązanych do zapłaty, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie i kosztami egzekucyjnymi, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania omawianej nieruchomości. Powyższe wezwanie doręczono skarżącym prawidłowo w dniu 2 grudnia 2022 r., a w dniu 29 maja 2023 r. doręczono im dodatkowo potwierdzoną za zgodność z oryginałem czytelną kopię znajdującego się w aktach sprawy wezwania z 16 listopada 2022 r. Nie jest przy tym kwestionowane, że na podstawie art. 110c § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny złożył w dniu 21 listopada 2022 r. wniosek w Sądzie Rejonowym o wpis w dziale III księgi wieczystej nr [...] ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji z nieruchomości (k. 185 akt adm.). Sąd Rejonowy postanowieniem z 28 lutego 2023 r., [...] oddalił złożony przez Naczelnika wniosek (k. 222 akt adm.). W uzasadnieniu postanowienia Sąd Rejonowy stwierdził, że w dziale III księgi wieczystej wpisane jest już ostrzeżenie o wszczęciu egzekucji na podstawie tego samego tytułu wykonawczego [...], na podstawie wcześniejszego wniosku z 17 sierpnia 2015 r. nr [...] Sąd wyjaśnił, że jako wierzyciel egzekwujący został ujawniony Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika. Sąd Rejonowy podkreślił przy tym, że omawiany wpis nie został ograniczony do części nieruchomości, czyli do wybranych działek ewidencyjnych składających się na nieruchomość w znaczeniu wieczystoksięgowym. Na powyższe postanowienie Sądu Rejonowego Naczelnik złożył skargę (k. 230 akt adm.), którą Sąd Rejonowy postanowieniem z 12 maja 2023 r., [...] [...], oddalił (k. 237 akt adm.). Od wskazanego postanowienia Sądu Rejonowego Naczelnik wniósł apelację do Sądu Okręgowego (k. 249 akt adm.), który to Sąd postanowieniem z 18 września 2023 r., [...] apelację tę oddalił (k. 267 akt adm.). Sąd podziela w całości wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Dyrektora, który odnosząc się do podniesionych przez skarżących zastrzeżeń co do braku podstaw prawnych do prowadzenia egzekucji z powodu oddalenia apelacji Naczelnika przez Sąd Okręgowego postanowieniem z 18 września 2023 r., [...] w sprawie z wniosku Naczelnika o dokonanie wpisu o wszczęciu egzekucji z nieruchomości, słusznie podkreślił, iż zarówno Sąd Rejonowy, jak i Sąd Okręgowy nie zakwestionowały prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej zajęcia nieruchomości położonej w B. objętej księgą wieczystą nr [...] Nie ulega zarazem wątpliwości, czego skarżący zdają się nie dostrzegać, że Sąd Rejonowy wyraźnie uznał, iż ostrzeżenie wpisane do księgi wieczystej na podstawie wniosku z 17 sierpnia 2015.r. obejmuje swą treścią całą nieruchomość, na którą składa się część położona w K. i B.. Natomiast Sąd Okręgowy nie zakwestionował tego stanowiska Sądu Rejonowego. Podkreślenia wymaga również, że całkowicie bezzasadne są zarzuty stron dotyczące braku wymagalności dochodzonego obowiązku podatkowego oraz braku podstaw do prowadzenia egzekucji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że tego rodzaju okoliczności nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu w toku postępowania skargowego w trybie art. 54 u.p.e.a., albowiem wykraczałoby to poza zakres przedmiotowy tego postępowania. Wyjaśnić należy skarżącym, że ustawodawca regulując w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego, umożliwił zobowiązanym kwestionowanie czynności podejmowanych w toku tegoż postępowania. Pamiętać jednak trzeba, że skarga na czynności egzekucyjne wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności zmierzającej do zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Opisywany środek zaskarżenia nie ma jednak charakteru uniwersalnego, lecz służy kwestionowaniu zgodności z prawem jedynie danego, kontrolowanego aktualnie środka egzekucyjnego. Postępowanie zainicjowane taką skargą stanowi w konsekwencji postępowanie, które obejmuje swym przedmiotem zbadanie legalności ograniczonego ramami zaskarżonego środka egzekucyjnego wycinku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanych. Z całą mocą należy zatem podkreślić, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej przez skarżących skargi na czynności egzekucyjne zasadniczo nie ma wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie tego rodzaju skargi może mieć skutki tylko w zakresie czynności, na którą ją złożono, to jest czynności egzekucyjnej zrealizowanej wezwaniem z 16 listopada 2022 r., którym organ egzekucyjne dokonał zajęcia opisanej wyżej nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] o numerze działek [...], [...], [...] oraz wezwał strony do zapłaty (w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania) należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie i kosztami egzekucyjnymi, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania omawianej nieruchomości. Skoro tak, to w toku toczącego się postępowania skargowego kontrolą organu egzekucyjnego objęta była jedynie prawidłowość dokonania omawianej czynności egzekucyjnej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgodność przeprowadzenia tej czynności z przywołanymi wyżej przepisami prawa regulującymi sposób i formę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z nieruchomości. W ocenie Sądu, nie były również zasadne zarzuty skarżących wskazujące na naruszenie przez organ przepisów postępowania, wskutek wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organ odwoławczy wyjaśnił wyczerpująco wszystkie istotne dla wyniku sprawy okoliczności, zgromadził w sprawie kompletny materiał dowodowy, a dokonana przez organ ocena tego materiału była zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Nie sposób zatem zarzucić skutecznie organowi naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Co więcej uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom określonym w art. 124 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., albowiem zawiera prawidłowe przedstawienie podstawy faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia, w tym wyczerpująco odnosi się do zarzutów podniesionych w toku postępowania przez skarżących. Zauważyć należy, że zawarta w skardze argumentacja odnosząca się do wadliwości postępowania podatkowego, jak również dotycząca uchybień mających – zdaniem skarżących – miejsce na poprzednich etapach postępowania egzekucyjnego, które nie podlegały kontroli w niniejszym postępowaniu, nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Jak wskazano wyżej, tego rodzaju okoliczności nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu w toku postępowania skargowego w trybie art. 54 u.p.e.a. Zważywszy natomiast na podniesioną w skardze okoliczność wniesienia przez skarżących "odwołania od decyzji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 8 lutego 2018 r., nr 0601-IEW-2.4261.17.2017.8, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji" trzeba stwierdzić, iż postępowanie w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 lutego 2023 r., I SA/Lu [...]. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę B. M. na decyzję Dyrektora z 30 sierpnia 2022 r., nr 0601-IEW.611.3.2022.4, którą to decyzją organ utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję z 10 czerwca 2022 r., nr 0601-IEW.611.1.2022, odmawiającą B. M. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji własnej z 8 lutego 2018 r., nr 0601-IEW-2.4261.17.2017.8, w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Dodatkowo podnieść należy, że jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 22 lutego 2012 r., I SA/Lu 671/11, oddalił skargę B. M. i R. M. na decyzję Dyrektora z 12 września 2011 r. nr ZPD/4117-0023/11/25843, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 stycznia 2015 r., II FSK 2755/12, oddalił skargę kasacyjną R. M. od tego wyroku Sądu pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.