I SA/Lu 704/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Zakładu A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej oraz odroczenia terminu płatności podatku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 września 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w R. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 23 kwietnia 2009r. Nr [...] w sprawie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres styczeń - kwiecień 2009r. w kwocie 27.856,00zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 298,00zł do dnia 30 czerwca 2009r. oraz odmowy odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości za okres maj - grudzień 2009r. w kwocie 55.712,00zł – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu wskazano, że wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2009r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w R. (SP ZOZ) wskazując na możliwości wynikające z art. 67a ust. 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej zwrócił się o odroczenie płatności zaległości w podatku od nieruchomości powstałej za okres styczeń - marzec 2009r. w kwocie 20.892,00zł wraz z odsetkami oraz odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości za okres kwiecień -grudzień 2009r. w kwocie 62.676,00zł do dnia 31 grudnia 2009r., argumentując, iż od początku prowadzonej działalności, tj. od 1 kwietnia 1998r., boryka się z trudnościami związanymi z uzyskaniem odpowiednich zdolności płatniczych zarówno wobec kontrahentów cywilnoprawnych jak i publicznoprawnych. Podatnik podnosił, że nie miał większego wpływu na wielkość otrzymanych środków finansowych z Narodowego Funduszu Zdrowia w zakresie świadczonych usług zdrowotnych. Wyjaśnił, że szpital nigdy nie był i nie jest jednostką nastawioną na zysk, wykonuje działalność statutową - świadczenia opieki zdrowotnej wobec mieszkańców miasta R. i okolic. Nie może jednocześnie ograniczyć swojej działalności lub zaprzestać świadczenia podstawowych dziedzin medycyny, ponieważ spowodowałoby to poważne problemy dla pacjentów. Nałożenie przez ustawodawcę dodatkowych zobowiązań wobec osób zatrudnionych (za dyżury medyczne, podwyżki) spowodowało trudności w terminowym regulowaniu innych zobowiązań. Ponadto szpital był zmuszony wyposażyć pomieszczenia w odpowiedni sprzęt i aparaturę medyczną aby dostosować je do obowiązujących przepisów, co było także związane ze znacznymi wydatkami. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2009r. Burmistrz Miasta odroczył Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej zapłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do kwietnia 2009r. w kwocie 27.856,00zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 298,00zł do dnia 30 czerwca 2009r. Jednocześnie w tej samej decyzji odmówił odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości za okres od maja do grudnia 2009r. w kwocie 55.712,00zł. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że po rozważeniu okoliczności wymienionych we wniosku strony oraz przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, uznał, że stanowią one przesłankę do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań w postaci odroczenia zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości do dnia 30 czerwca 2009r. Organ już kilkakrotnie stosował wobec podatnika ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych poprzez odroczenie zapłaty zaległości w podatku od nieruchomości oraz odroczenie terminu płatności w tym podatku i jego zdaniem kolejne stosowanie ulgi wobec tego podmiotu naruszałoby zasadę terminowego i pełnego uiszczania zobowiązań podatkowych oraz stawiałoby podatnika w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów, które regulują na bieżąco swoje zobowiązania podatkowe. W odwołaniu od tej decyzji SP ZOZ wniósł o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia ewentualnie uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Jego zdaniem organ I instancji nie rozpatrzył wniosku pod kątem spełnienia przesłanek zawartych wart. 67a § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a w szczególności nie ocenił, że trudna sytuacja zobowiązanego została spowodowana zespołem czynników od niego niezależnych. Strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w rozpoznaniu odwołania, powołując się na przepis art. 67a § 1 pkt.1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty natomiast zgodnie z pkt 2 tego artykułu - odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a, stwierdziło jednocześnie, że Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej co do zasady może ubiegać się o tego rodzaju pomoc, ale z uwzględnieniem przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Wskazując, że o istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę zajmują zdrowie, życie a także możliwości zarobkowe podatnika, zaś w przypadku przedsiębiorców groźba utraty płynności finansowej, możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej i jej rozwoju, zaś, że przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, organ odwoławczy zauważył, iż oceniając okoliczności faktyczne sprawy organ podatkowy powinien je analizować a rozstrzygnięcie uzależniać jednak przede wszystkim od okoliczności konkretnej sprawy, w tym sytuacji dłużnika, w jakiej znajduje się w dacie rozpoznawania wniosku o ulgę. Podkreślił przy tym nadzwyczajny charakter ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, stwierdzając, że ponieważ jakakolwiek forma udzielenia przez organ I instancji ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych pozbawia budżet gminy należnych jej wpływów, stanowi zazwyczaj zaprzeczenie istnienia interesu publicznego jako przesłanki uzasadniającej zastosowanie ulgi oraz oznacza odejście o zasady powszechności i równości opodatkowania i stawia podatnika w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podatników. Organ odwoławczy wskazał dalej, że decyzje administracyjne w tych sprawach podejmowane są na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, że organ podatkowy może wniosek podatnika uwzględnić, ale nie jest do tego zobligowany nawet w przypadku stwierdzenia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Uznanie administracyjne jest sferą swobody podejmowania rozstrzygnięcia, a ukształtowanie jego treści leży wyłącznie w kompetencjach organu podatkowego, który dostosowuje treść tego rozstrzygnięcia do okoliczności danej sprawy. W analizowanej sprawie – w jego ocenie – organ I instancji dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy. Za bezzasadne zostało uznane twierdzenie Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, że organ I instancji niedokładnie zebrał i szczegółowo nie rozpatrzył materiału dowodowego w sprawie oraz niestarannie ocenił wszystkie okoliczności sprawy. Kolegium podkreśliło, że organ podatkowy I instancji podjął starania w celu zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, a ten który zdołał zebrać został poddany dogłębnej analizie i ocenie prowadzącej do załatwienia pozytywnego w części wniosku strony. Organ I instancji odroczył bowiem zapłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do kwietnia 2009r. w kwocie 27.856,00zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 298,00zł - do dnia 30 czerwca 2009r., natomiast odmówił odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości za okres od maja do grudnia 2009r. w kwocie 55.712,00zł. Z akt sprawy wynika, że SP ZOZ były udzielane ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Decyzją z dnia 26 września 2008r. odroczono zapłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres styczeń - sierpień 2008r. w kwocie 51.536,00zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.571,00zł - do dnia 30 grudnia 2008r. oraz odroczono termin płatności w tym podatku za okres wrzesień - grudzień 2008r. w kwocie 25.766,00zł do dnia 30 grudnia 2008r., natomiast decyzją z dnia 23 stycznia 2009r. odroczono zapłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za ten sam okres - do dnia 30 czerwca 2009r. oraz odroczono termin płatności w tym podatku za ten sam okres do dnia 30 czerwca 2009r. Odnosząc się do wniosku strony o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, Kolegium stwierdziło, że jest on bezzasadny, choćby z tego względu, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego, sprowadza się do stwierdzenia, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika oraz czy w ramach swojego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Ogranicza się wiec do zbadania, czy postępowanie podatkowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami proceduralnymi i czy rozważono w sposób przekonujący wszystkie zgłoszone przez podatnika okoliczności. Kolegium Odwoławcze nie ma natomiast uprawnień do podejmowania decyzji korzystnych dla podatników i udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Reasumując, organ II instancji podał, że nie dopatrzył się w rozstrzygnięciu organu I instancji przekroczenia granic uznania administracyjnego, jak również naruszenia zasad postępowania administracyjnego, które miałyby wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Od tej decyzji Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, żądając zarówno jej uchylenia, jak i poprzedzającej decyzji wydanej przez organ I instancji w całości a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przypisanych. Strona skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciami organów podatkowych, zarzucając, iż organ I instancji nie dokonał dokładnej i wszechstronnej analizy wniosku o odroczenie płatności pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt.1 ustawy Ordynacja podatkowa, czym naruszył dyspozycję art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy. W jej ocenie, nie wziął przede wszystkim pod uwagę okoliczności wskazujących, że trudna sytuacja zobowiązanego spowodowana została działaniem czynników, na które nie miał on wpływu i które nie są związane ze sposobem jego działania, co uzasadnia zastosowanie ulgi. Podatnik wywodził, iż nie jest on podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą ukierunkowaną na osiągnięcie zysku, a zgodnie ze swoim statutem jest powołana do udzielania świadczeń z zakresu opieki zdrowotnej. Wykazywane w przedmiotowym wniosku trudności finansowe skarżącego mogą w rezultacie doprowadzić do ograniczenia jego działalności, co wiązać się będzie nie tylko z dalszym pogorszeniem jego sytuacji finansowej, ale przede wszystkim spowoduje ograniczenie dostępu do świadczeń medycznych dla mieszkańców R. i okolic. Już sama ta okoliczność musi stanowić o jego ważnym interesie podatnika. Jednocześnie nie może budzić wątpliwości, że zapewnienie powszechnego dostępu do specjalistycznych świadczeń medycznych stanowi ważny interes publiczny, który kwalifikuje przyznanie ulgi w ramach pomocy publicznej. Skarżący podniósł ponownie, że jego problemy finansowe są niezależne od jego działań, gdyż są konsekwencją znacznego niedoszacowania kontraktów na świadczenia zdrowotne zawieranych z NFZ, który działa jako monopolista na rynku usług medycznych. Niedoszacowanie kontraktów powoduje zaś problemy z regulowaniem przez skarżącego jego zobowiązań, w tym także podatku od nieruchomości. Sytuacja skarżącego już w 2008 roku była bardzo trudna, o czym świadczy sprawozdanie finansowe sporządzone na dzień 31 grudnia 2008r., z którego wynika, że rok zamknięty został startą w wysokości 1.500.866,34 zł. Wskazał, że podejmuje ze swojej strony wiele działań mających na celu poprawę swoich zdolności płatniczych zarówno cywilnoprawnych jak i publicznoprawnych, przy jednoczesnym zachowaniu poziomu świadczonych usług medycznych. Pomimo to przy obecnym stanie finansowania przez NFZ, przy braku rozliczeń świadczeń wykonanych przez Szpital ponad limit określony umową, w warunkach zagrożenia życia lub zdrowia pacjentów, w roku 2008 czy też aktualnie w 2009 r., skarżący nie jest w stanie na bieżąco regulować swoich zobowiązań, co czyni w pełni zasadnym wniosek o odroczenie płatności zaległości i terminu płatności zobowiązania do 31 grudnia 2009 r. Niezależnie od powyższego w przedmiotowej sprawie istnieje również – w jego ocenie – zagrożenie ważnego interesu publicznego. Dla zdecydowanej większości pacjentów z R. (powiatu i gminy) skarżący jest podstawową placówką udzielająca świadczeń medycznych. Konieczność natychmiastowej spłaty zaległości podatkowych zagraża zaś normalnemu funkcjonowaniu placówki, a co za tym idzie narażony zostaje również interes pacjentów, którzy korzystają z jej usług, a którym dostęp do świadczeń zostanie znacznie utrudniony. Nadto, ograniczenie działalności placówki pociągać musiałoby za sobą także konieczność ograniczenia zatrudnienia w SP ZOZ w R. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), podkreślenia wymaga na wstępie, że podstawę prawa materialnego do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, wskazaną w decyzjach organów podatkowych, stanowił przepis art. 67a § 1 pkt.1 ustawy Ordynacja podatkowa, w myśl którego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty. Nie ulega wątpliwości, także dla strony skarżącej, że decyzje organów w przedmiocie udzielania ulg podatkowych mają charakter tzw. uznania administracyjnego. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest więc ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający badał sprawę pod kątem wymienionych w powołanym przepisie art. 67a § 1 przesłanek, tj. przypadków uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Sąd administracyjny bada również, czy materiał dowodowy został zebrany i oceniony w zgodzie z zasadami i regułami prawidłowego prowadzenia postępowania podatkowego wynikającymi z ustawy - Ordynacja podatkowa. Sądową kontrolą nie jest natomiast w takiej sytuacji objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania przez organ wyboru; sądy administracyjne zostały bowiem powołane do kontroli działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Również w literaturze przedmiotu podkreśla się, że kontrola wobec uznania może mieć ograniczony zakres, ale nie można z niej rezygnować, zaś orzeczenia sądu winny opierać się jedynie na kryterium legalności. Zasada nieingerencji przez sąd administracyjny wynika z faktu, że nie jest on trzecią instancją postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ważny interes podatnika określa się jako sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Dobrodziejstwo przewidziane w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej ma wyjątkowy charakter, zastosowanie może zatem znaleźć jedynie do nadzwyczajnych, szczególnych przypadków. Określając dalej kolejną przesłankę zastosowania przedmiotowej ulgi, tj. istnienia interesu publicznego, należy wskazać, iż w pojęciu interesu publicznego doktryna upatruje dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Ponadto, naczelną zasadą systemu prawa podatkowego w Polsce, znajdującą oparcie w przepisie art. 84 Konstytucji RP, jest powszechność opodatkowania; wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe stanowią bowiem odstępstwo od tej zasady, winny zatem być odzwierciedleniem wyjątkowego położenia podatnika. Mając zatem na uwadze powyższe uregulowania i ich interpretację, uznać należało, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe obu instancji rozważały argumenty strony skarżącej w odniesieniu do przesłanek uzasadnionego ważnego interesu podatnika, jak też brały pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki interesu publicznego. Wskazuje na to sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Ocena zaś argumentów skarżącego, pod kątem przywołanych wyżej ustawowych przesłanek, znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Według Sądu, zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że organy podatkowe zebrały wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie materiał dowodowy i dokonały całościowej jego oceny, przedstawiając ją w uzasadnieniu swoich decyzji. Wynik powyższej oceny, mimo iż niezgodny z oczekiwaniami strony, nie może oznaczać, iż przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności, nie można zgodzić się, jakoby organy podatkowe dokonały nazbyt ogólnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Wbrew twierdzeniom skargi, organy podatkowe obu instancji dokonały zindywidualizowanej oceny sytuacji finansowej strony. Trzeba bowiem pamiętać, że organ podatkowy I instancji poddał zebrany materiał dowodowy dogłębnej analizie i ocenie prowadzącej do załatwienia pozytywnego w części wniosku strony. Odroczenie bowiem zapłaty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do kwietnia 2009r. w kwocie 27.856,00zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 298,00zł - do dnia 30 czerwca 2009r., natomiast odmowa odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości za okres od maja do grudnia 2009r. w kwocie 55.712,00zł. było właśnie jej konsekwencją. Nie ma żadnych uzasadnionych powodów do postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy, tylko dlatego, że organ nie uwzględnił w całości oczekiwań podatnika. Z akt sprawy wynika, że SP ZOZ były udzielane ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Decyzją z dnia 26 września 2008r. odroczono zapłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres styczeń - sierpień 2008r. w kwocie 51.536,00zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.571,00zł - do dnia 30 grudnia 2008r. oraz odroczono termin płatności w tym podatku za okres wrzesień - grudzień 2008r. w kwocie 25.766,00zł do dnia 30 grudnia 2008r., natomiast decyzją z dnia 23 stycznia 2009r. odroczono zapłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za ten sam okres - do dnia 30 czerwca 2009r. oraz odroczono termin płatności w tym podatku za ten sam okres do dnia 30 czerwca 2009r. Z instytucji ulgi w postaci odraczania płatności podatku nie można uczynić środka służącego ratowaniu kondycji finansowej podatnika. Sądowi z urzędu znana jest trudna sytuacja służby zdrowia w Polsce. Skarżący Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w R. nie jest więc przypadkiem odosobnionym. Problemy związane z nieterminowością regulowania zobowiązań przez placówki służby zdrowia są na porządku dziennym w naszym kraju, a tym samym nie mogą być utożsamiane z wyjątkową sytuacją, jaką jest przesłanka ważnego interesu podatnika. Nie kwestionując w żaden sposób wywodów strony skarżącej, że jest podstawową placówką udzielającą świadczeń medycznych na terenie R. i okolic, a nadto, że jej trudna sytuacja finansowa jest konsekwencją znacznego niedoszacowania kontraktów na świadczenia zdrowotne zawieranych z NFZ, Sąd wyraża pogląd, iż w sytuacji, gdy organy podatkowe w ten właśnie sposób także oceniły przedstawianą sytuację przyznając częściową ulgę, nie można im czynić zarzutu, że nie rozpoznały jej z uwzględnieniem przesłanek, o których mowa w przepisie art. 67a§1 pkt.1 Ordynacji podatkowe, to jest: ważnego interesu podatnika i ważnego interesu publicznego. Także, wbrew zarzutom skargi co do braku rozważań organu odwoławczego w kwestii, czy odroczenie terminu płatności podatku nie jest uzasadnione interesem publicznym, należy wskazać, że przywołanie przez ten organ okoliczności, iż organ rozważył tą przesłankę akceptując stanowisko organu I instancji co do zastosowania ulgi podatkowej w sprawie. Niezależnie od twierdzeń strony skarżącej, zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji w zaskarżonym brzmieniu, a ponadto został przez organ odwoławczy należycie rozważony. Przed wydaniem decyzji organy podatkowe obu instancji podjęły wszelkie kroki zmierzające do zebrania kompletnego i niebudzącego wątpliwości materiału dowodowego celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że organ podatkowy nie dopuściły się naruszenia prawa procesowego. W ocenie Sądu, dokonanej ocenie stanu faktycznego nie można zarzucić dowolności, zwłaszcza gdy mieć na względzie mającą zastosowanie w niniejszej sprawie instytucję uznania administracyjnego, którego istota sprowadza się do podjęcia decyzji czy należy przyznać wnioskowaną ulgę, a zatem jest zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod jego kontroli, z punktu widzenia kontroli legalności, czyli zgodności decyzji organów administracyjnych z prawem. Wobec tego, uznając iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.