I SA/Lu 706/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2005 do grudnia 2006 r. - w zakresie sprzeciwu od zarządzenia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2011 r. i wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu postanawia 1. pozostawić wniosek P. P. o przyznanie prawa pomocy zawarty w skardze bez rozpoznania; 2. odrzucić wniosek P. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2005 do grudnia 2006 r. P. P. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Wezwanie do wypełnienia formularza PPF i jego zwrotu do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania zostało skarżącemu doręczone w dniu 28 listopada 2011 r., natomiast wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący złożył w dniu 6 grudnia 2011 r. ( data stempla pocztowego). W tych okolicznościach, Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2011 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania uznając, iż skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy i rozpoznania wniosku złożonego na urzędowym formularzu w dniu 6 grudnia 2011 r. W uzasadnieniu argumentował, że uchybił terminowi nie ze swojej winy. Uzasadniał że choroba rodziców, z którymi wspólnie zamieszkuje i którzy wymagają stałej opieki uniemożliwiła mu zachowanie terminu do dokonania powyższej czynności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, iż zaskarżone postanowienie traci moc, a Sąd na nowo rozpoznaje sprawę będącą przedmiotem sprzeciwu (art. 260 p.p.s.a.). Nie jest w sprawie sporne, że termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zawartego w skardze, w sposób prawem przewidziany (na urzędowym formularzu) został uchybiony. Dlatego też ten wniosek powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 257 w związku z art. 260 p.p.s.a. Nie może również zostać przywrócony termin do złożenia wniosku zawartego w skardze na urzędowym formularzu, gdyż jego uchybienie na tym etapie postępowania ( przed wezwaniem do wpisu) nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego ( art. 86 § 2 p.p.s.a). Dlatego też na podstawie art. 88 p.p.s.a podlega on odrzuceniu. Nie oznacza to jednak, że złożony przez skarżącego w dniu 6 grudnia 2011 r. ( data nadania w urzędzie pocztowym), w sposób prawem przewidziany wniosek o przyznanie prawa pomocy nie będzie podlegał rozpatrzeniu. Wskazać stronie bowiem należy, że przepisy p.p.s.a. nie zakreślają terminów, które zawężałyby czas, w jakim strona może wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy ani nie zakazują występowania z takim wnioskiem wielokrotnie w toku postępowania. W związku z tym strona ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy podczas całego postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącego na urzędowym formularzu PPF w dniu 6 grudnia 2011 r. zostanie potraktowany jako kolejny wniosek w tym zakresie, złożony już w formie prawem przewidzianej i rozpatrzony w odrębnym postępowaniu, przeprowadzonym w przedmiocie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 i art. 88 w związku z art. 86 § 2 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.