I SA/Lu 706/96

1. Artykuł 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ ma charakter przepisu ogólnego, regulującego zasady odpowiedzialności wszystkich kategorii "osób trzecich". Odpowiedzialność poszczególnych kategorii "osób trzecich" za zobowiązanie podatkowe podatnika regulują przepisy art. 41-48a ww. ustawy. Katalog podmiotów - osób trzecich, wobec których może być orzeczona odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe podatnika, ma charakter zamknięty. 2. Skoro w art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jest mowa o "zobowiązaniach spółki z tytułu podatków", zaś w art. 40 ust. 1 - który jak wyżej wskazano jest przepisem ogólnym w stosunku do art. 47 ust. 2 - o "zaległościach podatkowych podatnika", to na podstawie art. 47 ust. 2 nie można obciążyć wspólnika spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki z o.o. ciążące na niej jako na płatniku, w stosunku do którego organ podatkowy wydał decyzję w myśl art. 15 wyżej wymienionej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym sąd nie jest związany granicami skargi. Niezależnie zatem od zarzutów skargi, które w ocenie sądu w większości są bezzasadne z przyczyn przytoczonych w odpowiedzi na skargę, wskazać należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem art. 47 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ww. ustawy za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają również osoby trzecie jeżeli zachodzą przewidziane w ustawie okoliczności. O odpowiedzialności tych osób orzeka organ podatkowy w odrębnej decyzji. Przepis ten ma charakter przepisu ogólnego, regulującego zasady odpowiedzialności wszystkich kategorii "osób trzecich". Odpowiedzialność poszczególnych kategorii "osób trzecich" za zobowiązanie podatkowe podatnika regulują przepisy art. 41-48a ww. ustawy. Katalog podmiotów - osób trzecich, wobec których może być orzeczona odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe podatnika ma charakter zamknięty. W katalogu tym, stosownie do art. 47 ust. 2 ww. ustawy mieści się m.in. wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązanie spółki z tytułu podatków, w takiej części w jakiej ma prawo uczestniczyć w podziale zysków /w brzmieniu ustalonym art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 28 poz. 127/. Z treści ww. przepisów prawa wynika, iż przepis art. 47 ust. 2 ustawy odnosi się do odpowiedzialności wspólnika spółki z o.o. za zobowiązania spółki - osoby prawnej jako podatnika z tytułu ciążącego na niej podatku, nie zaś spółki jako płatnika. Sytuację prawną płatnika w ustawie o zobowiązaniach podatkowych regulują przepisy art. 3 ust. 4 ustawy - zawierający definicję płatnika oraz art. 14 i 15 ustawy, które regulują zasady odpowiedzialności płatnika za podatki. Podatnik i płatnik są odrębnymi podmiotami prawa podatkowego występującymi w określonych stosunkach prawnopodatkowych. Skoro zatem w art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jest mowa o "zobowiązaniach spółki z tytułu podatków", zaś w art. 40 ust. 1, który jak wyżej wskazano jest przepisem ogólnym w stosunku do art. 47 ust. 2, o "zaległościach podatkowych podatnika", to na podstawie art. 47 ust. 2 tej ustawy nie można obciążyć wspólnika spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki z o.o. ciążące na niej jako na płatniku, w stosunku do którego organ podatkowy wydał decyzję w myśl art. 15 ww. ustawy. Skoro zaś, co jest bezsporne w sprawie, przeniesienie odpowiedzialności na skarżącego, jako wspólnika spółki z o.o. - PPU "T." nastąpiło za zaległości podatkowe spółki jako płatnika, bowiem powstały one w następstwie niewpłacenia przez PPU "T." na konto organu podatkowego zaliczek na podatek dochodowy, potrącanych przy wypłacie wynagrodzeń jej pracownikom, to należało uznać, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 47 ust. 2 cyt. ustawy. Powyższe stwierdzenie zwalnia od rozważań, czy zaskarżona decyzja narusza art. 40 ust. 2 ww. ustawy, co m.in. stanowiło, jak się wydaje zarzut skargi, choć skarżący powoływał się na art. 7 Kpa. Z tych względów i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA należało orzec jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 55 ust. 1 cyt. ustawy.