I SA/Lu 713/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant Specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. - oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania G. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] znak [...] w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że opisaną decyzją Prezydent Miasta, w wyniku wznowionego postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...] ustalającej dla G. S. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2007r. położonej w Z., przy ul. S.– Z., bowiem nie zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy I instancji wskazał, iż podstawę opodatkowania gruntów stanowiły dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, zaś budynków - protokół kontroli z dnia 23 - 24.04.1997r. podpisany przez podatnika. Od tego momentu do 2008r. podatnik nie wskazywał na zmianę stanu faktycznego, do czego zobowiązywał go art. 6 § 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W 2008r. podatnik przedstawił wykaz budynków i ich powierzchnię użytkową oraz zawiadomienie o zmianach w ewidencji gruntów i budynków wskazujące na wykreślenie z ewidencji budynków o nr ewidencyjnych 18.120.4 i 18.120.8 wobec ich rozbiórki, co znalazło wyraz w decyzji wymiarowej za ten rok i lata następne. Odniesienie tych zmian do lat poprzednich nie jest możliwe, bowiem brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, że podstawa opodatkowania budynków w 2007r. była tożsama z przyjętą w 2008r. Budowle w ogóle nie zostały opodatkowane, lecz organ podatkowy wiedział o ich istnieniu. Grunt opodatkowany był wg danych wynikających z ewidencji gruntów, a zgodnie z tą ewidencją G. S. posiada działkę o pow. 1.8026 m 2 oznaczoną nr [...] w ark. mapy 18, położoną w Z. przy ul. S.– Z. Nie zaistniała zatem żadna z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a w szczególności w art. 240 § 1 pkt 5. W odwołaniu podatnik podnosił naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez pominięcie nowych okoliczności istniejących w dacie uprawomocnienia się decyzji podatkowej za 2007r., ale nieznanych w tym momencie organowi podatkowemu co do faktycznego stanu nieruchomości podatnika. Ta nowa okoliczność, to dokonany na zlecenie organu podatkowego podział geodezyjny działki nr [...] i wydzielenie nowej działki [...] o pow. 922 m2 , która znajduje się w pasie drogi publicznej. Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest jego kontynuacją. Toczyło się ono w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W myśl zaś tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania możliwe jest zatem, jeżeli zostaną spełnione trzy przesłanki: 1/ ujawnione nowe okoliczności lub dowody są nowe, 2/ okoliczności te i dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, 3/ nie były znane organowi, który wydał decyzję. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta ustalił G. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007r. Przedmiotem opodatkowania były budynki pod działalność gospodarczą o pow. 2.830 m 2 oraz grunty pod działalność gospodarczą o pow. 18.026 m 2 . Wymiaru dokonano na podstawie ewidencji gruntów i zeznań podatnika. Mając na uwadze, że podstawą wymiaru podatków są dane z ewidencji gruntów i budynków, a wypis z rejestru gruntów i budynków z dnia 20.04.2010r. wskazuje, że G. S. jest nadal właścicielem działki nr [...] o pow. 1.0826 ha, brak jest podstaw do uznania, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka uprawniająca do uchylenia decyzji ostatecznej. Organom podatkowym znany jest fakt, iż podatnik wszczął procedurę zmierzającą do zmiany danych ewidencji gruntów i budynków, jednakże procedura ta nie została jeszcze zakończona. W obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja ostateczna przenosząca własność spornej nieruchomości gruntowej na rzecz Gminy Miasta, stanowiąca podstawę dokonania zmian w ewidencji gruntów. W związku z tym, że podatnikami są właściciele gruntów (art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), a G. S. jest nadal właścicielem działki nr [...] o pow. 1,8026 ha , brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze na ww, decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. S. zarzucał wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej polegającym na sprzeczności ustaleń z treścią materiału dowodowego i w oparciu o ten zarzut wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż w decyzji wymiarowej za 2007r. za podstawę ustaleń faktycznych przyjęto dane wynikające z ewidencji geodezyjnej, zaś po uprawomocnieniu się tej decyzji organ podatkowy potwierdził, iż nie był on w posiadaniu i nie użytkował całej nieruchomości gruntowej ujętej w ewidencji geodezyjnej, gdyż część tej nieruchomości stanowi cześć drogi publicznej – ulicy Z. w Z. sprzed daty nabycia w 1996r. przedmiotowej nieruchomości przez skarżącego. W tej sytuacji bezspornym jest, że w dniu 1.01.2007r. przez cały ten rok kalendarzowy podatnik został zobowiązany do płacenia podatku z rażącym naruszeniem prawa Zatem w sytuacji, gdy te okoliczności ujawniły się w 2008r., a istniały w 2007r., ale nie były znane organowi podatkowemu w dacie wydania decyzji, to należało uznać, że spełniły się przesłanki do uznania podstaw wznowienia, a w konsekwencji zmiany decyzji wymiarowej. Dywagacje SKO odnośnie mocy wiążącej ewidencji, w sytuacji gdy "decyzja w sposób rażący narusza materię przedmiotu sprawy nie mają istotnego znaczenia dla oceny przedmiotu sprawy w aspekcie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 180 i nast. tej ustawy, a także w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki ustawowe przeciwdowodu w rozumieniu art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację w niej zawartą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie przepisów rozdziału 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. Rozdział ten reguluje jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi. Przepisy Ordynacji podatkowej uzależniają tę możliwość od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku dwóch przesłanek negatywnych. Przesłanki pozytywne to rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednej z wyliczonych enumeratywnie w art. 240 § 1 podstaw prawnych wznowienia postępowania. Przesłanki negatywne to przedawnienie – art. 245 § 1 pkt 3b oraz gdy treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiada treści decyzji ostatecznej. Nie budziło w sprawie wątpliwości, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 12.02.2007r. nr [...] jest decyzją ostateczną. O zaistnieniu przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej można zaś mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: 1/ wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2/ są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, 3/ nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4/ istniały w dniu wydania decyzji. Skarżący upatruje zaistnienia tej przesłanki w fakcie, że w 2008r. ujawnione zostało, iż część stanowiącej jego własność działki nr [...] o pow. 1,8026 ha położonej w Z. przy ul. S. – Z. nie jest w jego posiadaniu, lecz stanowi część drogi publicznej – ul. Z. w Z. W związku z tym toczy się postępowanie administracyjne, mające na celu uregulowanie kwestii własności oraz doprowadzenie do zmian w ewidencji gruntów (okoliczność bezsporna). W takiej sytuacji ocena, iż w sprawie nie ujawniły się nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody, które nie były znane organowi, który wydał decyzję, a które istniały w dniu jej wydania prawa nie narusza. Organ odwoławczy trafnie bowiem wskazał, iż dla wymiaru podatku od nieruchomości decydujące znaczenie mają dane wynikające z ewidencji gruntów, wskazując, iż skarżący figurował i nadal figuruje w tej ewidencji jako właściciel gruntu o pow. 1.8026 ha. Zapisy ewidencji, mają walor dokumentu urzędowego. Artykuł 194 § 3 Ordynacji podatkowej pozwala na obalenie domniemania poprawności danych z ewidencji gruntów i budynków, w przypadku gdy istnieje inny dokument, który świadczy o wadliwości zapisów w ewidencji. Wbrew twierdzeniom skargi skarżący nie przeprowadził dotychczas żadnego dowodu w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, który podważałby dane z ewidencji gruntów i budynków na dzień wydania decyzji wymiarowej. Za taki dowód nie może być bowiem uznane toczące się aktualnie postępowanie administracyjne w innej sprawie, w której wyjaśniona ma być kwestia własności spornej części nieruchomości. W tych okolicznościach, skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zarzuty podniesione w skardze są chybione, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.