I SA/Lu 719/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania K. S.A. z siedzibą w T., od decyzji wydanej przez Wójta Gminy K. z dnia [...] umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania oraz odsetek za zwłokę w podatku od nieruchomości za rok 2010, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu 18 sierpnia 2015 r. zostało wszczęte z urzędu postępowania podatkowe w sprawie określenia K. S.A. wysokości zobowiązania oraz odsetek za zwłokę w podatku od nieruchomości za 2010 r. Organ podatkowy motywując wszczęcie postępowania wskazał, iż otrzymał informację, że Spółka nieprawidłowo ujawniła zobowiązanie podatkowe w deklaracji na podatek od nieruchomości. Powyższe miało związek z wnioskiem Spółki z dnia 22 grudnia 2014 r., o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy K. umorzył prowadzone postępowanie. W zaskarżonej decyzji organ podatkowy uzasadniał, iż w trakcie trwania postępowania podatkowego zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości uległo przedawnieniu, z uwagi na upływ 5 letniego terminu, przewidzianego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W wyniku rozpoznania odwołania spółki od powyższej decyzji organu pierwszej instancji Kolegium zauważyło, że przedmiotem kontroli jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, wskutek upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego. W sprawie poza sporem jest fakt przedawnienia zobowiązania podatkowego. Istotą sporu pozostaje wpływ niniejszego przedawnienia na rozstrzygnięcie w sprawie wymiaru podatku oraz określenia wysokości nadpłaty. Organ podniósł, że Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 r. i zapłaciła wynikający z niej podatek. Organ podatkowy uznając, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, które następnie zostało umorzone z uwagi na przedawnienie zobowiązania. Ponadto w trakcie postępowania podatkowego Spółka artykułowała żądania określenia oraz stwierdzenia nadpłaty w przedmiotowym podatku od nieruchomości. Kolegium przytoczyło brzmienie przepisów mających jego zdaniem zastosowanie w niniejszej sprawie, następnie stwierdziło, że postępowanie podatkowe wszczynane jest i prowadzone w celu rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, co do jej istoty. Jest to cel zasadniczy postępowania, bo prowadzący do konkretyzacji przepisów prawa podatkowego w granicach wyznaczonych przedmiotem sprawy. Natomiast przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej określa procesowy skutek terminu przedawnienia, który wymaga od organów podatkowych umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem terminu przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego. Umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości jest przypadkiem szczególnym zakończenia postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia sprawy, czyli rozstrzygnięcia jej istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez merytorycznego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie według organu zaistniała taka okoliczność - sprawa nie może zostać rozstrzygnięta merytorycznie. Organ pierwszej instancji nie zdążył orzec przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. - tj. do dnia 31 grudnia 2015 r., a zatem postępowanie zostało zakończone i nie może dalej się toczyć. Ponadto Kolegium zauważyło, że w decyzji umarzającej postępowanie z uwagi na upływ terminu przedawnienia do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, brak jest podstaw do oceny merytorycznej prowadzonego wcześniej postępowania podatkowego Kolegium podkreśliło, iż nie można zakończyć postępowania w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego, wydaniem decyzji dotyczącej nadpłaty podatku, nawet gdyby nadpłata taka wynikała z weryfikowanego samoobliczenia podatku. Wniosek ten wynika z wykładni językowej art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, w którym mowa jest wyłącznie o prawie i obowiązku organu podatkowego do wydania decyzji, w której organ ten "określa wysokość zobowiązania podatkowego". Tym samym brak jest również podstaw prawnych do przyjęcia, że postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego mogłoby w czasie jego trwania przekształcić się w postępowanie w przedmiocie nadpłaty. Kolegium podkreśliło ponadto, iż kwestia złożenia przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty w trakcie niniejszego postępowania podatkowego oraz skuteczności złożonej w związku z tym wnioskiem korekty deklaracji, a co za tym idzie możliwości dalszego orzekania w tym zakresie po zakończeniu niniejszego postępowania, była przedmiotem analizy w odrębnym od niniejszego postępowaniu odwoławczym. Kolegium po rozpoznaniu rozstrzygnęło powyższą kwestię zajmując stanowisko, którego odzwierciedleniem jest wydane orzeczenie - tj. postanowienie z dnia 31 maja 2016 r. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Skarżąca wniosła także o uchylenie postanowienia Wójta Gminy K. z dnia [...] dotyczącego bezskuteczności korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1 i art. 79 § 1 i 2 w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w realiach niniejszej sprawy upływ terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. skutkował koniecznością umorzenia postępowania wymiarowego, - art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1 i art. 74a w związku z art. 79 § 1 oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez umorzenie postępowania w sprawie dotyczącej rozliczeń Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w sytuacji upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania, gdy jednak ustawowym obowiązkiem organów podatkowych wynikającym z art. 74a Ordynacji podatkowej było określenie z urzędu wysokości nadpłaty podatku, - art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1 i art. 74a Ordynacji podatkowej w związku z art. 79 § 1 i art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - poprzez umorzenie postępowania w sprawie dotyczącej rozliczeń Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. i nieokreślenie z urzędu wysokości nadpłaty podatku przysługującej Spółce na podstawie art. 74a Ordynacji podatkowej w sytuacji upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania, tj. gdy w ocenie organów podatkowych nie mogło dojść do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w prawidłowej (obniżonej) wysokości ani do stwierdzenia nadpłaty na żądanie Spółki, - art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 79 § 1 i § 2 oraz art. 81 b § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne uznanie, że korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. złożona przez Spółkę w dniu 28 grudnia 2015 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest bezskuteczna i nie wywołuje skutków prawnych, - art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 5 UPOL - poprzez usankcjonowanie, na skutek umorzenia postępowania w sprawie i nieokreślenia należnej Spółce nadpłaty, nieprawidłowego stanu rozliczeń KSC w podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym opodatkowania zawyżonej powierzchni użytkowej budynków Spółki, - art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 UPOL i art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 3 UPB (w stanie prawnym obowiązującym w 2010 r.) - poprzez usankcjonowanie, na skutek umorzenia postępowania w sprawie i nieokreślenia należnej Spółce nadpłaty, nieprawidłowego stanu rozliczeń KSC w podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym opodatkowania instalacji i urządzeń technicznych znajdujących się wewnątrz budynków i stanowiących ich części - jako budowli, - art. 2 ust. 2 UPOL (w stanie prawnym obowiązującym w 2010 r.) - poprzez usankcjonowanie, na skutek umorzenia postępowania w sprawie i nieokreślenia należnej Spółce nadpłaty, - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 UPOL w związku z art. 3 pkt 3 UPB (w stanie prawnym obowiązującym w 2010 r.) - poprzez usankcjonowanie, na skutek umorzenia postępowania w sprawie i nieokreślenia należnej Spółce nadpłaty, nieprawidłowego stanu rozliczeń KSC w podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowli w całości urządzeń technicznych posiadających części budowlane (fundamenty), z którymi nie tworzą całości techniczno-użytkowej, - art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. la ust. 1 pkt 1 i 2 UPOL w związku z art. 3 pkt 3 UPB - poprzez usankcjonowanie, na skutek umorzenia postępowania w sprawie i nieokreślenia należnej Spółce nadpłaty, nieprawidłowego stanu rozliczeń KSC w podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym opodatkowania wiaty otwartej i wiaty na materiały budowlane - niewyodrębnionych z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych - jako budynków, - art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 UPOL w związku z art. 3 pkt 2 i 3 UPB - poprzez usankcjonowanie, na skutek umorzenia postępowania w sprawie i nieokreślenia należnej Spółce nadpłaty, nieprawidłowego stanu rozliczeń KSC w podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym opodatkowania silosów jako budowli, - art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 UPOL - poprzez usankcjonowanie, na skutek umorzenia postępowania w sprawie i nieokreślenia należnej Spółce nadpłaty, nieprawidłowego stanu rozliczeń K.SC w podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym opodatkowania kontenera wagowego niezwiązanego trwale z gruntem oraz chłodni barometrycznej nieposiadającej przegród budowlanych wydzielających ją w całości z przestrzeni oraz dachu - jako budynków, - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 UPOL w związku z art. 3 pkt 3 UPB - poprzez usankcjonowanie, na skutek umorzenia postępowania w sprawie i nieokreślenia należnej Spółce nadpłaty, nieprawidłowego stanu rozliczeń KSC w podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowli osadników. W uzasadnieniu skargi strona podniosła między innymi, że w jej ocenie błędna wykładnia przepisów Ordynacji podatkowej przyjęta przez organy prowadzi do absurdalnych konsekwencji pozwalających organom podatkowym wszcząć a następnie - po przedawnieniu zobowiązania podatkowego - umorzyć prowadzone postępowanie wymiarowe i w ten sposób uniemożliwić Spółce skorzystanie z uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty do czasu upływu terminu przedawnienia, który to wniosek - jak przyznaje sam Organ - musiałby zostać załatwiony również po przedawnieniu zobowiązania podatkowego. Strona nadmieniła, że rezultatem wydanych w sprawie decyzji, tj. odmowy dokonania w prowadzonym postępowaniu wymiarowym merytorycznej oceny stanowiska Spółki w sprawie i nieokreślenie przysługującej Spółce nadpłaty, przy jednoczesnej odmowie wszczęcia postępowania nadpłatowego, jest usankcjonowanie licznych nieprawidłowości w rozliczeniach Spółki i zakwestionowanie prawa Spółki do uzyskania zwrotu należnej jej nadpłaty a w konsekwencji również szereg naruszeń przepisów prawa materialnego (UPOL i UPB). Jednocześnie według spółki, działanie organów podatkowych doprowadziło do bezprawnego zróżnicowania sytuacji Spółki oraz innych podatników, których wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony przed upływem terminu przedawnienia w sytuacji nietoczącego się postępowania wymiarowego, podlega rozpatrzeniu po upływie terminu przedawnienia i pozwala uzyskać zwrot należnej im nadpłaty podatku. W ocenie spółki, ze względu na szczególne okoliczności sprawy, tj. uwzględniając interes prawny Spółki wyartykułowany Wójtowi przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania - wykazanie przez Spółkę, w pismach procesowych składanych w toku postępowania, okoliczności skutkujących nadpłatą podatku od nieruchomości - po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. organ podatkowy obowiązany był kontynuować prowadzone postępowanie wymiarowe. Postępowanie to powinno zostać zakończone wydaniem decyzji, którą Wójt określiłby Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej, tj. niższej niż zadeklarowana i uiszczona przez Spółkę. W konsekwencji, wydana Decyzja Wójta powinna była zostać uchylona przez SKO. Strona argumentowała, że w sytuacji, w której pomimo to w ocenie SKO bezwarunkowo należało jednak umorzyć wszczęte postępowanie wymiarowe ze względu na przedawnienie, SKO powinno było uchylić postanowienie Wójta w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nadpłatowego i bezskuteczności korekty deklaracji złożonej przez Spółkę wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, tym bardziej, że rozstrzygnięcie w przedmiocie utrzymania w mocy tych postanowień Wójta SKO wydało już po wydaniu przez Wójta decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania wymiarowego. W dalszej części skargi spółka szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę w podatku od nieruchomości za rok 2010 r. Prowadzone przez Wójta [...] postępowanie zostało zakończone decyzją z dnia [...] umarzającą wszczęte postępowanie z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. - Dz. U. z 2006 nr 121 poz. 844 ze zm.) obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Art. 6 ust. 9 stanowi, że osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane: składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu – w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku (pkt 1) i wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca (pkt 3). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka była zobowiązana złożyć deklarację na podatek od nieruchomości i wpłacić należny podatek za 2010 r bez wezwania. Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.), jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Pojęcie "deklaracja" użyte w ww. przepisie odnosi się do deklaracji, w których podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia kwoty podatku, jak to ma miejsce w przypadku podatku od nieruchomości od osób prawnych. Konsekwencją niezłożenia takiej deklaracji albo wykazania w niej kwoty innej niż kwota wyliczonego zgodnie z prawem zobowiązania podatkowego jest wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jednak określenie wysokości podatku przez organ podatkowy nie zmienia faktu, że podatek dochodowy osoby prawnej ma charakter deklaratywny, skoro podatnik ma obowiązek samodzielnego obliczenia podatku i jego uiszczenia zgodnie z tym obliczeniem, a zeznanie korzysta z domniemania prawidłowości. W tych okolicznościach nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że zastosowanie w niniejszej sprawie ma termin przedawnienia z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego brzmieniem zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie jako instytucja prawa materialnego musi być bezwzględnie respektowane w toku postępowania, bowiem jego upływ powoduje wygaśnięcie zobowiązania na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej. Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w trakcie postępowania podatkowego musi być uwzględniony z urzędu przez organ podatkowy, przed którym postępowanie się toczy, niezależnie od tego, czy dotyczy postępowania przed organem pierwszej instancji, czy postępowania odwoławczego. Organ stwierdzając ujemną przesłankę kontynuowania postępowania, jest zobligowany do jego zakończenia przez umorzenie postępowania (art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej). Należy zwrócić uwagę, że przedawnienie pełni funkcję gwarancyjną dla podatnika. Na skutek upływu czasu następuje stabilizacja sytuacji prawnej podatnika. Nabywa on pewność, że jego stosunek zobowiązaniowy w sferze publicznoprawnej nie ulegnie już zmianie. Z drugiej strony organy administracji publicznej, które w okresie biegu terminu przedawnienia nie podjęły stosownych działań prawnych, pozbawione są możliwości ingerencji w prawa i obowiązki podatnika. Następuje więc po obu stronach nieistniejącego już zobowiązania podatkowego stan pewności w zakresie wzajemnych zobowiązań i uprawnień (por. uchwała NSA z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt I FPS 5/09). Należy zwrócić uwagę , że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 wyraził pogląd prawny, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W uzasadnieniu tej uchwały wyjaśniono, że art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jednoznacznie określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu pierwszej instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania, gdy organ ten przed upływem terminu przedawnienia nie zdążył określić zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie, czy przed zapłatą podatku. Ustalony w tym przepisie upływ terminu przedawnienia stanowi ujemną przesłankę procesową do orzekania przez organ podatkowy co do przedawnionego zobowiązania podatkowego, gdyż skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. W niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał w 2010 r., a termin płatności ostatniej raty podatku upłynął 15 grudnia 1010 r., zatem początek biegu terminu przedawnienia, stosownie do wskazanego przepisu art. 70 Ordynacji podatkowej, rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2011 r. a pięcioletni termin przedawnienia upływał w dniu 31 grudnia 2015 r. Skutkiem materialnoprawnym upływu terminu przedawnienia jest wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, a procesowym jego skutkiem jest niemożność wydania decyzji określającej wysokość takiego zobowiązania. Po upływie terminu przedawnienia, organ podatkowy nie może prowadzić postępowania w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, organ pierwszej instancji nie mógł prowadzić postępowania w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., z uwagi na przedawnienie zobowiązania, przy jednoczesnym braku wystąpienia okoliczności powodujących przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zasadnie zatem organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niemożności dalszego orzekania w zakresie złożonego przez skarżącą Spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty w trakcie postępowania podatkowego zakończonego zaskarżoną decyzją, zauważyć należy, że stwierdzenie nadpłaty było przedmiotem postanowienia Wójta Gminy K. z dnia [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w tym zakresie, utrzymanego w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] Postanowienie to zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I SALu 690/16. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę oddalił .