I SA/Lu 720/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.E. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.E.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2010r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym w skardze skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za kwiecień 2010 r. Uzasadniała, że wykonanie kwestionowanej decyzji pociągnie za sobą nieodwracalne skutki. Łączna kwota jej zaległości podatkowych z tytułu podatku akcyzowego przewyższa kwotę 700.000 zł. Prowadzone przez nią przedsiębiorstwo nie generuje natomiast wysokich przychodów. Również posiadany majątek nie jest w stanie pokryć należności podatkowych, wynikających z decyzji organu podatkowego, a ich ściągnięcie spowoduje zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. W uzupełnieniu wniosku motywowała, że w przeważającej części finansuje działalność gospodarczą z kredytu obrotowego z limitem – 280.000 zł, zabezpieczonego hipoteką kaucyjną na kwotę 476.000 zł na rzecz banku. Dlatego wszczęcie postępowania egzekucyjnego, połączonego z zajęciem rachunków bankowych doprowadzi do wypowiedzenia umowy kredytowej, a w konsekwencji do braku środków na finansowanie działalności i do zaprzestania jej prowadzenia. Nadto nieruchomość jest jedynym istotnym składnikiem majątku trwałego firmy skarżącej. Prowadzona przez nią działalność gospodarcza wygenerowała w 2014 r. niewielki zysk, a w 2013 r. zamknęła się stratą w związku z wydatkami na modernizację. Ponadto, w ocenie skarżącej, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również pytanie prejudycjalne dotyczące spornej kwestii obowiązku złożenia zestawienia oświadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Zauważyć zatem trzeba, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie okoliczności takie nie zostały wykazane. W szczególności fakt finansowania prowadzonej działalności gospodarczej z kredytu obrotowego, nie stanowi o złej sytuacji finansowej strony. Korzystanie z takiego kredytu jest częstą praktyką w działalności gospodarczej, zapewniającą przedsiębiorcy płynność finansową, tj. umożliwiającą regulowanie bieżących zobowiązań przy okresowym braku środków. Z akt sprawy jednocześnie wynika, że prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza jest znacznych rozmiarów. Wskazuje na to chociażby wysokość przychodu osiągnięta za 2013 r. w kwocie 4.259.534 zł. Bez znaczenia przy tym jest, iż rok ten w ostatecznym bilansie zakończony został stratą w kwocie 2.409 zł. Zaznaczyć bowiem należy, że dla oceny sytuacji finansowej podmiotu, który prowadzi działalność gospodarczą, miarodajną nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować lub całkowicie uniknąć takiego obciążenia. Jak się przyjmuje w orzecznictwie, dochód lub strata jest jedynie wynikiem bilansowym przychodów i kosztów ich uzyskania, nie oznacza natomiast braku środków finansowych. Na prowadzenie działalności gospodarczej w dużym rozmiarze wskazuje również złożone zestawienie roczne, zgodnie z którym obroty firmy do czerwca 2014 r. wyniosły 1.175.299 zł. Z powyższych danych jednoznacznie wynika, że firma skarżącej osiągnęła w 2013 r. i w dalszym ciągu osiąga bardzo wysokie obroty, które jednocześnie posiadają cechę regularności i stabilności. Powyższe wielkości uzasadniają wniosek, że uregulowanie przez skarżącą zobowiązania podatkowego, określonego zaskarżoną decyzją, nie pozbawi jej płynności finansowej. Sam fakt prowadzenia wobec skarżącej egzekucji nie jest przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Istotne jest to, że skarżąca nie wykazała, aby w warunkach prowadzonej działalności gospodarczej, uwzględniając przede wszystkim poziom przychodów, obrotów, wykonanie kwestionowanej przez nią decyzji rzeczywiście miało realizować przesłanki zastosowania wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Trzeba przy tym zauważyć, że prowadzenie działalności gospodarczej ze swej istoty ma na celu osiąganie zysku, a poza tym koszty prowadzenia działalności gospodarczej nie korzystają z pierwszeństwa przed obowiązkiem zapłaty należności, wynikających z ostatecznych i wykonalnych decyzji organu podatkowego. Skarżąca nie może pomijać obowiązku zapłaty należności podatkowych, wynikających z ostatecznych decyzji organu podatkowego, nawet jeśli z tymi wykonalnymi decyzjami się nie zgadza. Zasadą jest przecież wykonalność decyzji ostatecznych. Koszty ponoszone w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie korzystają z pierwszeństwa przed należnościami podatkowymi, przeciwnie, koszty prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorca ma obowiązek planować i ponosić przy respektowaniu obowiązków, jakie wynikają z ostatecznych decyzji organu podatkowego. Wymaga też podkreślenia, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy Sąd nie przesądza) może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone wraz z odsetkami. W tej sytuacji, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.