I SA/Lu 722/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania podatkowego postanawia odrzucić skargę. J. A. (skarżący) wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (organ) z dnia [...], mocą którego podanie skarżącego z dnia 26 kwietnia 2018 r. zostało pozostawione bez rozpatrzenia. Powyższe rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało, działając jako organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ przede wszystkim wniósł o jej odrzucenie z tego powodu, że dotyczy ona postanowienia, które podlega zaskarżeniu zażaleniem i skarżący skorzystał z prawa do złożenia zażalenia. Następnie, w wyniku rozpatrzenia zażalenia, organ wydał [...] postanowienie, które stało się przedmiotem kolejnej skargi J. A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 - P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Pokreślić trzeba, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (por. art. 52 § 2 P.p.s.a.). W świetle powyższego, w realiach analizowanej sprawy, skarga na postanowienie organu, działającego jako organ I instancji, z dnia [...] nie jest dopuszczalna, skoro postanowienie to podlegało zaskarżeniu zażaleniem, w ramach postępowania podatkowego, stosownie do art. 169 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2018.800 - O.p.). Z przytoczonych § 1 i § 2 art. 52 P.p.s.a. wynika jednoznacznie, że skarga może zostać złożona dopiero na rozstrzygnięcie organu, który rozpatruje środek zaskarżenia, w tym między innymi zażalenie, a więc po wyczerpaniu przez skarżącego toku instancji w postępowaniu podatkowym. W następstwie analizowana skarga na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalna, sprzeczna z rozwiązaniem przyjętym przez ustawodawcę w art. 52 § 1 P.p.s.a. Z tych powodów skarga – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 P.p.s.a.