I SA/Lu 725/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal (spr.),, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. trzymało w mocy skarżoną przez Z. S. decyzję Burmistrza Miasta Ś. z dnia [...] (Nr [...]), ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 549,00 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. S. zarzucił między innymi, że nabyta przez niego w 2006 r. nieruchomość nie jest przez niego użytkowana, faktycznie jest placem budowy zmierzającej do zmiany przeznaczenie budynku z dotychczasowej wymiennikowni na budynek użytkowo- mieszkalny. Wobec tego podatek nie powinien być naliczany, gdyż ani grunt, ani budynek nie są użytkowane i nie podlegają opodatkowaniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wskazało przy tym, że z zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia 14 czerwca 2006 r. i wypisu z rejestru gruntów z dnia 20 czerwca 2006 r. wynikało, iż Gmina Miejska Ś. jest właścicielem działki Nr [...] o pow. 389m2 Jej użytkownikiem wieczystym jest Z. S., co wynika z aktu notarialnego Nr Rep. [...] dnia [...]. Przedmiotowa działka jest zabudowana budynkiem wymiennikowi o pow. 169, 10 m2 . Stosownie do art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Kolegium stwierdziło, że podatnik zgłosił do opodatkowania prawidłową powierzchnię nabytej nieruchomości ( gruntu i budynku ), jednakże wadliwie zakwalifikował budynek jako mieszkalny. Z treści protokołu z kontroli z dnia [...] wynika, że budynek wymiennikowni jest murowany, kryty papą i jest w remoncie. Ustalono, że brakuje przyłączy, z wyjątkiem przyłącza energetycznego, podłogi w pomieszczeniu głównym. Budynek miał odkopane fundamenty i nie był wykorzystywany do żadnego celu. Świadczy to, że budynek wymiennikowni spełniał wymogi w/w definicji budynku zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Nie został zmieniony sposób użytkowania budynku, na co wskazuje nie tylko przeprowadzona kontrola, ale i brak stosownej decyzji organu nadzoru budowlanego. W tych okolicznościach Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jakość techniczna nieruchomości ma wpływ na sposób opodatkowania, ale tylko w przypadku budynku będącego w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, przy czym jeżeli nieruchomość z przyczyn technicznych nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, to ten stan nie zwalnia go od opodatkowania, bowiem jest on zobowiązany do uiszczania podatku według stawek pozostałych, a nie związanych z prowadzeniem takiej działalności. Odnosząc się do zarzutu, że poprzedni właściciel nieruchomości nie był opodatkowany, Kolegium wskazało, że okoliczność ta nie ma wpływu na obowiązek podatkowy skarżącego i wobec tego dokonany przez organ I instancji wymiar podatku - za grunt o pow. 389 m2 ( przy zastosowaniu stawki 0,10 zł/m2 ) oraz budynek o pow. 169,10 m2 i wysokości przekraczającej 2,2 m ( przy zastosowaniu stawki 5,34 zł/m2 ) - za okres siedmiu miesięcy 2006 r. był prawidłowy, biorąc pod uwagę, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 1 czerwca 2006 r. w związku z nabyciem nieruchomości w dniu 25 maja 2006 r. W skardze do Sądu Z. S. zarzucił, że decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, iż nie przedstawiono mu kompletnego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie, gdyż po doręczeniu mu w dniu 7 maja 2007 r. postanowienia wyznaczającego siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, materiał ten uzupełniono sporządzonym w dniu 14 maja 2007 r. protokołem z kontroli stanu obiektu budowlanego, natomiast po tej dacie nie był wezwany do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów. Podniósł również, że decyzja narusza art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem wymiennikownia nie jest budynkiem ( ani w części, ani w całości ) w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, jak też nie jest budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, zarzucając niezgodne z prawem ( ustawą o podatkach i opłatach lokalnych ) wymierzenie podatku za obiekt faktycznie niebędący żadnym obiektem użytkowym. To, że obiekt nie jest budynkiem lub budowlą, który w obecnym stanie "kompletacji" mógłby być wykorzystywany na jakikolwiek cel użytkowy potwierdzają ustalenia poczynione trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...]. Skarżący wyjaśnił, że nieruchomość jest placem budowy wskutek rozbiórki rozpoczętej jeszcze przez poprzedniego właściciela, zwracając uwagę, iż w złożonej deklaracji sporny obiekt określił jako budynek mieszkalny z uwagi na jego planowane docelowe przeznaczenie ( po wykonaniu niezbędnych prac projektowych i budowlanych ). We wnioskach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżący ma rację, że zgodnie z dyspozycją art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek wyznaczyć stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się na temat zebranego w sprawie materiału dowodowego. Faktem jest, że organ I instancji w dniu 14 maja 2007 r. przeprowadził kontrolę obiektu budowlanego i bezpośrednio przed wydaniem decyzji w dniu [...] nie wyznaczył mu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Uchybienie to – zdaniem Sądu – zostało naprawione przez organ odwoławczy, który przed wydaniem zaskarżonej decyzji pouczył skarżącego o prawie do wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonych dowodów. Pismo Kolegium w tej sprawie doręczono skarżącemu w dniu [...]. Poza tym zauważyć należy, że skarżący brał udział w przeprowadzonej w dniu [...] kontroli, podpisał sporządzony tego dnia protokół i nie zgłaszał uwag oraz i zastrzeżeń odnośnie poczynionych ustaleń przez organ podatkowy. Nie ulega wątpliwości, iż skarżący nabył w dniu 25 maja 2006 r. prawo wieczystego użytkowania działki Nr [...] pow189 m2, zabudowanej budynkiem wymiennikowni o pow. 169,1 m2 . Dowodzi tego figurujący w aktach sprawy akt notarialny. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. ), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane : 1/ grunty, 2/ budynki lub ich części, 3/ budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem opodatkowania był grunt o pow. 389 m2 oraz budynek o pow. 169,1 m2 , spełniający zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definicję budynku. Jest nim obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. ) w art. 3 pkt 2 za budynek uznaje taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jak wynika z akt sprawy sporny obiekt posiadał murowane ściany, fundamenty i dach ( pokryty papą ), a skarżący nie zakwestionował tego w trakcie kontroli w dniu [...]. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o podatku i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne (...), będące : 1/ właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 ( mniemającym zastosowania w niniejszej sprawie ), 2/ posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3/ użytkownikami wieczystymi gruntów. W rozpoznawanej sprawie skarżący był wieczystym użytkownikiem w/w gruntu oraz właścicielem w/w budynku. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania stanowi : 1/ dla gruntów – powierzchnia, 2/ dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa. Skarżący nie kwestionował powierzchni działki oraz budynku. W świetle art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał w ciągu roku – to stosownie do art. 6 ust. 5 cyt. ustawy – podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. W zaskarżonej decyzji wymierzono skarżącemu podatek od nieruchomości za okres siedmiu miesięcy 2006 r. od gruntu o pow. 389 m2 oraz budynku o pow. 169,10 m2 . Taki sposób opodatkowania należącej do skarżącego nieruchomości zgodny był z cytowanymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Obowiązek podatkowy powstał w dniu 1 czerwca 2006 r., w związku z nabyciem nieruchomości w dniu 25 maja 2006 r. Zastosowane stawki podatkowe ( stawka - 0,10 zł/m2 dla gruntu oraz stawka - 5,34 zł/m2 dla budynku ) zgodne są ze stawkami - obowiązującymi w 2006 r. -określonymi odpowiednio w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c/ oraz pkt 2 lit. e/ ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Z akt sprawy wynika, że sporny budynek nie mógł być opodatkowany jako budynek mieszkalny, przy zastosowaniu preferencyjnej stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a/, bowiem jak ustalono w trakcie kontroli nie nadawał się do zamieszkiwania w nim chociażby z tego względu, że brakowało podłogi w pomieszczeniu głównym oraz przyłączy z wyjątkiem przyłącza energetycznego. Poza tym sam skarżący przyznaje, że nieruchomość nie była przez niego użytkowana i faktycznie stanowiła plac budowy zmierzającej do zmiany przeznaczenia budynku wymiennikowi na budynek użytkowo – mieszkalny. W tych okolicznościach nieusprawiedliwiony był zarzut, że nieruchomość nie powinna podlegać podatkowi, ponieważ nie jest obecnie w jakikolwiek sposób użytkowana. Podobnie należy ocenić zarzut, że sporny budynek nie był budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyżej wykazano, jak i podnoszony przez skarżącego wniosek, że przedmiotowy obiekt nie spełniał wymogów odnoszących się do budowli. Sporny obiekt był budynkiem, co potwierdza dołączona do skargi decyzja Starosty Ś. z dnia [...] dotycząca sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru rozbiórki budynku dawnej wymiennikowni, a zatem nie mógł być zatem budowlą, której definicję zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na marginesie powyższych rozważań należy zaznaczyć, że organ podatkowy może w ramach swoich kompetencji określić, czy dany obiekt budowlany jest budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz wyjaśnić, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość trzeba ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym ( zob. wyrok NSA z dnia 9 marca 1994 r., sygn. akt SA/Gd 1200/93, Wspólnota 1994/35, str. 18 ). Z tych też względów i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak sentencji.