I SA/Lu 730/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Wojciech Kręcisz,, NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2011r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania W.S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ, na podstawie dokumentów zakupu samochodu BMW 530, dokumentów zgłoszenia do opodatkowania , formularza "SCAC 2004" uzyskanego w drodze wymiany informacji na podstawie art. 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1789/2003 z 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracji w dziedzinie podatku od wartości dodanej – otrzymanego za pośrednictwem Urzędu Skarbowego oraz zeznań świadka J.A. i zeznań strony ustalił, że W.S. zamieszkały w K. nabył w dniu 13 maja 2005 r. (data faktury) samochód BMW 530 z przebiegiem 155.000 km od niemieckiej firmy A w M. za cenę 9500 EUR, wydany skarżącemu w dniu 14 maja 2005 r. na terenie Niemiec, a następnie samochód ten wraz z dokumentem o pozytywnym badaniu technicznym z dnia 17 maja 2005 r. zgłoszony został do opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia w dniu 18 maja 2005 r. przez J.A. zamieszkałego w K.. W toku wszczętego w dniu 27 listopada 2009 r. postępowania podatkowego skarżący W.S. przedłożył umowę z dnia 13 maja 2005 r. sprzedaży tego samochodu z przebiegiem 350.000 km na rzecz I.B. zamieszkałej w H.za kwotę 2.200 EUR, natomiast świadek J. A. przedłożył umowę zakupu tego samochodu w H., również z przebiegiem 350.000 km, za cenę 400 EUR od I. B. tam zamieszkałej. Świadek wyjaśniał przy tym, że faktycznie zakupu samochodu dokonał w K. od nieznanych osób, które dwa dni wcześniej złożyły ofertę sprzedaży. Skarżący W. S. wyjaśniał, że po zakupie samochodu uległ on wypadkowi i został sprzedany na terenie Niemiec nieznanej kobiecie, ktorą wyszukał szwagier skarżącego, przebieg pojazdu w umowie wpisany został omyłkowo, a niska cena była skutkiem uszkodzenia samochodu w tym wypadku drogowym. Organ ustalił, że I. B. nie mieszkała w H., lecz pod innym adresem w miejscowości K., a skarżący i świadek znają się od lat (skarżący prowadzi w K.sklep wędkarski i zakład naprawy samochodów). Oceniając dokonane ustalenia organ I instancji uznał, że umowy, w których figuruje I. B. jako kupująca, a następnie sprzedająca samochód, są niewiarygodne z uwagi na datę ich zawarcia (przed wydaniem samochodu przez firmę A), wskazany w nich przebieg samochodu, cenę samochodu (9.500, 2.200, 400 EUR) oraz okoliczności, w których miałyby być zawarte pomiędzy nieznającymi się osobami. W związku z tym organ uznał, że skarżący W. S.dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu od firmy A i w dniu 14 maja 2005 r. odsprzedał go na terytorium kraju przed pierwszą rejestracją, stąd zastosowanie miały przepisy: art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Przy określeniu należnego zobowiązania podatkowego organ I instancji wskazał na art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, § 7 ust. 2 i ust 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) oraz zalecenia zawarte w wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. – C-313/05. Wyliczył, że kwota podatku należnego (25.795 zł) jest wyższa od kwoty rezydualnego podatku (5.544 zł) zawartego w wartości rynkowej podobnego samochodu na rynku krajowym i tę ostatnią kwotę podatku przyjął jako należne zobowiązanie w podatku akcyzowym. W odwołaniu i piśmie z dnia 31 maja 2010 r. W. S. zarzucał naruszenie art. 123 § 1, art. 181 i art. 182 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.jedn. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej:"op") oraz art. 4, art. 10, art. 11 i art. 80-82 ustawy o podatku akcyzowym. Argumentował, że jego zeznania niesłusznie uznane zostały za niewiarygodne, że po wypadku był. w szoku i nie sprawdzał adresu I. B., że organ nie uwzględnił faktu zapłaty podatku przez J.A. i nie ustalił osób, od których nabył on samochód. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zarzutów skarżącego nie uznał za zasadne i podzielił ocenę ustaleń faktycznych dokonaną przez organ I instancji. Wskazał, że skarżący miał zagwarantowany udział w postępowaniu, informowany był o terminie przesłuchania świadka i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, lecz z praw tych nie skorzystał. Organ przytoczył treść mających zastosowanie przepisów ustawy o podatku akcyzowym i wyjaśnił, że w świetle art. 11 ust. 1 tej ustawy, podatnikiem z tytułu dokonania czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu był skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocniczka W. S. wnosiła o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 80 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez obciążenie podatkiem skarżącego, który kupił i sprzedał samochód na terenie Niemiec, a więc nie sprowadzał go do Polski oraz naruszenie art. 122 i art. 191 op poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie decyzji na abstrakcyjnych ustaleniach. W wywodach skargi podniosła, że w 2005 r. obrót samochodami był ożywiony i strony transakcji zaniżały ich wartość, stąd nie może budzić wątpliwości strata 95% wartości samochodu, który został uszkodzony w wypadku, ani też okoliczność, że handlarze samochodów mogli z dnia na dzień kilkakrotnie sprzedać uszkodzony samochód. Fakt, że I. B. mieszkała pod innym adresem nie podważa wiarygodności okazanych umów, bo handlarze sprzedający na terenie Polski samochód J.A. mogli sporządzić umowę na obywatelkę Niemiec. Żaden z przeprowadzonych dowodów nie podważa zeznań świadka i skarżącego, ani treści umów, a dowody te są spójne i zgodne. W związku z tym ocena organów jest dowolna i nie uwzględnia doświadczenia życiowego wskazującego, że transakcje odbywają się z udziałem handlarzy, którzy zaniżają ceny i podpisują umowy z obywatelami Niemiec jako sprzedającymi. W piśmie z dnia 19 stycznia 2010 r. pełnomocniczka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2005 r., które jest na etapie odwoławczym i jest skutkiem oceny tego samego zdarzenia. W postępowaniu tym, skarżący wyjaśnił, że zakupu samochodu w Niemczech dokonał J.A. na podstawie użyczonego przez skarżącego europejskiego numeru NIP, o czym świadczyć mają świadkowie zgłoszeni przez skarżącego na tę okoliczność. Pełnomocniczka poinformowała również, że wynik w sprawie niniejszej zależny powinien być również od wyniku postępowania przed Sądem Rejonowym w K., gdzie zarzut podrobienia umowy kupna-sprzedaży samochodu postawiony został J. A. i W. S. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, a jego pełnomocniczka wniosła na rozprawie o nieuwzględnienie wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem przepisów procedury podatkowej. W sprawie bezspornym pozostawało, że skarżący w dniu 13 maja 2005 r. nabył w firmie A w M. (Niemcy) samochód BMW 530, który wydany został w dniu 14 maja 2005 r. i w tym dniu samochód ten nabył w K. J. A. – znajomy skarżącego. Bezsporne jest również, że skarżący nabył samochód za 9,500 EUR, a J.A. za 400 EUR. Z uwagi na treść art. 4 ust .1 pkt 5 w związku z art. 2 ust .1 pkt 9 oraz art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 1 i art. 80 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 81 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, obowiązkiem organów podatkowych było ustalenie czy obowiązek podatkowy wynikający z tych przepisów został zrealizowany. Wyjaśnienie skarżącego, że nie dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu oraz, że spadek ceny tego samochodu uzasadniony był uszkodzeniem go bezpośrednio po zakupie, uwiarygodnić miały umowy z dnia 13 maja 2005 r. i z dnia 14 maja 2005 r. , w których jako kupująca, a następnie sprzedająca samochód figuruje I.B.. We współpracy z administracją niemiecką organ podatkowy ustalił, że umowy te są niewiarygodne, a sporządzone zostały wyłącznie dla ukrycia faktycznie dokonanej czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego i jak wskazano w skardze "aby uniknąć wyższych obowiązków podatkowych", co " powszechnie wiadomo". Oceny organu podatkowego, opartej na zgromadzonym z udziałem skarżącego materiale dowodowym, a więc stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 op przy wyczerpaniu oferowanych przez skarżącego i pozyskanych z urzędu dowodów, nie mogły zmienić kolejne wersje wyjaśnień skarżącego, który przy uznaniu faktu, że I.B.nie była stroną żadnej umowy sugerował, iż podlegającą opodatkowaniu czynność wykonał J. A., a skarżący jedynie firmował tę czynność. Zebrane przez organy podatkowe dowody i zawarta w uzasadnieniach decyzji ocena, niewątpliwie wskazują, że skarżący i odbiorca samochodu działali w porozumieniu celem zmniejszenia wymiaru podatku, jednakże prawidłowo organy oceniły, że żaden dowód nie podważa faktu nabycia przez skarżącego samochodu w dniu 13 maja 2005 r. i jego odbioru w dniu 14 maja 2005 r. oraz wykazanej w fakturze ceny – 9.500 EUR. Zgodnie z ustawowymi kompetencjami ustalenia w tej sprawie dokonane być musiały samodzielnie przez podatkowy organ celny, a ich rezultaty mogą być elementem ustaleń w odrębnych postępowaniach. Z tego względu brak było podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie i uwzględnienia wniosku zawartego w piśmie z dnia 19 stycznia 2010 r. Równocześnie nie mógł być uwzględniony, z uwagi na treść art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zgłoszony na rozprawie wniosek o przesłuchanie skarżącego, co do okoliczności sprowadzenia samochodu, które miałyby być inne, niż podane w skardze. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 wyżej wskazanej ustawy, orzeczono jak w sentencji.