I SA/Lu 732/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości. w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę. Skarżący został pisemnie wezwany do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu został zakreślony termin na wykonanie tego obowiązku oraz pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania. Skarżący otrzymał to wezwanie w dniu 24 lipca 2015 r. Zakreślony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie. Skarżący dopiero w dniu 5 sierpnia 2015 r. złożył osobiście pismo, w którym określił wartość przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie nie uzyskał przywrócenia terminu do uzupełnienia omawianego braku formalnego skargi, a postanowienie w tej kwestii z dnia 27 sierpnia 2015 r. jest prawomocne. W tych okolicznościach sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z art. 215 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 tej ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z treścią powołanych wyżej regulacji wyłącznie strona wnosząca skargę jest uprawniona do podania wartości przedmiotu sporu. Wynika to z faktu, że właśnie osoba wszczynająca spór z organem podatkowym najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi właściwie określić jego granice, w tym także kwotowe. Stosownie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (opublikowanej na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl) w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił m.in., że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do analizowanych przepisów, w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu trzeba uznać, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu. W okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja wymierza należność pieniężną z tytułu zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 p.p.s.a. jest należność pieniężna. Skoro w omawianych regulacjach ustawodawca stanowi o wartości przedmiotu zaskarżenia, to tym samym zasadnicze znaczenie przypisuje woli skarżącego. Zatem, w obowiązującym stanie prawnym, to skarżący ma ustawowy obowiązek wskazać konkretnie jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia. Decyzja w tej mierze należy wyłącznie do niego, nie do sądu. Akcent położony jest tu na wolę strony skarżącej. Sąd natomiast nie jest uprawniony do dokonywania własnych założeń w kwestii wartości przedmiotu zaskarżenia na podstawie wywodów strony skarżącej zawartych w skardze. Stosownie bowiem wprost do treści art. 215 § 1 p.p.s.a. to na skarżącym spoczywa obowiązek podania konkretnie jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia i sąd w tym zakresie nie jest uprawniony działać za stronę. Dopiero w dalszej kolejności (na dalszym etapie postępowania sądowego) sąd dysponuje instrumentami proceduralnymi, pozwalającymi na ewentualne sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia, jaka została podana przez stronę, jednak najpierw musi ona być sądowi podana, czego skarżący we właściwym czasie nie uczynił. Niewskazanie w zakreślonym terminie wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania, z którego jednoznacznie wynikało co, w jakim czasie i pod jakim rygorem ma obowiązek wykonać. Z tych powodów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.