I SA/Lu 737/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. – p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak – o czym stanowi § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Ponadto sąd nie jest uprawniony do poszukiwania za skarżącego okoliczności faktycznych, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kontrolowanej decyzji, gdyż to na wnioskującym ciąży obowiązek wiarygodnego wykazania konkretnych faktów opisujących jego sytuację życiową i materialną, realizujących jedną z przesłanek zastosowania omawianej, szczególnej instytucji unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji, żadnych konkretnych okoliczności opisujących aktualną, rzeczywistą sytuację finansową i majątkową, pozwalających sądowi zasadnie przyjąć, że uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji wiąże się dla niego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku w tym zakresie wyklucza wiarygodne ustalenie czy istnieje jakikolwiek związek między egzekucją dotyczącą zaskarżonej decyzji a rzeczywistym położeniem materialnym skarżącego, a dodatkowo taki, który realizowałby przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Trzeba przy tym podkreślić, że samo złożenie skargi i sfomułowanie w niej zarzutów wobec kwestionowanej przez podatnika decyzji, nie pozwala jeszcze zastosować art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest złożenie skargi, tylko wykazanie konkretnego i realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, czego w niniejszej sprawie skarżący nie uczynił. Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji przy zastosowaniu art. 61 § 5 tej ustawy.