I SA/Lu 74/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz - Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia : - odrzucić skargę. W dniu 8 stycznia 2008 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]., Nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy odmówił uzupełnienia postanowienia nr [...] z dnia[...]. wydanego w przedmiocie odmowy uzupełniani decyzji o nr [...]z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 wyżej wymienionej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia , jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie środki zaskarżenia nie zostały wyczerpane. Skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego żądanie o uzupełnienie postanowienia nr [...] z dnia[...]. Przedmiotowe żądanie powinno było zostać rozpatrzone przez organ na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) z uwagi na fakt, iż sprawa dotyczyła podatku akcyzowego a organ prowadził w tym przedmiocie postępowanie podatkowe (art. 1 ordynacji podatkowej). Z kolei na podstawie art. 213 § 5 w zw. z art. 219 ordynacji podatkowej odmowa uzupełnienia postanowienia następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Błędnie zatem został pouczony skarżący, iż na wydane postanowienie nie przysługuje zażalenie. Należy także podkreślić, iż brak lub błędne pouczenie o możliwości złożenia zażalenia nie może stronie szkodzić. Mimo, iż jak zostało wskazane skarga nie przysługuje na skarżone postanowienie z dnia [...] r., Nr [...] to podmiot, który został błędnie pouczony, w zależności od rodzaju wadliwości, może pominąć negatywne dla siebie konsekwencje prawne. W tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).