I SA/Lu 741/10

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać K. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego, którego wyznaczy Krajowa Rada Doradców Podatkowych. Strona skarżąca łącznie ze skargą złożyła wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, zakreślając w nim, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na urzędowym formularzu strona podniosła, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, bowiem uzyskiwany dochód nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb związanych z bieżącymi opłatami, wyżywieniem i leczeniem. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). W oparciu o przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz wynikającą z akt sprawy, sytuację materialną, rodzinną i zdrowotną strony skarżącej, uznać należy, że żądanie strony dotyczące przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem, który jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Odnośnie stanu majątkowego skarżąca podała, iż oprócz mieszkania o pow. [...] m2, nie posiada żadnych zasobów finansowych, ani przedmiotów wartościowych. W dalszej części urzędowego formularza skarżąca wykazała, że jedynym źródłem utrzymania rodziny jest otrzymywana przez skarżącą renta w wysokości [...] zł brutto ([...] zł kwota do wypłaty po odliczeniu potrąceń ustawowych oraz potrąceń dokonywanych w drodze postępowania egzekucyjnego). Ponadto strona podniosła, że jest osobą schorowaną - cierpi na [...], [...], [...],[...], [...] i z tego powodu wymaga stałego leczenia i przyjmowania leków (co potwierdzają złożone do akt administracyjnych dokumenty odnośnie stanu zdrowia). Mając na uwadze wykazaną sytuację materialną i zdrowotną strony, niski realny miesięczny dochód rodziny, stwierdzić należy, że strona nie jest w stanie wygospodarować środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów wynagrodzenia należnego doradcy podatkowemu za prowadzenie sprawy. Strona nie posiada również żadnych zasobów finansowych tj. oszczędności bądź przedmiotów wartościowych, które mogłyby posłużyć sfinansowaniu kosztów prowadzonego postępowania. Spełniona zatem została przesłanka przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie, bowiem strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.