I SA/Lu 741/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2010 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2014 r. L. J. zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za czerwiec 2010 r. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że łączna kwota dochodzonych należności z tytułu podatku akcyzowego wynosi ponad 300.000 zł (należność główna wraz z odsetkami). Konieczność wpłaty wskazanej kwoty, spowoduje powstanie po stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej, której skutki nie będą możliwe do odwrócenia. Argumentowała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nie tylko zachwianie stabilności finansowej w prowadzonej przez nią działalności ale doprowadzi do jej likwidacji. Skarżąca nadmieniła, że prowadzona działalność przynosi straty na dowód czego załączyła do wniosku zeznania PIT za lata 2011-2013. Podkreśliła, że prowadzona w chwili obecnej działalność w zakresie sprzedaży paliw nie jest już tak opłacalna. Skarżąca zaznaczyła, że obrót w miesiącach od stycznia do czerwca 2014 r. wyniósł łącznie 682.032 zł, co w zestawieniu z możliwością wyegzekwowania nałożonych na nią zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego w wysokości przekraczającej 300.000 zł spowoduje konieczność zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej przed prawomocnym zakończeniem sprawy. Według skarżącej wykonanie decyzji spowoduje obok trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji prowadzonej działalności także zagrożenie dla majątku prywatnego małżonków J. Brak wolnych środków finansowych, a także niskie dochody z prowadzonego przez męża skarżącej gospodarstwa rolnego nie dają możliwości na uregulowanie wymaganego zadłużenia. Skarżąca zaznaczyła, że na jej utrzymaniu pozostają dwie córki, a majątek wspólny jej i męża stanowi udział 2/3 w budynku mieszkalnym oraz samochody osobowe 10 letnia Kia Sorennto i 16 letni Opel Astra. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi bowiem do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877). Rozpoznawany wniosek mimo uzasadnienia nie czyni zadość wskazanym wymogom. Skarżąca wskazuje w nim jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji (wraz z innymi wydanymi w stosunku do niej) może wywołać trudne do odwrócenia skutki, dla prowadzonej przez nią działalności. Zawarte we wniosku twierdzenia zostały poparte dowodami obrazującymi aktualną sytuację finansową skarżącej. We wniosku wskazała, na wysoką łączną kwotę ciążących na niej zobowiązań wynikających z ostatecznych decyzji podatkowych w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r., których wykonanie może mieć wpływ na utratę płynności finansowej, a co za tym idzie likwidację prowadzonej przez skarżącą działalności. Odnosząc się do sytuacji finansowej skarżącej należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż w 2011 r. przychód w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej wyniósł 1.279.676,06 zł, strata – 37.845,83 zł; w 2012 r. przychód wyniósł 1.963.479,42 zł, strata - 22.098,19 zł; w 2013 r. przychód wyniósł 1.546.190,98 zł, zaś strata – 5.278,50 zł (zeznania podatkowe PIT-36). Odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących strat jakie ponosi prowadząc działalność gospodarczą należy zauważyć, iż strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania przychodu nad tym przychodem, co skutkuje brakiem dochodu do opodatkowania i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Ponadto pomimo ponoszonych od co najmniej 2011 r. strat, skarżąca nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej i corocznie znajduje środki finansowe na ich pokrywanie. Oceniając powyższe w kontekście wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie sposób stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Innymi słowy, powołana przez skarżącą argumentacja, nie została poparta argumentami, świadczącymi o możliwości zaistnienia na skutek wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na zakończenie dodać jeszcze należy, że wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy Sąd nie przesądza) może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone wraz z odsetkami. Każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). W tej sytuacji, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.