I SA/Lu 741/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: - odrzucić skargę. E. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu [...] czerwca 2015 r. skargę na "brak odpowiedzi z SKO i na decyzję Prezydenta: [...]". Następnie w odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania, jaki akt jest przedmiotem skargi, w dniu 6 lipca 2015 r. skarżąca złożyła pismo procesowe do którego dołączyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2015 r. [...], wydaną w wyniku odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta. Kolejno w odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, że skarga dotyczy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżąca przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uczyniła decyzję pierwszoinstancyjną Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2015 r. wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. Od tej decyzji skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania, a nie skarga do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i złożyła odwołanie w wyniku którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] czerwca 2015 r. wydało rozstrzygnięcie w sprawie. Dopiero zatem ta decyzja mogłaby stać się przedmiotem skargi. Natomiast środek odwoławczy w postaci skargi do sądu administracyjnego nie przysługuje od decyzji organu pierwszej instancji, gdyż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanego przepisu wynika, że niezależnie od tego, czy skarżąca złożyła odwołanie, czy też z tego prawa by nie skorzystała, skarga na decyzję I instancji jest niedopuszczalna. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego może inicjować jedynie skarga na decyzję organu II instancji, rozpoznając którą Sąd bada także legalność decyzji I instancji. Należy zatem stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona bezsprzecznie czyni decyzję organu I instancji, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd zauważa, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego została prawidłowo pouczona o możliwości, terminie i sposobie zaskarżenia decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., z prawa tego skorzystała, lecz pomimo tego przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uczyniła właśnie decyzję pierwszoinstancyjną. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.