I SA/Lu 742/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 rok w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odrzucić wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej - doradcy podatkowemu - w dniu 21 maja 2015 r. Następnie pełnomocnik skarżącej w dniu 18 czerwca 2015 r. w krajowym urzędzie pocztowym nadał skargę, przy czym przesyłkę zaadresował w następujący sposób: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie 20-029 Lublin ul. M.C. Skłodowskiej 40 za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej [...]-[...] [...]". Operator pocztowy doręczył tak zaadresowaną przesyłkę bezpośrednio sądowi w dniu 22 czerwca 2015 r., a następnego dnia skarga została wyekspediowana z sądu za pośrednictwem operatora pocztowego do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. W dniu 29 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej otrzymał ze strony sądu pismo z dnia 22 czerwca 2015 r., zawiadamiające o tym, że zgodnie z zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2015 r. skarga zostaje przekazana organowi, który wydał zaskarżoną decyzję. Z kolei w dniu 26 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniał, że przesyłka zawierająca skargę została prawidłowo zaadresowana, zaś operator pocztowy błędnie dostarczył ją bezpośrednio sądowi. Zatem nie ma winy strony skarżącej w tym, że doszło do uchybienia ustawowemu terminowi przewidzianemu dla wniesienia skargi. Potwierdził jednocześnie, że o przekazaniu skargi organowi został przez sąd poinformowany. Następnie wyjaśnił, iż o tym, że skarga została nieprawidłowo doręczona bezpośrednio sądowi uzyskał wiedzę w dniu 20 sierpnia 2015 r., podczas przeglądania akt sądowych. W tym stanie sprawy w pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.- p.p.s.a.) skargę należało złożyć za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, przy czym, jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W nin. sprawie zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 21 maja 2015 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o jakim mówi art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał zatem z dniem 22 czerwca 2015 r., mając w polu widzenia art. 83 § 2 p.p.s.a. (20 czerwca 2015 r. to sobota). Do tego dnia skarga nie wpłynęła do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Wobec tego mamy do czynienia ze spóźnioną skargą. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie z art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W okolicznościach nin. sprawy pełnomocnik strony skarżącej już w dniu 29 czerwca 2015 r. dowiedział się o tym, że skarga błędnie została doręczona bezpośrednio sądowi i w związku z tym przekazano ją organowi, który wydał zaskarżoną decyzję. Tym samym w dniu 29 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej dowiedział się o przyczynie, która spowodowała uchybienie terminowi do złożenia skargi. W świetle treści informacji, jaką pełnomocnik skarżącej otrzymał od sądu w dniu 29 czerwca 2015 r., nie mogło przecież być żadnych wątpliwości co do tego, że w zaistniałych okolicznościach skarga wpłynie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, już po upływie ustawowego terminu. Zatem termin siedmiu dni, o którym mówi art. 87 § 1 p.p.s.a. należało liczyć poczynając od dnia 30 czerwca 2015 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony dopiero w sierpniu 2015 r. W ocenie sądu, pełnomocnik skarżącej nie może zasadnie twierdzić, że w dniu 20 sierpnia 2015 r. dowiedział się o wadliwym doręczeniu skargi bezpośrednio sądowi, skoro informację o tym uzyskał na piśmie w dniu 29 czerwca 2015 r. Zapoznając się z aktami sądowymi, pełnomocnik skarżącej jedynie mógł upewnić się co do tego, że udzielona mu w czerwcu 2015 r. pisemna informacja znajduje potwierdzenie i uzasadnienie w rozstrzygnięciach i czynnościach sądu, dokumentowanych w tych aktach. W sytuacji, w której pełnomocnik skarżącej nie zachował terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a. istotnego znaczenia nabiera regulacja zawarta w art. 88 tej ustawy, zgodnie z którą spóźniony wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Z omówionych wyżej powodów należało postanowić jak w sentencji na podstawie art. 88 p.p.s.a.