I SA/Lu 745/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi O. P. SA na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. - oddala skargę. I SA/Lu 745/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, ze zm., dalej – O.p.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. (dalej – SKO, Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania A S.A. w W. (wcześniej – B Spółki Akcyjnej z siedzibą w W., dalej – skarżąca, strona, spółka) od decyzji Wójta Gminy P. (dalej – Wójt, organ pierwszej instancji) z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO podało, że w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 rok, spółka wykazała wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 3.479.703,63 zł, zaś w deklaracji na 2008 rok na 1.858.490,00 zł. W związku z tak dużą różnicą w podanych wartościach, Wójt wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik strony poinformował, że w 2007 r. spółka błędnie włączyła do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiekty niebędące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego w postaci linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Wyjaśnił, że stosownie do przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864, ze zm., dalej – rozporządzenie Ministra Infrastruktury), linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi. Po otrzymaniu powyższych wyjaśnień, organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Jednocześnie wezwał ją do przedłożenia uwierzytelnionego wyciągu z ewidencji środków trwałych oraz dowodów potwierdzających zmiany w zakresie: własności, stanu lub wartości dla linii telekomunikacyjnych położonych na terenie gminy. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, pełnomocnik spółki przesłał nośnik CD wskazując, że zawiera on dane dotyczące wyciągu z ewidencji środków trwałych dla obszaru B S.A., w obrębie którego położona jest gmina P. W. Następnie zwrócił się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu wskazując, że nie podziela stanowiska strony o konieczności zindywidualizowania wszystkich położonych na terenie gminy P. W. należących do niej budowli. Pismem z dnia 5 marca 2013 r. pełnomocnik spółki złożył wniosek o przeprowadzenie oględzin obiektów, które Wójt zamierza zakwalifikować do kategorii "budowle" i opodatkować podatkiem od nieruchomości, w celu stwierdzenia czy spełniają one cechy budowli w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm, dalej – u.p.o.l.). Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, argumentując, że w kontekście przepisów art. 188 i 125 § 1 O.p., przeprowadzenie wnioskowanego dowodu nie jest konieczne, gdyż zgromadzony materiał dowodowy stanowi dostateczną podstawę wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a przeprowadzenie oględzin byłoby uciążliwe bowiem wymagałoby odkopania położonych w kanalizacji technicznej telekomunikacyjnych linii kablowych. Po wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...], określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 70.082 zł. W podstawie prawnej decyzji wskazał przepisy: art. 21 § 3, art. 207, art. 210 O.p. i art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. W uzasadnieniu decyzji wskazał na: przepis definiujący budowlę (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), przepis kwalifikujący budowle do kategorii przedmiotów opodatkowanych tym podatkiem (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l), przepis określający zakres podmiotowy podatku od nieruchomości w stosunku do właścicieli nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) oraz przepis określający zasady obliczania podstawy opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Co do rozporządzenia Ministra Infrastruktury, na które powołała się strona – wskazał że jest ono aktem wydanym wyłącznie w celu wykonania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2010 r. Nr 243 poz. 1623, ze zm., dalej – u.p.b.) i nie może wywierać skutków podatkowo – prawnych. Odwołując się do definicji budowli zawartej w redakcji przepisu art. 3 pkt 3 u.p.b., organ pierwszej instancji stwierdził, że telekomunikacyjne linie kablowe mieszczą się w zakresie wskazanych w rozważanym przepisie pojęć "sieci technicznych" oraz "sieci uzbrojenia terenu" i wraz z kanalizacją kablową tworzą całość techniczno - użytkową, co oznacza, że spełniają definicję budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dokonując oceny przedłożonego przez podatnika dowodu w postaci wyciągu z ewidencji środków trwałych (elektroniczny nośnik danych CD), organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że jego treść nie zawiera informacji o lokalizacji poszczególnych środków trwałych, zatem przedmiotowy dowód nie jest przydatny do ustalenia wartości spornych linii kablowych w kanalizacjach kablowych, a tym samym podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w rozumieniu przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 u.p.o.l. W tej sytuacji przyjął, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2008 r., odpowiada wartości tych linii zadeklarowanej przez podatnika w deklaracji dla podatku od nieruchomości za 2007 r. Od decyzji tej pełnomocnik spółki złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, które nie stanowią budowli w rozumieniu u.p.o.l., art. 122 w związku z art. 180 § 1, art.187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez brak ustaleń faktycznych w zakresie wskazania poszczególnych przedmiotów opodatkowania w postaci poszczególnych elementów sieci telekomunikacyjnej oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie. W uzasadnieniu odwołania strona stwierdziła, że o naruszeniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., przesądza nieuwzględnienie prokonstytucyjnej wykładni przepisów sformułowanej przez Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 września 2011 r., P 33/09. W jego ocenie, dokonana przez organ podatkowy pierwszej instancji wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 u.p.b., w kontekście opodatkowania sieci technicznej, jest nieprawidłowa. W tym zakresie powołał się także na publikację "Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz", red. Wojciech Morawski. Gdańsk 2009 (wydawca: ODDK). W ocenie strony, przez całość techniczno-użytkową budowli należy rozumieć obiekt, będący wytworem procesu budowlanego, zaś linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy stanowią część składową tak rozumianej całości. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił, iż ułożenie linii kablowej w kanalizacji kablowej nie jest procesem budowlanym, w związku z czym linie te nie stanowią budowli, ani części składowej całości techniczno-użytkowej budowli, jaką miałoby tworzyć z tą kanalizacją. Strona wskazała, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na okoliczność przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania, nie ustalił o jakie obiekty konkretnie chodzi, czy te obiekty są budowlami dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości i jaka jest ich wartość, która stanowi podstawę opodatkowania. Podkreśliła, że deklaracja podatkowa za 2007 r. nie stanowi dostatecznego dowodu umożliwiającego ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok podatkowy 2008. Określenie podstawy opodatkowania poprzez przyjęcie wartości budowli, która nie jest wartością początkową środka trwałego według stanu na dzień 1 stycznia 2008 r., ale wartością wskazaną przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy – jest błędne. SKO nie podzieliło zarzutów odwołania. Odwołało się do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., stosownie do którego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Kolegium stwierdziło, że skoro przepisy u.p.o.l., jako przedmiot opodatkowania wskazują budowle lub ich części i w zakresie definicji budowli odsyłają do przepisów prawa budowlanego, to ostatecznie decydujące znaczenie mają definicje z art. 3 pkt 3 u.p.b. Przepis ten wymienia - jako budowle - między innymi, sieci techniczne i siecią taką niewątpliwie są linie kablowe umieszczone pod ziemią, niezależnie od tego czy ułożone są bezpośrednio w ziemi, czy w kanalizacji kablowej. Wprawdzie przepisy prawa budowlanego, ani też przepisy podatkowe, nie definiują pojęcia "sieci technicznych", jednakże w ocenie Kolegium, nie budzi wątpliwości okoliczność, że powszechnie przyjmuje się, iż są to wszelkiego rodzaju sieci utworzone z kabli, przewodów itd. tworzące pewną całość dla możliwości przesyłania różnych postaci energii, sygnałów itd. Ważne jest również, że definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w prawie geodezyjnym i kartograficznym jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci. Na podstawie art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287, ze zm., dalej – p.g.i k.), przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy, cyt.: "wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp.". Przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia i wymienia przykłady rodzajów sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle. Wynika z tego, że wszelkiego rodzaju przewody, również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Kablem telekomunikacyjnym doprowadzany jest sygnał do różnych odbiorców, rozgałęzienia kabla zapewniające łączność telekomunikacyjną tworzą sieć techniczną, przy czym ta sieć "kablowa" zainstalowana jest w kanalizacji kablowej stanowiącej rodzaj zabezpieczenia (osłony) dla przewodów. Złożona z tych składników (tj. kabli i kanalizacji kablowej) budowla stanowi funkcjonalną całość, jest przykładem rozwiązania techniczno-użytkowego umożliwiającego przesyłanie sygnałów telekomunikacyjnych bez kolizji z innymi urządzeniami i instalacjami. Sama kanalizacja techniczna, bez umieszczenia w niej kabli przesyłowych, w istocie nie spełnia żadnej funkcji, zaś wykonywanie działalności gospodarczej przez skarżącą wiąże się z czynieniem użytku zarówno z kabli przesyłowych, jak i kanalizacji stanowiącej osłonę (zabezpieczenie) dla tych kabli. Możliwość demontażu całej konstrukcji poprzez usunięcie kabli z kanalizacji bez ich uszkodzenia, nie pozbawia kabli ich podstawowej cechy tj. urządzenia przesyłającego impulsy telekomunikacyjne. Opodatkowaniu podlegać będą elementy składające się na tę sieć, a więc zarówno kable - przewody, jak i kanalizacja. W ocenie Kolegium, wbrew argumentacji skarżącej, w świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego oraz stanowiska Trybunału, zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 września 2011 r., P 33/09, (Dz.U. z 2011 r. Nr 206, poz.1228), nadal pozostaje aktualna ta linia orzecznictwa sądowego, która co do zasady przyjmuje, że linie kablowe w kanalizacji kablowej są budowlami, stanowiącymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zatem zgodne z prawem jest opodatkowanie linii kablowych w kanalizacji kablowej, jako budowli. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów art. art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium stwierdziło, że problem opodatkowania linii kablowych, wbrew twierdzeniom skarżącej dotyczył prawa, a nie faktów. Bezsporna okoliczność położenia tych kabli w kanalizacji kablowej, czyni zarzut braku dodatkowych ustaleń faktycznych w tym zakresie całkowicie nieuzasadnionym. Według przepisów u.p.o.l., skarżąca miała obowiązek złożyć stosowną deklarację odnośnie podatku od nieruchomości na dany rok i wskazać w niej podstawę opodatkowania, którą dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowi wartość będącą podstawą obliczania amortyzacji, a jeśli takie odpisy amortyzacyjne nie są dokonywane, to podatnik sam określa wartość rynkową tej budowli na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 6 ust. 9 pkt. 1, art. 4 ust. 1 pkt. 3 i ust. 6 u.p.o.l). W niniejszej sprawie spółka taką deklarację złożyła, ale wykazała w niej wartość budowli znacznie niższą, niż wynikająca z deklaracji za 2007 r. Na wezwanie organu pierwszej instancji o udzielenie wyjaśnień odnośnie stwierdzonych różnic, odpowiedziała, że zmiana wartości budowli wynika z faktu, iż w 2008 r. wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i że w poprzednich latach błędnie deklarowała do opodatkowania wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Wzywana do przedstawienia dowodów w sprawie wartości budowli zgłoszonych do opodatkowania w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2008 r. oraz dowodów potwierdzających ewentualne zmiany w zakresie własności, stanu lub wartości położonych na terenie gminy P. W. telekomunikacyjnych linii kablowych, spółka przesłała informacje, których zakres nie pozwolił na ustalenie lokalizacji poszczególnych obiektów, a tym samym określenie podstawy opodatkowania w sposób przewidziany w redakcji przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium wskazało również, że w toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. wezwano spółkę do przedłożenia wykazu składników jej majątku w postaci środków trwałych, wymienionych w katalogu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.o.l. obejmującego grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zlokalizowane na terenie gminy P. według stanu na dzień 1 stycznia 2008 r. i zawierającego informacje wynikające z prowadzonych dla środków trwałych kont ksiąg pomocniczych w rozumieniu przepisu art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. 2013 r. poz. 330. ze zm.), ewentualnie innych urządzeń księgowych wykorzystywanych do potrzeb ewidencji analitycznej środków trwałych, tj. księgi inwentarzowej, kart szczegółowych środków trwałych, tabel amortyzacyjnych, w zakresie wskazania: wartości stanowiącej podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych środków trwałych na 2008 r., a w przypadku gruntów i budynków również odpowiednio: powierzchni i powierzchni użytkowej poszczególnych środków trwałych, daty przyjęcia środków trwałych do używania oraz identyfikacji poszczególnych środków trwałych według miejsc ich używania, w zakresie uwzględniającym regulacje zawarte w przepisach art. 4 ust. 2, 3, i 9 u.p.o.l. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie pełnomocnik skarżącej przesłał wykaz środków trwałych, które w ocenie spółki, cyt.: "wypełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i położone są na terenie Gminy P.". Poinformował, że spółka nie dysponuje zestawieniem środków trwałych niestanowiących budowli. Przed sporządzeniem deklaracji na 2008 r. strona dokonała analizy, w wyniku której zostały wyodrębnione tylko te obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te właśnie zadeklarowano do opodatkowania w roku 2008. Natomiast spółka nie dysponuje danymi o wartości obiektów niepodlegających opodatkowaniu. Suma wartości początkowej objętych przedmiotowym wykazem środków trwałych wynosi 1.858.490,09 zł i odpowiada wartości budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wykazanej przez skarżącą w pozycji 59 deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. Dokonując oceny wyjaśnień spółki, Kolegium stwierdziło, że ich treść jest nielogiczna i wewnętrznie sprzeczna. Jest kwestią oczywistą, że powołany przez pełnomocnika strony proces wyodrębnienia obiektów budowlanych czy urządzeń budowlanych, stanowiących w jej ocenie przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości musiał odbyć się w oparciu o analizę danych utrwalonych w księgach rachunkowych spółki i stosownych zbiorach źródłowych odnoszących się do wszystkich środków trwałych objętych klasyfikacją wynikającą z nomenklatury rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2010 r. Nr 242 poz. 1622), które winny być zaliczone do Grupy 2 - Obiekty Inżynierii Lądowej i Wodnej, Podgrupa 21 Rurociągi, Linie Telekomunikacyjne i Elektroenergetyczne, Rodzaj 210 - Rurociągi, Linie Telekomunikacyjne i Elektroenergetyczne przesyłowe. Z tak zakreślonego zbioru obiektów budowlanych możliwe jest dopiero dokonanie wskazywanej przez pełnomocnika selekcji. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że spółka dysponuje informacjami i dowodami, objętymi zakresem wezwania, lecz konsekwentnie odmawia ich przedłożenia organom podatkowym. W tej sytuacji, określenie skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego poprzez przyjęcie wartości budowli podanej w deklaracji za 2007 r., a więc wartości łącznie z liniami kablowymi, jest zasadne, bowiem przyczyną zmiany ogólnej wartości budowli zadeklarowanej do opodatkowania, nie była zmiana wartości poszczególnych budowli, a tylko usunięcie części z nich spod opodatkowania. W ocenie Kolegium, składanie przez stronę w postępowaniu podatkowym wniosków o przeprowadzenie dowodu z księgi rachunkowej spółki w zakresie ustalenia stanu i wartości środków trwałych, dowodu z ewidencji gruntów i budynków, dowodu z oględzin, nie zobowiązywało organu pierwszej instancji do dokonywania w tym zakresie samodzielnych ustaleń, skoro spółka nie wskazała, czy i jak zmieniła się w 2008 r. wartość poszczególnych budowli położonych na terenie gminy P. Na powyższą decyzję pełnomocnik spółki złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której wniósł o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy P., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż organ podatkowy w ogóle nie ustalił, jakich konkretnie obiektów nie zadeklarowała skarżąca, co oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania; 2) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez nieustalenie - przy uznaniu, że opodatkowane obiekty stanowią budowle - podstawy opodatkowania od budowli, w sytuacji, w sytuacji gdy organ podatkowy był w posiadaniu dowodu, tj. ewidencji środków trwałych, pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie, co miało wpływ na naruszenie art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l.; 3) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określoną w tym przepisie; 4) art. 4 ust. 7 u.p.o.l. poprzez niepowołanie biegłego, w sytuacji gdy podatnik nie określił wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; 5) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo, iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniósł, że zaskarżona decyzja narusza art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż organ podatkowy w ogóle nie ustalił, jakich konkretnie obiektów nie zadeklarowała skarżąca. Ogólnikowe twierdzenia o posiadaniu linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej nie są wystarczające, aby na podstawie art. 21 § 3 O.p. wydać decyzję, której istotą jest zakwestionowanie prawidłowości złożonej przez podatnika deklaracji. Środkiem trwałym w rozumieniu Klasyfikacji Środków Trwałych nie jest sieć telekomunikacyjna, ale poszczególne jej elementy, zaś w przypadku obiektów liniowych ich poszczególne odcinki - i tak są ujmowane w ewidencji środków trwałych spółki. Organ powinien dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych i wyodrębnić odpowiednie obiekty, które zamierza opodatkować. Przyjmując, że opodatkowane, bliżej nie wskazane środki trwale, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ani Wójt, ani SKO nie ustaliły, jaka jest łączna wartość tych "budowli". Nie ustaliły zatem podstawy opodatkowania od budowli za rok 2008. Brak ustaleń w tym zakresie jest następstwem nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. W zakresie podstawy opodatkowania za przesądzające nie mogą zostać uznane dane pochodzące z deklaracji podatkowej złożonej przez spółkę za poprzedni rok podatkowy. Dane ujęte w deklaracji podatkowej nie mają takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. Deklaracje podatkowe nie stanowią dowodu tego, co z nich wynika. Poza tym, nawet gdyby przyjąć, że dane ujawnione w deklaracji za rok 2007 były poprawne, to nie są aktualne na nowy rok podatkowy - chociażby z tego powodu, że w stanie środków trwałych spółki następują ciągłe zmiany, polegające zarówno na likwidacji niektórych środków trwałych, jak i na ich wytworzeniu lub nabyciu. Tylko ewidencja środków trwałych obejmuje wszystkie składniki majątkowe stanowiące własność spółki. Dane wykazane w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007 nie są aktualne na nowy rok podatkowy. W stanie składników majątku spółki zachodzą bowiem systematyczne zmiany. Pełnomocnik strony wskazał, że skarżąca przedłożyła organowi podatkowemu nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych spółki dla gr. 2 KŚT i gr. 6 KŚT - dla obszaru, w obrębie którego położona jest Gmina P. Dane tam zapisane pozwalają na wyodrębnienie, a następnie wyliczenie wartości obiektów, które Wójt zakwalifikował jako budowle, podlegające podatkowi od nieruchomości. Na potwierdzenie powyższego, pełnomocnik spółki załączył decyzję Burmistrza D. z dnia [...] oraz opinię biegłego. W jego ocenie, z dokumentów tych wynika, iż na podstawie danych zapisanych na płycie CD możliwe jest ustalenie podstawy opodatkowania. Zdaniem pełnomocnika spółki, w konsekwencji wykazanego powyżej naruszenia art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. doszło również do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wartość przyjęta przez organy podatkowe do wymiaru podatku nie jest bowiem wartością określoną zgodnie z tym przepisem. Zaskarżona decyzja narusza także art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. Skoro podatnik nie podał wartości spornych linii kablowych na dzień 1 stycznia 2008 r. to opieranie się na wartości nieaktualnej, dotyczącej poprzedniego roku podatkowego, bez uwzględnienia zmian w stanie obiektów, jest wadliwe. Dalej pełnomocnik spółki podniósł, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Naruszenie tych przepisów polega na opodatkowaniu linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, tj. obiektów, które w sposób oczywisty nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. O naruszeniu tych przepisów przesądza nieuwzględnienie prokonstytucyjnej wykładni (wyrok z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09). Trybunał Konstytucyjny rozstrzygał wprawdzie w sprawie tzw. podziemnych wyrobisk górniczych, jednak w wyroku zawarł również istotne uwagi nt. znaczenia pojęcia budowli na gruncie art. 1a ust. i pkt 2 u.p.o.l., które w procesie stosowania prawa powinny uwzględniać organy i sądy. Pełnomocnik strony nie zgodził się z argumentacją Kolegium, że zasadność opodatkowania spornych linii kablowych wynika z tego, że składają się one - wraz z kanalizacją, w której zostały ułożone - na budowlę sieci uzbrojenia terenu czy technicznej, stanowiącą całość techniczno-użytkową. Powołał się na publikację "Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz", red. Wojciech Morawski, Gdańsk 2009 (wydawca: ODDK), w której podano, że "prawo budowlane nie powinno zajmować się kwestiami wymagań technicznych w stosunku do urządzeń", gdyż jest to sprzeczne z językowym znaczeniem słowa «budowlane»". Wskazał też na wyrok z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 1062/04. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. pełnomocnik spółki wniósł o zawieszenie postępowania w trybie art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), w związku ze złożeniem do organu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji będącej przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. akt I SA/Lu 1050/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 i art. 56 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe w sprawie. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2014 r. tutejszy Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Osią sporu w niniejszej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych, położonych w kanalizacji kablowej. O ile organy utrzymują, że powinny zostać one opodatkowane tym podatkiem, o tyle skarżąca twierdzi, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są obiektami, które nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Kwestię tę bardzo szczegółowo wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, z którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie orzekającym w pełni się zgadza, z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 866/09. Jak trafnie wskazał: “Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla to: obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Odesłanie do przepisów prawa budowlanego, a nie do przepisów u.p.b. oznacza, iż ustawodawca nie ograniczył tego odesłania tylko do przepisów tej ustawy, ale dopuścił odpowiednie stosowanie także innych przepisów tej dziedziny prawa. Świadczy o tym chociażby fakt, iż odsyłając do konkretnej ustawy (np. w art. 1b ust. 2 u.p.o.l.) ustawodawca wskazuje zarówno datę uchwalenia aktu, jak i jego pełen tytuł i miejsce ogłoszenia. Odesłanie, o którym mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., dotyczy jednak określenia przedmiotu opodatkowania, a zgodnie z art. 217 Konstytucji RP - przedmiot opodatkowania winien być uregulowany w ustawie. Dokonując wykładni pojęcia przepisy prawa budowlanego, użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zgodzie z Konstytucją RP uznać zatem należy, że odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie budowli – jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości wynika z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Ta definicja budowli z ustawy podatkowej jest zatem źródłem dalszego konkretyzowania pojęcia budowli przy uwzględnieniu jego znaczenia na gruncie prawa budowlanego U.p.b. definiuje pojęcie obiektu budowlanego wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 u.p.b.). Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w u.o.p.l. będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego. Przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawodawcy zaliczają się do tej kategorii, oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b. wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć. Z uwagi na ich specyficzny, techniczny charakter, zawodne może być odwołanie się do potocznego rozumienia tych pojęć w języku etnicznym (np. w Słowniku współczesnego języka polskiego – Wyd. Wilga 1996 , s. 1014-1015) sieć zdefiniowano jako ogół połączeń, dróg, linii przesyłowych itp. umożliwiających komunikację, przekazywanie czegoś, transport określonego typu na danym obszarze, np. sieć telefoniczna, drogowa, (por. też B. Brzeziński, W. Morawski, Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy z 2008 r., nr 10, s. 24). Również definicje tych pojęć zawarte w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy (jak np. ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – art. 2 pkt 11, Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.; czy ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 pkt 13, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) definiują pojęcie "sieć uzbrojenia terenu" czy "uzbrojenie terenu" dla potrzeb tych ustaw. Definicje te obowiązują zatem w zakresie uregulowanym ustawami, w których je zawarto i w zakresie aktów wykonawczych do nich. Nie wiążą natomiast w odniesieniu do pojęć uregulowanych w innych ustawach, regulujących inną dziedzinę. Pomocne dla zrozumienia tych pojęć może być odwołanie się do dalszych postanowień u.p.b. Z jej przepisów wynika np., iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). W wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.b. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzbrojenie działki odnosi do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 97, poz. 1055), wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b. sieć gazową zdefiniowano, jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§ 2 pkt 1 tego rozporządzenia). Definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia wskazują na to, iż pod pojęciem sieci gazowej dla celów budowlanych ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą w sposób wskazany w rozporządzeniu (warunki techniczne) elementów (przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego - por. § 13 i § 17), służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu. Cechy takie przypisać zatem można innym obiektom sieciowym. Ustawodawca nie definiuje użytego w u.p.b. pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Również rozporządzenie Ministra Infrastruktury, wskazuje jedynie, co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane. Nie oznacza to jednak, iż brak tej definicji wyklucza, że obiekty te, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej, jako całość techniczno - użytkowa. Tworzenie całości techniczno - użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno - użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi - § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b. Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 2 u.p.o.l." Biorąc pod uwagę powyższe, uznać należy, że zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – nie jest trafny. Przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą bowiem z nią całość techniczno – użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Sąd nie podzielił także zarzutów spółki dotyczących naruszenia art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez nieustalenie, że zaistniał przedmiot opodatkowania oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez nieustalenie podstawy opodatkowania od budowli, w sytuacji, gdy organ podatkowy był w posiadaniu dowodu, tj. ewidencji środków trwałych, pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie, co miało wpływ na naruszenie art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz akt podatkowych sprawy, spółka – uczestnicząc w postępowaniu na każdym jego etapie i będąc zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, nie kwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości przedmiotu opodatkowania. Strona kwestionując ustalenia organów w zakresie wartości spornych kabli, nie wykazała, że wartości te były inne niż wynikało to z treści złożonych przez nią deklaracji oraz pisma, w którym pełnomocnik oświadczył, że zmiana wartości budowli zadeklarowanej w 2008 r. w stosunku do wartości tej budowli zadeklarowanej w 2007 r. wynika jedynie z tego, że wyłączone zostały z podstawy opodatkowania linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, bowiem obiekty te, nie będące (w ocenie spółki) budowlami, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie podlegają (według spółki) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka kwestionując na kolejnych etapach przyjęte w sprawie ustalenia, nie próbowała nawet określić, jaka była - według niej - wartość spornych linii kablowych ułożonych w kanalizacji. Również w skardze do sądu nie podała w tym zakresie żadnych konkretnych wartości. Załączyła jedynie decyzję Burmistrza D. z dnia [...] oraz opinię biegłego dla potrzeb ustalenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telefonicznych na terenie Gminy S. na dzień 1 stycznia 2008 r. Dowód z tych dokumentów, nie dotyczących spornej sprawy nie ma żadnego znaczenia. W tej sytuacji organ uprawniony był zatem przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę za poprzedni rok podatkowy (2007), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno – techniczną) skarżąca spółka skutecznie nie podważyła. Organy podatkowe wymierzając w decyzji podatek od nieruchomości, nie kwestionowały określonej przez spółkę wartości spornych linii kablowych. Natomiast spółka, negując przyjęte przez organy ustalenia, nie wskazała na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Z tych względów nie było podstaw do powoływania biegłego lub w inny sposób ustalania podstaw opodatkowania w tej sprawie. Tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przy czym spór nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu. Nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym, polegające na zaniechaniu przez organy podatkowe zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości obiektu, nie miały tym samym wpływu na wynik sprawy, strona nie podniosła bowiem argumentów, które mogłyby w sposób jednoznaczny podważyć przyjętą przez organ podatkowy podstawę opodatkowania. Zgodzić się ponadto należy z organami podatkowymi, że stosownie do przepisów art. 6 ust. 9 u.p.o.l. podatnik jest zobowiązany do określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości w drodze tzw. "samoobliczenia". Zasada ta implikuje również ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Oczywiście, co do zasady, ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne formułując tezy dowodowe, które mogą być zweryfikowane jedynie w oparciu o ocenę dowodów będących w jego wyłącznym posiadaniu, a jednocześnie nie udostępnia tych dowodów organom podatkowym. Przypomnieć należy, że spółka była wzywana do przedłożenia ewidencji środków trwałych, zawierającej dane umożliwiające określenie podstawy opodatkowania budowli, w warunkach wskazanych w przepisach art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 3-9 u.p.o.l. (wezwanie z dnia 27 grudnia 2012 r. - k. 22 akt administracyjnych). W odpowiedzi spółka przedłożyła dowody, które nie pozwoliły organom na ustalenie wartości spornych linii kablowych w kanalizacji kablowej dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r. Biorąc powyższe pod uwagę, organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego, w postaci powołania biegłego, w celu ustalenia wartości przedmiotów opodatkowania, bowiem w sprawie nie występują okoliczności wymienione w art. 4 ust. 7 u.p.o.l., uprawniające organ do powołania biegłego dla określenia wartości budowli. Przepis ten dotyczy wyłącznie ustalenia wartości rynkowej budowli, kiedy wątpliwości dotyczą wielkości podstawy opodatkowania wskutek podania przez podatnika wartości nieodpowiadającej wartości rynkowej lub niepodania przez podatnika takich wartości, zatem prawidłowe jest rozstrzygniecie w postaci przyjęcia tej wartości w oparciu o deklarację złożoną w 2007 r., zgodnie ze złożonym przez spółkę pismem, że deklaracja z 2008 r. różniła się od deklaracji z 2007 r. jedynie wartością wyeliminowanych z podstawy opodatkowania linii kablowych. Na marginesie można dodać, że w kwestii możliwości uznania za dowód deklaracji strony w podatku od nieruchomości za rok poprzedni wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r., II FSK 470/12, wydanym w sprawie o podobnym stanie faktycznym. NSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, “organy podatkowe podjęły skuteczną próbę wzruszenia domniemania prawidłowej wysokości podatku do zapłaty. Dowodem przeciwnym, zgodnie z art. 181 O.p., były deklaracje na podatek (oraz informacje podatkowe) złożone za lata poprzedzające 2008 rok dotyczące wartości linii kablowych, o co toczy się w rzeczywistości spór. Dokumenty te zawierały dane dotyczące wartości budowli będące przedmiotem opodatkowania. Organ podatkowy, wobec braku wywiązania się z obowiązku nałożonego na podatnika przepisem art. 6 ust 9 u.p.o.l, w sposób pozwalający na ocenę wartości przedmiotu opodatkowania posłużył się innymi środkami dowodowymi jakim były deklaracje podatkowe z lat ubiegłych. Zawierały one dane jakie posiadał i jakie organ podatkowy realnie mógł wykorzystać kontrolując wysokość podatku do zapłaty. (...). Ten środek dowodowy zawierał wystarczające informacje pozwalające na weryfikację wysokości zobowiązania podatkowego. Ustalono bowiem bezspornie, że deklaracja podatkowa za 2008 pomija jedynie wartość linii telekomunikacyjnych w stosunku do wcześniejszego okresu podatkowego. Należy przy tym podkreślić, że wartość budowli nie zmieniała się w analizowanym roku podatkowym, ponieważ dla ustalenia wartości podstawy opodatkowania budowli nie są brane pod uwagę zmiany wartości środka trwałego wynikające z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych. (...) Zbędne było więc odszukiwanie wartości linii telekomunikacyjnych w ewidencji środków trwałych. Nie kwestionowano przecież wartości środków trwałych przyjętej za podstawę opodatkowania w latach poprzednich." Nie poparte żadnymi dowodami pozostają również twierdzenia spółki, że stan jej środków trwałych co roku podlega zmianom. Organ pierwszej instancji i w tym zakresie wezwał spółkę do podania ewentualnych informacji na ten temat. Mianowicie w wezwaniu z dnia 27 grudnia 2012 r. zobowiązał ją do przedstawienia dowodów potwierdzających zmiany w zakresie: własności, stanu lub wartości dla linii telekomunikacyjnych położonych na terenie gminy P. Spółka nie udzieliła mu jednak żadnych informacji na ten temat. Z podanych powodów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.