I SA/Lu 751/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.),, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Asystent sędziego Maciej Skowroński, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania T. N. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) w związku z art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. 2, art. 6 ust. 1, 6 , 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późno zm.), uchwały Nr 11/7/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. Rady Gminy w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2007 i lata następne (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2007 r. Nr 14, poz. 451), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6a ust. 1, art. 6c ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) oraz uchwały Nr II/8/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. Rady Gminy w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy na 2007 rok, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, iż Wójt Gminy W po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] wymierzył T. N. łączne zobowiązanie pieniężne za 2007 r. w kwocie 613,00 zł. Z ewidencji gruntów, na podstawie których ustalono stan faktyczny istotny dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego wynika bowiem, że: 1) grunty orne w klasie RlVa - to 7,85 ha; 2) grunty orne w klasie RlVb - to 2,82 ha; 3) grunty orne w klasie RV – to 4,20 ha; 4) grunty orne w klasie RVI – to 1,16 ha; 5) grunty orne w klasie N – to 0,06 ha; 6) grunty orne w klasie S-RVI – to 0,11 ha; 7) grunty orne w klasie B-PsVI- to 0,40 ha; 8) budynki pozostałe wykorzystywane na potrzeby działalności rolniczej o pow. 96 m². Wskazano, że T. N. jest właścicielem gospodarstwa rolnego położonego na terenie gminy tj. gruntów o powierzchni 16,6 ha oraz budynków o pow. 96 m². T. N. odwołał się od tej decyzji podnosząc, iż odmawia płacenia jakiegokolwiek podatku, co jest protestem przeciwko nieIegaInemu dzierżawieniu jego gruntów Kołu Łowieckiemu, oraz przeciwko działalności wójta gminy. Nie kwestionował przy tym wysokości podatku. Wywodził ponadto, że Koło Łowieckie dzierżawi grunty bez jego zgody i wbrew jego woli, a opłatę za dzierżawę pobiera gmina. Podkreślał, iż dzierżawienie gruntów kołu łowieckiemu jest sprzeczne z jego planem użytkowania tych działek, albowiem prowadzi on działalność rolniczą i wypoczynkowo – rekreacyjną, a istnienie obwodu łowieckiego zagraża jego bezpieczeństwu. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę wywodziło, iż materialnoprawną podstawę decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. stanowią przepisy ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisy prawa miejscowego. Z art. 1 ustawy o podatku rolnym wynika, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów, jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi zaś dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Podatek rolny od 1 ha przeliczeniowego gruntów wynosi równowartość pieniężną 2,5 q żyta, ustalaną na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Uchwałą Nr 11/8/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. Rada Gminy W. działając na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy o podatku rolnym obniżyła cenę skupu żyta przyjmowaną, jako podstawę obliczania podatku rolnego na obszarze gminy do kwoty 30,00 zł za 1 dt. Uwzględniając zaś zwolnienie z podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej na podstawie (art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych) organ wymierzył łączne zobowiązanie pieniężne za 2007 r. w wysokości 631 zł. SKO wywodziło również, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż podatnik nie neguje wysokości naliczonego w decyzji łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r., lecz odmawia jego płacenia. Odmowa płacenia podatku jest formą protestu, jak to określił podatnik, przeciwko dzierżawieniu jego gruntów Kołu Łowieckiemu. W tym kontekście organ odwoławczy odwołał się do art. 29 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066), który stanowi, iż obwody łowieckie wydzierżawiają, na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz właściwej izby rolniczej - dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (gdy chodzi o obwody łowieckie leśne), starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (obwody łowieckie polne) i starosta powiatu (na terenie którego znajduje się największa część obwodu łowieckiego). W związku z tym, według SKO zarzuty podatnika nie mogą być uwzględnione, albowiem zgodnie z ustawą Prawo łowieckie czynsz z tytułu dzierżawy gruntu objętego obwodem łowieckim nie przysługuje właścicielowi tego gruntu. Ponadto, dzierżawa w zakresie gospodarki łowieckiej prowadzonej w oparciu o roczne plany łowieckie i wieloletnie plany hodowlane nie jest dzierżawą w rozumieniu korzystania z gruntów i nie ogranicza to swobody w prowadzeniu na tych gruntach działalności rolniczej. Skoro więc podatnik nie kwestionuje wysokości ustalonego podatku, a tylko odmawia jego płacenia, traktując odmowę jako protest przeciwko dzierżawieniu jego gruntów Kołu Łowieckiemu, to zastrzeżenia skarżącego powinny być analizowane, ale w odrębnym postępowaniu. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w związku z posiadaną przez podatnika nieruchomością i w postępowaniu tym nie jest analizowana sprawa dotycząca działalności Koła Łowieckiego oraz odpłatności za dzierżawę gruntów. Organ odwoławczy argumentował, iż zastrzeżenia odnośnie działalności Koła Łowieckiego mogą być zgłaszane i analizowane, ale w odrębnym postępowaniu przed organem (Starosta W.), który dokonuje wydzierżawienia obwodu łowieckiego obejmującego między innymi przedmiotowe grunty. W związku zaś z posiadanymi gruntami i budynkami na terenie gminy W. T. N. ma obowiązek podatkowy w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy wynika z aktów prawnych bezwzględnie obowiązujących, określających tak przedmiot, jak też podmiot obowiązany do płacenia oznaczonego podatku w ramach stosunku publicznoprawnego, jaki łączy ten podmiot z organem podatkowym, który jest uprawniony do pobierania podatku. Zarówno podatek od nieruchomości jak i podatek rolny są podatkami typu majątkowego i obowiązek podatkowy wynika z faktu posiadania gruntów i budynków. T. N. zobowiązany jest więc do regulowania podatku na posiadane grunty i budynki, a uwagi i zastrzeżenia, które zgłosił w odwołaniu nie dotyczą postępowania podatkowego. T. N. wystąpił ze skargą na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Podkreślał, iż odmawia płacenia jakiegokolwiek podatku, co jest protestem przeciwko nielegalnemu dzierżawieniu jego gruntów Kołu Łowieckiemu, za którą gmina pobiera opłatę oraz przeciwko działalności wójta gminy. Nie kwestionował zaś wysokości podatku. W obszernym uzasadnieniu skargi, wyrażając swoje niezadowolenie T N wywodził, iż: Koło Łowieckie dzierżawi jego grunty bez jego zgody i wbrew jego woli, a pieniądze za dzierżawę otrzymuje gmina, co jego zdaniem nie jest sprawiedliwe i narusza wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości wobec prawa; dzierżawienie gruntów Kołu Łowieckiemu nie koresponduje z jego planem użytkowania działek, na których prowadzi działalność rolniczą, wypoczynkowo rekreacyjną i istnienie obwodu łowieckiego nie dość, że zagraża bezpieczeństwu, to również nie jest zgodne z przepisami BHP dotyczącymi miejsca pracy; działki stanowią jego prywatny rezerwat przyrody, na którym nie wolno polować, a ustanowienie na tym terenie obwodu łowieckiego jest złamaniem podstawowego prawa człowieka do bezpieczeństwa; użytkowanie przez Koło Łowieckie jego gruntów narusza prawo własności; w związku z powyższym doszło do konfliktu między członkami Koła Łowieckiego, a nim w rezultacie którego, jak wywodził, jest zniesławiany, terroryzowany, prześladowany, o czym w jego przekonaniu świadczy sprawa dotycząca konopi włóknistych, w związku z którą toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne; ustawa Prawo Łowieckie z 1995 r. jest przestarzała i niezgodna z konstytucją, a prowadzenie polowań na warunkach nią określonych jest niebezpieczne dla życia i zdrowia ludzi, na okoliczność czego przywoływał również przykłady. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego , odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również podkreślając, że uwagi i zastrzeżenia skarżącego nie dotyczą sprawy rozstrzygniętej tą decyzją, wnosiło o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że została ona wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej dokonywana przez pryzmat przepisów postępowania, w tym zasady instancyjności postępowania podatkowego oraz kompetencji organu odwoławczego, nie daje podstaw, aby stwierdzić SKO przepisom tym uchybiło. Przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego był wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. w podatku rolnym. Analiza akt sprawy, w tym zwłaszcza analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy W. uzasadnia twierdzenie, że postępowanie podatkowe w sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem zasad prawdy obiektywnej (art. 122 ordynacji podatkowej) i swobodnej oceny dowodów (art. 187 § 1 ordynacji podatkowej). Z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, których skarżący nie kwestionował w postępowaniu podatkowym, ani też w postępowaniu przed Sądem wynika, iż jest on właścicielem gospodarstwa rolnego położonego na terenie gminy W. tj. gruntów o powierzchni 16,6 ha oraz budynków o pow. 96 m². W skład tych gruntów wchodzą: 1) grunty orne w klasie RlVa - 7,85 ha; 2) grunty orne w klasie RlVb - 2,82 ha; 3) grunty orne w klasie RV – 4,20 ha; 4) grunty orne w klasie RVI – 1,16 ha; 5) grunty orne w klasie N – 0,06 ha; 6) grunty orne w klasie S-RVI – 0,11 ha; 7) grunty orne w klasie B-PsVI- 0,40 ha; oraz 8) budynki pozostałe wykorzystywane na potrzeby działalności rolniczej o pow. 96 m². Ustalenia te, po bezskutecznym upływie terminu do złożenia stosownej informacji podatkowej na wypadek nastąpienia jakichkolwiek zmian w stosunkach gruntowych, wyznaczonego skarżącemu pismem z dnia 22 czerwca 2007 r. (k.62 akt administracyjnych) dokonane zostały na podstawie zawiadomień o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków, wypisów z rejestrów gruntów – wykaz zmian, zestawień powierzchni użytków i konturów klasyfikacyjnych, wykazów dokonanych zmian w danych rejestru gruntów oraz kopii złożonych przez skarżącego informacji na podatek rolny za 2006 r. (IR – 1) i informacji w sprawie podatku od nieruchomości (IN - 1). Dowody te jednoznacznie potwierdzają zasadność i prawidłowość ustaleń poczynionych w zakresie odnoszącym się do ustalenia podstawy wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego. Świadczy to więc o tym, że postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób zgodny z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ordynacji podatkowej. Brak jest więc podstaw, aby uznać, że ustalenia te są niepełne, czy też dowolne. Z art. 191 ordynacji podatkowej wynika, że na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek oceny na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, czy dana okoliczność została udowodniona (por. wyrok NSA z 8 czerwca 1984 r., w sprawie sygn. akt I SA 251/84). Ocena ta powinna być zaś odzwierciedlona w treści uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia spełniającego warunki, o których stanowi art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Zważywszy na funkcje uzasadnienia, jako elementu decyzji (funkcja realizacji obowiązku wykazania podstawy rozstrzygnięcia; funkcja kontroli trafności decyzji; funkcja perswazyjna) powinno ono, w warstwie faktycznej zawierać wskazanie faktów uznanych przez organ za wiarygodne, tym samym dowodów, na których organ w tym zakresie się oparł oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom przymiotu wiarygodności i mocy dowodowej, w warstwie prawnej zaś umotywowaną ocenę ustalonych faktów w kontekście konkretnego, adekwatnego przepisu prawa oraz wykazanie związku między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Również w tym względzie, gdy zwrócić uwagę na rozbudowaną treściowo argumentację organów administracji publicznej zawartą w uzasadnieniach wydanych w sprawie rozstrzygnięć, brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że wydane one zostały z naruszeniem art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż nie narusza ona również przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (DZ.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz przepisy prawa miejscowego (uchwała Rady Gminy w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2007 r. i lata następne oraz uchwała Rady Gminy w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy na 2007 rok). Z przepisów tych wynika, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów, jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Podstawę opodatkowania tym podatkiem stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Za rok podatkowy podatek rolny od 1 ha przeliczeniowego gruntów wynosi równowartość pieniężną 2,5 q żyta (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy), ustalaną na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (art. 6 ust. 2 ustawy). Cena skupu żyta przyjmowana, jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy została obniżona do kwoty 30,00 zł za 1 dt na podstawie uchwały Rady Gminy W z dnia 6 grudnia 2006 r., podjętej na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy o podatku rolnym. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organy administracji uwzględniły zwolnienie z podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej na podstawie. Brak jest więc podstaw, aby w tym względzie kwestionować zaskarżoną decyzję. W związku z powyższym, na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogą mieć żadnego wpływu argumenty podnoszone w skardze. Z ich treści jednoznacznie wynika, że skarżący nie kwestionuje wysokości naliczonego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r., lecz w ogóle i co do zasady odmawia jego płacenia. Z rozbudowanej argumentacji skargi wynika, iż istota sporu nie dotyczy przedmiotu sprawy podatkowej rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, a okoliczności dzierżawienia gruntów skarżącego Kołu Łowickiemu. W tym kontekście, zważywszy na przedmiot postępowania wszczętego i prowadzonego w sprawie – wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. – fakt, iż determinuje on rodzaj sprawy, właściwość organów i tryb postępowania przed nimi, stwierdzić należy, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że organy administracji publicznej zobowiązane były do prowadzenia ustaleń nie mających znaczenia dla sprawy i jej rozstrzygnięcia. Nie miały one bowiem ani prawa, ani też kompetencji do przeprowadzania ustaleń na okoliczności podnoszone przez skarżącego. W tej mierze podkreślić jednak należy, iż organ odwoławczy, jak również organ pierwszej instancji, jak wynika z treści uzasadnień ich decyzji, w prowadzonym postępowaniu podatkowym realizowały szeroko rozumiane zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 ordynacji podatkowej) oraz przekonywania (art. 124 ordynacji podatkowej), co polegało na wskazaniu skarżącemu przepisów ustawy – ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066) – regulujących problematykę zasad i trybu wydzierżawiania obwodów łowieckich oraz dochodzenia wynagrodzenia szkód wyrządzonych w uprawach i płodach rolnych przez zwierzęta oraz podczas polowania. Argumentacja skargi, odnosząca się do okoliczności związanych z działalnością Koła Łowieckiego nie miała więc znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jakkolwiek Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jego rozstrzygnięcie podejmowane jest w granicach danej sprawy. Oznacza to, iż nie może ingerować w sprawę nową w stosunku do tej, która była lub powinna być przedmiotem postępowania przez organami administracji publicznej. Granice rozpoznania skargi determinowane są zaś przez kryterium legalności działań administracji publicznej praz przez całokształt elementów tego stosunku administracyjnoprawnego (prawnopodatkowego), który wynika z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, nie znajdując również innych podstaw, które w rozumieniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy orzekł, jak na wstępie.