I SA/Lu 754/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym w skardze I. P. zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2010 r. na kwotę 26.069 zł, ograniczając się przy tym do stwierdzenia, że jej wykonanie może grozić wyrządzeniem znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, gdy wykonanie aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Istotne przy tym jest, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Dlatego też ocena wniosku w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę, co oznacza, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieprzywołanie takiej argumentacji oraz niezałączenie do wniosku dokumentów ją potwierdzających nie stanowi jednak braków formalnych wniosku lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała natomiast aby groziło jej niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek twierdzeń ani dowodów na poparcie przedmiotowego wniosku. Nie była zatem możliwa jego ocena w kontekście tych zagrożeń. Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony, ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż brak jest okoliczności - uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji - wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślić jednocześnie należy, że wykonanie decyzji związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym ma z zasady charakter odwracalny, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zaś zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz - jak wskazano wyżej - jedynie przed takimi, których w razie ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można byłoby wyrównać lub odwrócić. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.