I SA/Lu 754/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz, WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. I SA/Lu 754/18 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. wydane w przedmiocie uznania zarzutu złożonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec T. I. za niezasadny. Z jego uzasadnienia Kolegium wynika, że postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem (Prezydent Miasta L.), odmówił uwzględnienia zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest wobec skarżącego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za okres 9-11 października 2013 r. Wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu 31 stycznia 2018 r. poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. [...] Urzędowi Skarbowemu w L. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej. Odpis ww. zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 5 lutego 2018 r. (odebrała je E. I. - dorosły domownik). Egzekwowana zaległość powstała w związku z zaparkowaniem samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] [...] – dalej: "samochód marki A. ", w strefie płatnego parkowania, tj. w L. przy ul. [...], bez ważnego dowodu wniesienia opłat z tego tytułu. W związku ze stwierdzeniem tego faktu wystawione zostały wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej o nr: [...], [...] oraz [...], w których zawarte było pouczenie, o możliwości złożenia w terminie 7 dni rekalmacji, jednak skarżący z tej możłiwosci nie skorzystał. W związku z brakiem wpłaty, w oparciu o informację uzyskaną z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż właścicielem ww. pojazdu jest T. I.. W dniu 27 kwietnia 2016 r. zostało wystawione upomnienie nr [...], doręczone zobowiązanemu w sposób prawem przewidziany. Wobec nieuregulowania dochodzonych należności, w dniu 3 sierpnia 2017 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] W dniu 9 lutego 2018 r., tj. z zachowaniem siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów, zobowiązany złożył osobiście pismo z dnia 8 lutego 2018 r. wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku oraz podnosząc, że w datach wezwań do uiszczenia opłaty dodatkowej posiadał wykupiony abonament stanowiący dowód uiszczenia opłaty w strefie płatnego parkowania przy ul. [...], C. oraz O.. Rozpoznając zarzut organ egzekucyjny, uwzględnił stanowisko Zarządu Dróg i Mostów w L., z którego wynikało, że zobowiązany w latach 2012-2017, miał 6 abonamentów okresowych, w tym 2 dotyczące 2013 r.: 1) abonament nr [...] na pojazd nr rejestracyjny [...] [...], zmieniony 9 listopada 2012 r. na pojazd marki [...] abonament nr [...] ważny do 3 października 2013 r., (wpłata w dniu 3 października 2012 r. w kwocie [...]zł); 2) abonament nr [...] na pojazd marki [...] ważny od 14 października 2013 r. do 13 października 2014 r., (wpłata w dniu 14 października 2013 r. w kwocie [...]zł). Wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że za wycieraczką samochodu marki [...] umieszczony był abonament parkingowy, gdzie wyraźnie podana była informacja, iż stanowi on dowód uiszczenia opłaty do 3 października 2013 r. Kolejny abonament nr [...], stanowiący dowód wniesienia opłaty za parkowanie w strefie od 14 października 2013 r. do 13 października 2014 r., zobowiązany uzyskał dopiero w dniu 14 października 2013 r., tj. w dniu, w którym wniósł opłatę. Tak więc dopiero od tej daty dysponował ważnym abonamentem parkingowym upoważniającym do parkowania w strefie. W konsekwencji z uwagi na fakt, iż w dniach od 9 - 11 października 2013 r. nie miał wykupionego abonamentu, był zobowiązany do posiadania ważnego biletu parkingowego. Mając na uwadze powyższe organ egzekucyjny uznał zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku za niezasadny. W zażaleniu zobowiązany argumentował, że począwszy od 2012 r. posiada umowę o parkowanie w strefie płatnego parkowania w L. w obrębie miejsca zamieszkania. Żadna ze stron tej umowy jej nie wypowiedziała i corocznie była z jej tytułu uiszczana należna opłatę w wysokości [...] zł. Jednak Zarząd Dróg i Mostów w L. upoważniony do działania w imieniu organu egzekucyjnego, nie ujawniał istnienia tej umowy, o czym świadczy pismo - wniosek z dnia 28 lutego 2018 r. W ocenie Kolegium, organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem wydał w sprawie prawidłowe, zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Podkreślajac, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, zaś stosownie do art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a., "zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Kolegium stwierdziło, że ww. zażalenie jest oparte na treści zarzutu rozpoznanego przez organ egzekucyjny. Tożsamy jest zatem stan faktyczny jak i przytoczone przez organ I instancji przepisy. Dodało, że abonament jako dowód uiszczenia opłaty jest przyznawany na czas określony, który liczony jest od daty dokonania opłaty z tego tytułu. Kwestia ta nie jest regulowana przepisami prawa cywilnego. W treści wniosku o wydanie abonamentu wprost wskazane są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Uchwały Rady Miasta L. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta L. oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania, jako normujące kwestie dotyczące wydawania abonamentu. Stąd też niezrozumiałe jest przekonanie zobowiązanego o tym, że zawiera on w tym przedmiocie umowę cywilnoprawną. Organ podkreślił, że twierdzenia zobowiązanego, że nie miał on wglądu w dokumenty dotyczące wydawanych mu abonamentów nie jest zgodne ze stanem faktycznym, gdyż organ egzekucyjny po uzyskaniu ww. dokumentów z Zarządu Dróg i Mostów przesłał zobowiązanemu zawiadomienie o możliwości zapoznania się z ich treścią. Zawiadomienie to zostało odebrane osobiście przez zobowiązanego w dniu 15 marca 2018 r., który z możliwości takiej nie skorzystał. Mając powyższe na uwadze Kolegium podzieliło w pełni stanowisko organu egzekucyjnego będącego jednocześnie wierzycielem o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Jak trafnie zauważył organ egzekucyjny zobowiązany za dni, za które ma uiścić opłatę dodatkową, tj. za okres od 9 do 11 października 2013 r. nie miał wykupionego abonamentu. To zaś oznacza że zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku jest niezasadny. Poprzedni abonament na parkowanie zakończył swoją ważność w dniu 3 października 2013 r. a nowy zaczął obowiązywać od 14 października 2013 r. Tym samym zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zobowiązany zarzucił, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem, podtrzymując w całości prezentowane w całym postępowaniu stanowisko, że umowa zawarta z Zarządem Dróg i Mostów miała charakter cywilnoprawny, a w związku z tym trwa nieprzerwanie od 2012 r. Dowodząc prawidłowości prezentowanego stanowiska wniósł o zobowiązanie Zarządu Dróg i Mostów w L. do doręczenia do akt sprawy: 1) cyt. "umów (wniosków)" za lata 2012 do 2107, 2) potwierdzeń wpłat w wysokości [...] zł za parkowanie pojazdu skarżącego w latach 2012 do 2017 oraz o przesłuchania w charakterze świadka I. S. na okoliczność procedury wystawiania parkingowego typu "M" w 2013 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz o nieuwzględnianie zgłoszonych w skardze wniosków dowodowych. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. skarżący wycofał złożone w skardze wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie Kolegium z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. wydane w przedmiocie uznania zarzutu złożonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec skarżącego, za niezasadny. Skarżący zarzucając nieistnienie egzekwowanego obowiązku, wyraził przekonanie, że w dniach 9-11 października 2014 r. był uprawniony do parkowania w strefie płatnego parkowania w L. na podstawie abonamentu typu M (dla mieszkańca strefy). W jego ocenie abonament tego typu jest umową cywilnoprawną, która raz zawarta i niewypowiedziana obowiązuje nieprzerwanie obie strony stosunku prawnego. Tymczasem jak prawidłowo wyjaśniają organy obu instancji, sposób pobierania opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania – (dalej: "SPP") należy do zakresu regulacji administracyjnoprawnej i w 2013 r. regulowany był Uchwałą nr 222/XIV/2011 Rady Miasta Lublin z dnia 20 października 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta Lublin oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania oraz w załącznikach do tej uchwały, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z 2011 r. nr 179 poz. 2803. Z powołanego aktu wynika jednoznacznie, że uiszczenie opłaty przez parkującego w SPP następuje m.in. przez wykupienie abonamentu parkingowego (§ 3 ust. 1 pkt 2 Załącznika nr 4 do ww. uchwały). Dowód wniesienia opłaty, m.in. w postaci ważnego biletu parkingowego lub ważnego abonamentu parkingowego umieszcza się niezwłocznie po zajęciu miejsca postojowego, w widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu, w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości co do ich ważności, tak aby opłacenie postoju oraz jego czas były w pełni czytelne dla kontrolerów SPP (§ 3 ust. 4 Załącznika nr 4). Sprzedaż i wydawanie abonamentów parkingowych, w tym typu "M" dla mieszkańców SPP, prowadzi zarząd drogi (§ 4 ust. 1 i 2 pkt 2 Załącznika nr 4) – w niniejszej sprawie Zarząd Dróg i Mostów w L.. Uprawnienia do otrzymania abonamentu typu "M", po wniesieniu opłaty posiada osoba fizyczna zameldowana i zamieszkała w obszarze SPP, m.in. będąca właścicielem lub współwłaścicielem pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony (§ 5 ust. 1 Załącznika nr 4). Abonament typu "M" wydaje się na okres zameldowania w SPP, na okres nie krótszy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż 12 miesięcy, liczony w pełnych miesiącach od dnia dokonania wpłaty (§ 5 ust. 4 Załącznika nr 4). W przypadku wymiany abonamentu na skutek upływu jego ważności lub zmiany danych, wnioskujący zwraca poprzednio wydany abonament (§ 5 ust. 6 Załacznika nr 4). Kontroli uiszczenia opłaty za postój pojazdów w SPP mogą dokonywać wyłącznie upoważnieni kontrolerzy, którzy stwierdzając że pojazd parkuje w SPP bez uiszczenia opłaty za parkowanie wystawiają wezwanie do zapłaty opłaty dodatkowej. Wezwanie wręcza się osobie parkującej bez uiszczonej opłaty lub w przypadku nieobecności parkującego umieszcza się na przedniej szybie pojazdu za wycieraczką. Opłatę dodatkową należy wpłacać przelewem na wskazane w wezwaniu konto bankowe. Parkujący pojazd kwestionujący zasadność wystawienia wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej może wnieść pisemną reklamację do zarządu drogi w terminie 7 dni od daty wystawienia wezwania. O wyniku rozpatrzenia reklamacji reklamujący powiadamiany jest pisemnie. Uznanie reklamacji zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej (§ 7 ust. 1, § 8 i § 9 Załącznika nr 4). Z ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy wynika, że w dniu 4 października 2012 r. po dokonaniu wpłaty w kwocie [...]zł, zobowiązanemu wydano abonament typu "M" nr [...] na okres od 4 października 2012 do 3 października 2013 r., początkowo na samochód R. (zmieniony 9 listopada 2012 na samochód marki [...] (k. 13, 16) oraz w dniu 14 października 2013 r. również po dokonaniu wpłaty w kwocie [...]zł, abonament typu "M" nr [...] na okres 14 października 2013 r. do 13 października 2014 r. (k. 17 i 20). Zestawienie dat obowiązywania przyznanych zobowiązanemu abonamentów typu "M" wskazuje jednoznacznie, że w okresie od 3 do 14 października 2013 r. nie był on uprawniony na ich podstawie do parkowania w SPP. Oznacza, to że w tych dniach parkowanie w SPP łączyło się z obowiązkiem uiszczenia należnej z tego tytułu opłaty w jeden ze sposobów wskazanych w § 3 Załącznika nr 4 tj. np. przez zakup biletu parkingowego, czego zobowiązany nie uczynił. Brak należnej opłaty za parkowanie w SPP w dniach 9-11 października 2013 r. potwierdza również znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna (k. 40-42). Wykonane przez kontrolerów zdjęcia wskazują jednozncznie, że mimo wynikającego z § 3 ust. 3 Załącznika Nr 4, obowiązku umieszczenia w widocznym miejscu za przednią szybą dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie (pozwalającego na skuteczną weryfikację zarówno faktu uiszczenia opłaty jak i czasu parkowania), zobowiązany posiadał we wskazanych dniach jedynie nieważny już abonament typu "M". Stwierdzając powyższe należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że podnoszony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku jest niezasadny. Podobnie za niezasadne należy uznać pozostałe zarzuty sformułowane w skardze związane z naruszeniem przepisów postępowania. W szczególności za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut niekompletności akt sprawy związany z rzekomym brakiem w aktach postępowania "umów" (wniosków) dotyczących przyznania abonamentu zobowiązanemu oraz dowodów potwierdzających wniesienie opłaty za lata 2012-2017 r. Dokumenty te znajdują się bowiem w aktach sprawy i zobowiązany mógł się z ich treścią zapoznać (zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy z dnia 13 marca 2018 r. doręczone zobowiązanemu 5 marca 2018 r. k. 47 i 48). Z prawa tego jednak nie skorzystał. Z aktami sprawy zapoznał się dopiero 30 sierpnia 2018 r., a więc już po wydaniu przez Kolegium zaskarżonego postanowienia (oświadczenie o zapoznaniu k. 13 akt SKO). Na zakończenie dodać jeszcze należy, że prawidłowe było działanie organu egzekucyjnego, oparte na stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06 (CBOIS), polegające na niewydaniu odrębnego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu, w sytuacji gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Podsumowując Sąd nie stwierdzając naruszeń prawa zarówno materialnego jak i procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.