I SA/Lu 757/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. A. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w razie jej wykonania poniesie szkodę. Strona skarżąca podkreśliła również, że dla niej jako jednostki sektora finansów publicznych określona decyzją kwota podatku za 2016 r. jest znacząca. Dodała, że ustalenie spornego zobowiązania jest niezasadne. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej: "p.p.s.a"), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego rozpatrzenia i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez stronę, że jej wykonanie stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła konkretnych okoliczności świadczących o jej sytuacji finansowej i majątkowej ograniczając się jedynie do stwierdzenia że jest jednostką sektora finansów publicznych. Uzasadniając wniosek ograniczyła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie spornego zobowiązania podatkowego spowoduje poniesienie przez nią szkody. Odnosząc się do tego argumentu trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Dlatego, wobec braku wskazania przez stronę skarżącą konkretnych okoliczności mogących stanowić uzasadnienie dla zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji, Sąd postanowił o odmowie wstrzymania jej wykonania. Trzeba również zaznaczyć, że samo złożenie skargi i sfomułowanie w niej zarzutów wobec kwestionowanej przez stronę decyzji, nie pozwala jeszcze zastosować art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest złożenie skargi, tylko wykazanie konkretnego i realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując wniosek sąd nie bada bowiem zasadności skargi. Podsumowując, w badanej sprawie nie można uznać, aby skarżąca wykazała, że zachodzą szczególne okoliczności, które sprawiają, że zapłata kwoty pieniężnej, rzeczywiście rodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia