I SA/Lu 762/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca),, WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania R. M. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008: 1/ uchyliło w całości decyzję organu I instancji; 2/ ustaliło A. M. i R. M. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 104 zł. Organ I instancji powołując się na przepisy: art.13 § 1 pkt 1, art. 2 § 1 pkt 2 i art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 1-6, 6a, 6c i art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm., zwanej dalej: "p.r."), ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l.") oraz art. 1-6 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002, Nr 200, poz. 1682), a także na przepisy Uchwały Rady Miasta z dnia 29 listopada 2007 r., Nr XV/147/07, przyjął do opodatkowania: budynki gospodarcze o pow. 12 m kw. (podatek - 44,88 zł) oraz grunty o pow. 0,2550 ha (podatek - 60 zł). W odwołaniu, R. M. kwestionując wymiar podatku od nieruchomości podkreślił, że opodatkowana działka stanowi współwłasność z byłą żoną. W 1981 r. bez żadnej dokumentacji wybudował na niej altankę o pow. użytkowej 12 m2. Twierdził, że działka obejmuje grunty orne o pow. 1575 m2 i grunty zadrzewione o pow. 975 m2 na potwierdzenie czego załączył kopię Opisu i mapy projektu podziału z dnia 7 lipca 2001r. wykonane przez geodetę L. M. Wywodząc, że zmiana klasyfikacji gruntów odbyła się bez jego wiedzy, zakwestionował zarówno oznaczenie wybudowanej altanki jako prawdopodobnie stodoły o pow. 95 m kw., jak i zamianę terenu leśnego (zadrzewionego) na grunty orne. Na tę okoliczność załączył kopię Zawiadomienia o zmianie z dnia 31 stycznia 2008 r. Twierdził, iż prawidłowe oznaczenie altanki i terenów zadrzewionych zawierała dokumentacja sporządzona przez geodetę L. M., zaś późniejsza mapa geodezyjna nie zawierała oznaczenia terenu zadrzewionego. Zwrócił się do organu odwoławczego z prośbą o "nakazanie Staroście w P. dokonanie ponownego pomiaru geodezyjnego spornej działki i zakwalifikowanie 975 m kw. na tereny zadrzewione, a nie jak obecnie 526 m kw". Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko co do wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. od budynku o powierzchni 12 m2 oraz gruntu o powierzchni 0,2550 ha. Od tej decyzji R. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 19 października 2011 r., w sprawie o sygn. I SA/Lu 38/11, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") ją uchylił, stwierdzając jednocześnie, że zasadnicze argumenty skargi nie podważają jej legalności. Sąd, przywołując art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm., zwanej dalej: "p.g.k.") wskazał, iż skarżący nie może skutecznie podważać danych w ewidencji gruntów i budynków, bowiem dane te stanowią dla organu podatkowego podstawę wymiaru podatków, a rozstrzyganie sporu o treść ewidencji gruntów i budynków nie należy do organu podatkowego w postępowaniu podatkowym, lecz do innego, ustawowo właściwego organu, w odrębnym postępowaniu, zaś odmienne stanowisko skarżącego w tym zakresie jest sprzeczne z ww. przepisem. Za nieuzasadnione, Sąd uznał zakwestionowanie opodatkowania budynku o pow. 12 m kw. jako altany, z pominięciem przepisów art. 7 ust. 1 pkt 12 u.o.p.l. Jednocześnie Sąd stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu odwoławczym pominięto część materiału dowodowego i nie wyjaśniono: - czy decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 rok pozostaje w obrocie prawnym, czy też została z obrotu prawnego wyeliminowana, kiedy i w jakim trybie; - niezgodności treści zawiadomienia o zmianie z dnia 31 stycznia 2008 r. i załącznika nr 1 do pisma z dnia 13 lipca 2009 r. co do zmian w obrębie działki nr [...] i gruntów o symbolu Lz, nie uzasadniając przyjęcia do podstawy opodatkowania gruntów za okres przed modernizacją całej powierzchni działki 0,2550 ha jako użytku rolnego oraz: - nie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji dotyczącej oceny prawnej art. 6c ust. 2 p.r. w powiązaniu z art. 92 § 2 Ordynacji podatkowej w kwestii dopuszczalności wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego kilku współwłaścicielom i wymiaru ww. podatnikom łącznego zobowiązania pieniężnego w jednej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że łączne zobowiązanie pieniężne określa przepis art. 6c p.r., w świetle którego osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy - wysokość należnego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) - ust. 1. Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (ust.2). Zasady odpowiedzialności solidarnej w tym przypadku stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą zgodnie z odrębnymi przepisami wystawia się decyzję (nakaz płatniczy). Odnosząc tę regulację do przedmiotu sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek organ I instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego współwłaścicielom nieruchomości gruntowej i budynkowej – A. M. i R. M., wystawiając dwie odrębne decyzje tej samej treści na każdą z tych osób, to jednak ta nieprawidłowość nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Powołując się w dalszej kolejności na art. 21 ust. 1 p.g.k., podkreślił, że kwestionowanie zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie należy do kompetencji organów podatkowych, które nie są zobowiązane do podejmowania z urzędu działań mających na celu ustalenie, czy zapis w ewidencji gruntów odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Zarzut zaniżenia powierzchni gruntów o symbolu Lz nie znajduje – w ocenie organu odwoławczego – uzasadnienia, bowiem zarówno z zawiadomienia o zmianie z dnia 31 stycznia 2008 r., jak i z informacji organu rejestrowego z dnia 13 lipca 2009 r., z dnia 21 lipca 2009 r. i z dnia 5 maja 2010 r. wynika, że ogólna powierzchnia działki nr [...] nie uległa zmianie i wynosi 0,2550 ha, przy czym w informacji z dnia 13 lipca 2009 r. wskazano, że stan gruntów oznaczonych symbolem Lz o powierzchni 0,0975 ha został podany na dzień 16 lipca 2001 r.(zał.1), natomiast na dzień 15 listopada 2007 r., grunty o symbolu Lz obejmowały powierzchnię 0,0526 ha i taki stan co do tego rodzaju gruntów został wykazany w ewidencji gruntów (zał. 2 do pisma). Powyższe dane potwierdza zawiadomienie o zmianie z 31 stycznia 2008 r., a także wypis z rejestru gruntów z dnia 20 lipca 2010 r. Podkreślając, że kwestionowane rozbieżności w powierzchni gruntów zostały wyjaśnione w piśmie Starostwa Powiatowego skierowanym do strony z dnia 19 grudnia 2008 r., w którym poinformowano, że grunty zakrzewione i zadrzewione (Lz) sklasyfikowano zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. i ustawy o lasach, a także zgodnie z Tabelą klas gruntów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów, A. M. i R. M. posiadają działkę nr [...] położoną przy S. 281E o pow. 0,2550 ha. W jej skład wchodzą: użytki rolne (Br) kl.IIIb o pow. 0,0095 ha, grunty orne (R) kl.IIIa o pow.0,0675 ha, grunty orne (R) kl.IIIb o pow.0,1254 ha oraz grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz) o pow. 0,0526 ha, wydzielone z gruntów ornych (R) kl.IIIb. Z powyższego wynika, że nie cała powierzchnia gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, lecz jedynie powierzchnia gruntów rolnych - 0,2024. Grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone symbolem Lz o powierzchni 0,0526 ha, stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 pkt 1 p.r., są przedmiotowo zwolnione od tego podatku, przy czym zwolnieniem należy objąć cały rok podatkowy, bowiem zmiany w klasyfikacji gruntów nastąpiły, jak wynika z pisma Starostwa Powiatowego z dnia 13 lipca 2009 r., w dniu 15 listopada 2007 r. Nieuprawnione było więc oparcie wymiaru o dane wynikające z zawiadomienia o zmianie z dnia 31 stycznia 2008 r., jak to uczynił organ I instancji. Odnosząc się do opodatkowania budynku, organ odwoławczy zauważył, że z zawartego w aktach Wypisu z kartoteki budynków wynika, iż na opodatkowanej działce nr [...], przy ul. W. znajduje się budynek o powierzchni zabudowy 17 m2, spełniający funkcje produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, zaznaczając przy tym, że do opodatkowania przyjęto powierzchnię użytkową tego budynku wykazaną przez skarżącego, tj. 12 m2 oraz, że do budynku tego nie można zastosować zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 12 u.o.p.l., albowiem nie jest on posadowiony na terenie rodzinnych ogrodów działkowych. Odnosząc się do kwestii pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...] w przedmiocie ustalenia ww. podatnikom wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 rok w kwocie 59 zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w odrębnym postępowaniu, uznając przesłankę z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, decyzją z dnia [...] stwierdziło jej nieważność. Od tej decyzji R. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący podkreślając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dalszym ciągu nie przekwalifikowało "budynku gospodarczego" na altankę oraz nie nakazało Starostwu Powiatowemu sporządzenia nowej aktualnej mapy działki Nr [...] uwzględniającej rzeczywiste wielkości gruntów rolnych i terenów zadrzewionych i zakrzewionych, zwrócił się do Sądu o "nakazanie Staroście dokonanie ponownego pomiaru geodezyjnego działki Nr [...] w obecności skarżącego i zakwalifikowanie 975 m2 do terenów zadrzewionych i zakrzewionych, a nie jak obecnie 526 m2, oraz zakwalifikowanie 1575 m2 na grunty rolne, a nie jak obecnie - 2024 m2". Argumentował, że altankę o pow. 12 m2, która nie jest budynkiem gospodarczym wybudował w 1981 r. na terenie zadrzewionym i zakrzewionym (dawniej las), powyżej poziomu gruntów ornych około 3,5 m, w górkach w., bez dokumentacji budowlanej i pozwolenia na budowę, w związku z czym nie może być przekwalifikowana na budynek gospodarczy. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podkreślenia wymaga w pierwszej kolejności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie może, zgodnie z sugestią skarżącego "nakazać Staroście dokonania ponownego pomiaru geodezyjnego działki Nr [...]", albowiem nie należy to do jego kognicji. Stosownie do przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania zaś co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (Komentarz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX, 2009, wyd. III.). Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy należy przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 2011 r., w sprawie o sygn. I SA/Lu 38/11. W wyroku tym, Sąd po pierwsze uznał, że skoro zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k., dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dla organu podatkowego podstawę wymiaru podatków, skarżący nie może skutecznie w postępowaniu przed organem podatkowym podważać danych ujawnionych w ewidencji gruntów i wywodzić prawo do przedmiotu opodatkowania w niej nieujawnione, czy kwalifikację gruntów, budynku inne od ujawnionych w tej ewidencji, a w konsekwencji, że "nie podważa legalności zaskarżonej decyzji twierdzenie skarżącego, że w ewidencji gruntów błędnie została ujawniona powierzchnia gruntów zalesionych i zadrzewionych w obrębie działki [...], niższa od rzeczywistej oraz, że budynek na tej działce nie jest budynkiem właściwie sklasyfikowanym w ewidencji budynków, bo jest altaną zwolnioną od opodatkowania, zaś odmienne stanowisko skarżącego jest sprzeczne z art. 21 ust. 1 p.g.k.". Po drugie, że budynek podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości mocą art. 2 ust. 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a skarżący domagając się zwolnienia budynku od opodatkowania, jako altany, pominął brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l., który stanowił, w stanie prawnym obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym, że zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęte są tylko budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą. Skoro skarżący nie twierdził, by budynek na działce [...], objęty opodatkowaniem był położony na terenie rodzinnego ogrodu działkowego, to jego stanowisko zmierzające do zastosowania ww. zwolnienia było sprzeczne z art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l." Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższym stanowiskiem jest związany i nie może dokonywać oceny odmiennej. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, sporny budynek altanki o pow. 12 m2 podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. i nie ma do niego zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 12 u.o.p.l., w sytuacji, gdy nie został on posadowiony na terenie rodzinnych ogrodów działkowych. W dalszej kolejności należało rozważyć, czy organ odwoławczy wykonał zalecenia Sądu w wyroku w sprawie o sygn. I SA/Lu 38/11 w zakresie uchybień stwierdzonych poza granicami skargi, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do kwestii pozostawania w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] ustalającej A. M. i R. M. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2008 w kwocie 59,00zł, Sąd stwierdza, iż jak wynika z akt postępowania podatkowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odrębnym postępowaniu, decyzją z dnia [...], nr [...] stwierdziło z urzędu nieważność ww. decyzji, co oznacza jej wyeliminowanie z obrotu prawnego (w aktach podatkowych znajduje się uwierzytelniona kopia ww. decyzji z dnia [...] wraz z dowodami jej doręczenia ww. podatnikom). Z punktu widzenia powołanego na wstępie przepisu art. 153 p.p.s.a. istotne jest również stanowisko organu odwoławczego co do oceny prawnej, w szczególności art. 6c ust. 2 p.r. w powiązaniu z art. 92 § 2 Ordynacji podatkowej. Trzeba mieć na uwadze, że łączne zobowiązanie pieniężne określają przepisy art. 6c p.r., w świetle których osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy - wysokość należnego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) - ust. 1. Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (ust.2). Stosownie do przepisu art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z § 2 tej regulacji, przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy). Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że nakaz płatniczy jest "normalną" decyzją wymiarową w rozumieniu art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w której można wymierzyć więcej niż jeden podatek. Specyfiką tej decyzji jest również to, że przy współwłasności gruntów może być ona wystawiona na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Z chwilą doręczenia jej tej osobie, zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się także do pozostałych współpodatników. Dług wynikający z nakazu doręczonego wyłącznie jednemu ze współpodatników - staje się wymagalny również w stosunku do pozostałych (Komentarz do art.92 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Jakkolwiek w niniejszej sprawie w sensie formalnym decyzja została wydana osobno na każdego ze współpodatników (oddzielnie na A. M. i R. M.), to jednak nie mamy tu do czynienia z dwoma decyzjami, lecz z jedną o jednym numerze: [...], bowiem przedmiot opodatkowania jest jeden, wspólny dla ww. podatników solidarnie odpowiadających za ustalone w niej podatki. W konsekwencji, stanowiska organu odwoławczego, że zaistniała sytuacja nie miała wpływu na rozstrzygnięcie nie można uznać za wadliwe, aczkolwiek słusznie również organ ten stwierdził, że decyzja w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w formie nakazu płatniczego winna być wydana zgodnie z art. 6c ust. 1, a w przypadku współwłasności - art. 6c ust. 2 powołanej ustawy podatkowej, z uwzględnieniem art. 92 § 2 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do kwestii zaniżenia powierzchni gruntów o symbolu Lz, Sąd w wyroku z dnia 19 października 2011 r., w sprawie o sygn. I SA/Lu 38/11 stwierdził, że "po modernizacji ewidencji gruntów i założeniu ewidencji budynków, zarówno załącznik nr 2 do pisma z 13 lipca 2009 r., jak i zawiadomienie o zmianie z 31 stycznia 2008 r. i wreszcie wypis z rejestru gruntów z 20 lipca 2010 r. / k. 16, t. II akt podatkowych /, wszystkie te dokumenty wskazują na powierzchnię gruntów o symbolu Lz 0,0526 ha i tego stanu ewidencyjnego podatnik nie może skutecznie podważać w postępowaniu podatkowym z argumentacją przedstawioną w skardze, sprowadzającą się do stwierdzenia, że popełniono błędy w postępowaniu przed organem właściwym do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, że w wyniku błędów w pracach geodezyjnych stan ujawniony po modernizacji ewidencji gruntów i założeniu ewidencji budynków nie odpowiada rzeczywistemu". Ta ocena jest zatem wiążąca, a dalsze odmienne wywody skarżącego są dla niej całkowicie obojętne. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze kierując się wytycznymi Sądu zawartymi w ww. wyroku prawidłowo stwierdziło, że grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone symbolem Lz o powierzchni 0,0526 ha, stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 pkt 1 p.r., są przedmiotowo zwolnione od tego podatku, przy czym zwolnieniem należało objąć cały rok podatkowy, bowiem zmiany w klasyfikacji gruntów nastąpiły, jak wynika z pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...]., w dniu 15 listopada 2007 r. Dokonanie zatem przez organ I instancji wymiaru podatku w oparciu o dane wynikające z zawiadomienia o zmianie z dnia 31 stycznia 2008 r. było niezasadne. Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, a w konsekwencji oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.