I SA/Lu 765/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Drwal, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2009 r. w zakresie wniosku A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 14 października 2010r. (data nadania w urzędzie pocztowym), złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca spółka zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zatem nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją finansową i majątkową strony, określone art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 ustawy p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd.II Zakamycze 2006, s.558). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ponadto samodzielną podstawą odrzucenia skargi, jest przesłanka określona art. 220 § 3 p.p.s.a., odnosząca się do sytuacji, gdy pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis sądowy. Odnosząc powyższe uwagi do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że skarżąca spółka nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, jak również nie uiściła należnego wpisu. W dniu 6 października 2010r. (k-16 a.s.) spółce doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 23.527 zł oraz do Usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (aktualny wypis z KRS). Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia należnego wpisu upłynął z dniem 13 października 2010 r. Spółka nie nadesłała aktualnego wypisu z KRS w powyższym terminie, nie uiściła również należnego wpisu, jedynie w dniu 14 października 2010r. (data stempla pocztowego - k. 21 a.s.), a więc po wyznaczonym terminie, wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że wniesiona przez spółkę skarga podlega odrzuceniu ze względu na wystąpienie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, tj. nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, jak również ze względu na zaistnienie przesłanki z art. 220 § 3 p.p.s.a., czyli nieuiszczenie w terminie, pomimo stosownego wezwania, należnego wpisu od skargi. Wobec powyższego należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 247 ustawy p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji