I SA/Lu 769/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Halina Chitrosz, Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 lutego 2011r. sprawy ze skargi C. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2009 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania C. T. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2009 rok. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r. Burmistrz Miasta, kwestionując prawidłowość złożonej przez C. T. deklaracji na podatek od środków transportowych na 2009 rok, w części dotyczącej braku wskazania dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów dla przyczepy marki BOECKER nr rej. [...], naczepy marki LAMBERET nr rej. [...] oraz brak kwot podatku dla naczep, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2009 rok. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] znak: [...] określił p. C. T. zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2009 r. w kwocie 8.073 zł. W uzasadnienia decyzji podano, iż podatniczka nie określiła w deklaracji dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdu dla przyczepy (BOECKER nr [...]) i naczep (LAMBERT nr [...] i [...]), a w toku postępowania potwierdziła, że ww. zespołów nie określi. Wobec tego do obliczenia należnego od środków transportowych podatku pomocniczo wykorzystano zasadę wyrażoną w art. 62 prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym dopuszczalna masa całkowita (DMC) przyczepy ciągnionej przez samochód ciężarowy nie może przekroczyć DMC tego samochodu powiększonej o 40% i wyliczono stawki podatku dla poszczególnych pojazdów. Od powyższej decyzji C. T. odwołała się, wskazując, iż nie zgadza się z naliczeniem podatku dla przyczepy nr rej. [...] i naczep nr rej. [...] i nr rej. [...], a druk deklaracji DT-1 wypełniła prawidłowo. Nie dysponuje dokumentem określającym dopuszczalną masę całkowitą zespołów pojazdów. Naczepy i przyczepy są już ujęte w opodatkowaniu ciągników siodłowych i samochodów ciężarowych. Wykorzystanie art. 62 prawa o ruchu drogowym i wymaganie określenia DMC zespołu dla przyczepy i naczep jest "złożeniem podatkowym zespołu pojazdów", których w rzeczywistości nie posiada, a co powoduje obciążenie jej dodatkowym zobowiązaniem podatkowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. nr 121, poz. 844 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton, 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 7) autobusy. W ocenie organu treści ww. przepisu oznacza, że każdy z wymienionych w nim pojazdów podlega odrębnemu opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, według różnych stawek, niezależnie od tego czy wchodzi w skład zespołu pojazdów, czy też jest eksploatowany samodzielnie. Każdy z tych pojazdów podlega również odrębnej rejestracji. Organ nie podzielił argumentacji podatniczki, iż opodatkowaniu podlega zespół pojazdów, wskazując, iż podlega opodatkowaniu każdy ze środków mogących wejść w skład takiego zespołu np. ciągnik siodłowy oraz naczepa. Oba te pojazdy mają własne odrębne stawki opodatkowania, których wysokość uzależniona jest między innymi od masy całkowitej zespołu pojazdów. "Zespół pojazdów" nie jest więc przedmiotem opodatkowania a jedynie techniczną wielkością od której ustawodawca, w przypadku niektórych pojazdów (np. ciągników, przyczep i naczep) uzależnił wysokość stosowanej stawki podatku. Zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć, iż ciągnik siodłowy i przyczepy to jeden pojazd podlegającego opodatkowaniu. Organ odwołał się w tym zakresie do poglądów doktryny (L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz. Dom Wydawniczy ABC, 2002) oraz orzecznictwa sądów administracyjnych (I SA/Gd 239/08, I SA/Ke 583/07). W ocenie SKO wysokość stawek podatku od środków transportowych określona przez organ pierwszoinstancyjny zgodna jest z treścią Uchwały nr XXVIII/269/2008 Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2008r. wraz z załącznikami stanowiącymi jej integralną część oraz art. 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika, iż wysokość stawki uzależniona jest od dopuszczalnej masy całkowitej zespołów pojazdów i liczby osi. Zgodna jest również z treścią pisma Starostwa Powiatowego z dnia 22 stycznia 2010 r. oraz wyjaśnieniami podatniczki. Na powyższa decyzję C. T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Nie precyzując zarzutów, odnośnie naruszonych przez organ przepisów prawa, wywodziła, iż podatek od środków transportu powinien być określony od fizycznie istniejącego pojazdu, a nie od zespołu pojazdów, który każdy z pojazdów może utworzyć. Skarżąca posiada tylko 2 takie zespoły (ciągnik siodłowy + naczepa), a sposób opodatkowania, o którym mowa w decyzjach obu instancji oznaczałby posiadanie przez nią czterech takich zespołów, co jest niezgodne ze stanem faktycznym i na taki sposób opodatkowania podatniczka się nie zgadza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny: Skarżąca jest właścicielką samochodu ciężarowego (nr rej. [...] – DMC 24 000 kg), przyczepy (nr rej. [...] – DMC- 18 000 kg), ciągnika siodłowego (nr. rej. [...] – DMC zespołu 40 000 kg), ciągnika siodłowego (nr rej. [...] – DMC zespołu 42 000 kg), naczepy (nr rej. [...] – DMC 34 000 kg) oraz naczepy (nr rej. [...] – DMC 34 000 kg). Z treści powołanego wyżej art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. nr 121, poz. 844 ze zm.) wynika, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają między innymi: -samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton (pkt 1); - samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton (pkt 2); - ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton (pkt 3); - ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton (pkt 4); - przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego (pkt 5); - przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego (pkt 6). Przepis ten określa przedmiot opodatkowania podatkiem od środków transportowych. Z treści tego przepisu, w oczywisty sposób wynika, że każdy z wymienionych w nim pojazdów podlega odrębnemu opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych według różnych stawek, niezależnie od tego czy wchodzi w skład zespołu pojazdów czy też jest eksploatowany samodzielnie. Niedopuszczalne jest traktowanie ciągnika siodłowego i przyczepy jako jednego pojazdu podlegającego opodatkowaniu. Każdy z tych pojazdów podlega również odrębnej rejestracji. Wbrew twierdzeniom podatnika opodatkowaniu nie podlega zatem zespół pojazdów, lecz każdy ze środków mogących wejść w skład takiego zespołu np. ciągnik siodłowy oraz naczepa. Każdy z tych pojazdów ma własne odrębne stawki opodatkowania, których wysokość uzależniona jest między innymi od masy całkowitej zespołu pojazdów. "Zespół pojazdów" nie jest więc przedmiotem opodatkowania a jedynie techniczną wielkością od której ustawodawca, w przypadku niektórych pojazdów (np. ciągników, przyczep i naczep), uzależnił wysokość stosowanej stawki podatku. Podkreślenia wymaga, że opodatkowaniu nie podlega zespół pojazdów, lecz każdy ze środków transportowych, który może składać się na ten zespół. Nie należy zatem pojęcia "zespołu pojazdów" utożsamiać z przedmiotem opodatkowania, lecz z wielkością, od której ustawodawca uzależnił wysokość płaconego podatku od niektórych środków transportowych podlegających opodatkowaniu (ciągniki, przyczepy i naczepy). Wbrew twierdzeniom skargi, organ nie określił podatku od nieistniejących zespołów pojazdów – podatek został określony jedynie od pojazdów będących własnością C. T., faktycznie istniejących, a mogących wchodzić w skład potencjalnie utworzonego zespołu pojazdów. Treść art. 8 ww. ustawy nie budzi wątpliwości i nieuprawnione byłoby wyprowadzenie z niego wniosków w sposób odmienny, niż uczyniły to organy podatkowe. Zasadnie zatem przyjęły organy podatkowe, iż opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegały odrębnie: samochód ciężarowy, przyczepa, dwa ciągniki siodłowe oraz dwie naczepy, mając na uwadze dopuszczalną masę całkowitą każdego z nich, ustaloną w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty: potwierdzone za zgodność kserokopie dowodów rejestracyjnych, pismo ze Starostwa Powiatowego z dnia [...]. Zastosowane stawki zgodne są z wysokością stawek określoną w Uchwale nr XXVIII/269/2008 Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2008 r. oraz załączników do niej. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów materialnego prawa podatkowego, które miały w sprawie zastosowanie, w tym art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.