I SA/Lu 772/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku leśnego na 2011 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia S. D., A. M., E.W., M. W. oraz J.W. podatku leśnego za 2011 rok w wysokości 44,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] organ I instancji ustalił dla: S. D., A. M., E. W., M. W. oraz J.W. – współwłaścicieli lasu – wysokość zobowiązania w podatku leśnym na 2011 rok w kwocie 44,00 zł. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły: art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2, art. 63 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej powoływana jako O.p.), art. 2-6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm. – dalej powoływana jako u.p.l.) oraz komunikat Prezesa GUS z dnia 20 października 2010 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2010 r. (M. P. Nr 78, poz. 970), a także uchwałę nr [...] Rady Gminy N. z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie obniżenia ceny sprzedaży drewna dla celów podatku leśnego na 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z dnia 24 marca 2011 r. Nr 41, poz. 949). Do opodatkowania podatkiem leśnym przyjęto las o powierzchni 1,46 ha, która wynika z ewidencji gruntów i budynków, z zastosowaniem stawki podatkowej 30,0388 zł stanowiącej równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczonej według obniżonej średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy, tj. roku 2010. Od decyzji organu I instancji M.W. złożył odwołanie, w którym zarzucił, iż jest ona błędna i niezgodna z podanym wymiarem. Wskazał, że dokumenty będące podstawą wymiaru podatku zostały sfałszowane. Wyjaśnił, że jest posiadaczem samoistnym dwóch działek lasu, z których jedna ma powierzchnię wynoszącą 24 ary (w decyzji 39 arów), a druga z nieznanych powodów w ogóle nie została w decyzji uwzględniona. Podkreślił, że odwołuje się w tej sprawie już czwarty raz. Wskazał przy tym na kasacyjną decyzję Kolegium nr [...] i dodał, że nie powinien ponosić konsekwencji błędów nieuczciwego pracownika gminy, oraz że osoba odpowiedzialna za taką sytuację powinna zostać pociągnięta do odpowiedzialności dyscyplinarnej wynikającej z ustawy obowiązującej od 2011 r. Pozostali współwłaściciele lasu odwołania nie złożyli, jednak na podstawie art. 165 § 3a w związku z art. 235 O.p. Kolegium poinformowało wszystkich adresatów decyzji organu I instancji o wniesionym odwołaniu oraz o prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 O.p.). Rozpatrując odwołanie Kolegium wyjaśniło w pierwszej kolejności, że ostatnim rozstrzygnięciem dotyczącym podatnika była decyzja z [...], znak: [...], wydana w przedmiocie wymiaru podatku leśnego za 2010 r. (okres kwiecień-grudzień), którą to decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] ustalającą podatek w wysokości 33,00 zł. Organ podkreślił, że decyzja ta jest ostateczna i prawomocna (nie została zaskarżona do WSA). Jednocześnie Kolegium wskazało, że przedmiotem obecnie prowadzonego postępowania jest wymiar podatku leśnego za rok 2011, przy czym stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie w porównaniu ze stanem przyjętym za podstawę rozstrzygnięcia we wskazanej wyżej decyzji z dnia [...]. Wobec powyższego organ odwoławczy wskazał, że formułowane obecnie zarzuty nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym i są bezpodstawne, podtrzymując tym samym stanowisko przedstawione we wskazanej wyżej decyzji. Odwołując się od decyzji określającej wysokość podatku leśnego za 2010 r. (kwiecień-grudzień) podatnik wskazywał, że las, który otrzymał w spadku po ojcu położony jest w obrębie K. i ma powierzchnię 24 ary, a nie jak wynika z decyzji organu I instancji 39 arów. Dowodami mającymi potwierdzić podaną przez podatnika powierzchnię były, dołączone do odwołania, nakazy płatnicze z lat dziewięćdziesiątych XX w. wystawiane przez Urząd Gminy N. Jednocześnie podatnik podnosił, że do chwili obecnej nie otrzymał żadnego nowego spadku i nie nabył nowego lasu. Podatnik podobnie jak w odwołaniu dotyczącym wymiaru podatku za rok 2010 zarzucał, iż doszło do sfałszowania dokumentów stanowiących podstawę wymiaru podatku za kadencji byłego Wójta Gminy. Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.; dalej powoływana jako P.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei w myśl art. 7d pkt 1 P.g.k. do zadań starosty należy w szczególności prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej sieci uzbrojenia terenu. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowych). Organy podatkowe są zatem obowiązane wymierzać podatki zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę (w niniejszej sprawie Starostę Powiatu L.). W konsekwencji organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu i jego klasyfikacji. W świetle powyższego za bezpodstawne i nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym Kolegium uznało sformułowane w odwołaniu zarzuty dotyczące fałszowania w Gminie N. dokumentów, będących podstawą wymiaru podatku leśnego. Podkreśliło, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 25 lipca 2011 r. wynika, że M. W. jest współwłaścicielem lasu położonego w obrębie K., tj. działki nr [...] o powierzchni 1,46 ha (146 a), z udziałem wynoszącym 39/292. Ustalenia tego nie podważają argumenty zawarte w odwołaniu z dnia 4 lipca 2011 r. (jak i w odwołaniu od decyzji za 2010 r.). Kolegium wyjaśniło, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., zatem ich zmiana może nastąpić jedynie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. O możliwości takiej podatnik był informowany przez pracownika Gminy N. (notatka służbowa z dnia 20 grudnia 2010 r.) i z możliwości takiej skorzystał. Jednak dane zamieszczone w ewidencji nie uległy zmianie. Wiarygodności danych przyjętych do opodatkowania w zaskarżonej decyzji nie podważają również dołączone do odwołania kserokopie nakazów płatniczych z lat dziewięćdziesiątych XX w., w których organ podatkowy wykazywał powierzchnię lasu podlegającą opodatkowaniu wynoszącą 0,23 ha (23 ary). Dane te nie wynikają bowiem z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę. Organ podkreślił, że wbrew zarzutom odwołania z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby M. W. "przypisano" powierzchnię lasu wynoszącą 39 arów, za którą wymierzono podatek leśny. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów z dnia 25 lipca 2011 r., z którego wynika, iż współwłaścicielami działki stanowiącej las (Ls) o nr 61 położonej w obrębie K., o powierzchni całkowitej wynoszącej 1,46 ha (146 arów) są: S. D. (udział 16/146=32/292), A. M. (udział 16/146=32/292), E. W. (udział 39/292), J.W. (udział 75/146=150/292) oraz M. W. (udział 39/292). Przy czym z oświadczenia J.W., złożonego 14 grudnia 2010 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej, wynika że jest jedynym spadkobiercą J. W. i opłaca należne z tego tytułu podatki. Z powyższego wynika, że las położony w obrębie K. o powierzchni całkowitej 1,46 ha (146 arów) stanowi współwłasność pięciu osób fizycznych. Odnosząc się do powierzchni spornej działki Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie występuje współwłasność w częściach ułamkowych. Podatnikowi przysługuje udział we współwłasności przedmiotowej działki wynoszący 39/292, przy czym z odwołania wynika, że licznik tego ułamka (39) podatnik utożsamia z liczbą arów powierzchni lasu otrzymanego w spadku. Kolegium podkreśliło, iż takie rozumienie jest błędne. Przyjmując je za prawidłowe należałoby bowiem dojść do wniosku, iż pozostałym współwłaścicielom przypada las o powierzchni odpowiednio: 32 ary, 32 ary, 39 arów, 150 arów, co łącznie z lasem podatnika 39 arów stanowiłoby powierzchnię 292 ary, podczas gdy całkowita powierzchnia działki wynosi 146 arów. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że udział we współwłasności określony zgodnie z przepisami prawa cywilnego, nie określa jaka fizycznie wydzielona część lasu stanowi "wyłączną" własność danego współwłaściciela. Zgodnie z art. 206 K.c. każdy współwłaściciel może korzystać z całej rzeczy przy czym musi on uwzględniać interesy pozostałych. Oczywiście w drodze porozumienia (umowy) pomiędzy współwłaścicielami może nastąpić podział nieruchomości do korzystania (użytkowania). Polega on na tym, że każdy ze współwłaścicieli otrzymuje do wyłącznego użytku fizycznie wydzieloną część nieruchomości wspólnej. Podział taki nie wpływa na prawidłowość wydanej decyzji podatkowej, gdyż współwłaściciele odpowiadają solidarnie za podatek wymierzony od całej powierzchni działki. Dodać jeszcze należy, odnosząc się do zarzutu błędnej podstawy opodatkowania przyjętej w decyzji, że z zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów i budynków wynika, iż na podstawie postanowienia sądowego o uwłaszczeniu oraz postanowienia spadkowego po H. W. z dnia [...] w ewidencji jako współwłaściciele zostali wpisani M. W. oraz E. W. (po połowie udziału zmarłej). Kolegium podkreśliło, że podstawę opodatkowania w decyzji organu I instancji stanowi cała powierzchnia działki, natomiast udziały wskazane przy nazwiskach współwłaścicieli podano jedynie w celach informacyjnych, gdyż organy podatkowe nie są uprawnione do weryfikowania ich wielkości. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.l. opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Z kolei w myśl art. 1 ust. 2 u.p.l. lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Ewidencja gruntów potwierdza, że działka nr 61 położona w obrębie K. jest lasem. Art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.l. wskazuje, iż podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2 (nie mającego zastosowania w przedmiotowej sprawie), są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, w przedmiotowej sprawie podatnikami są: S. D., A. M., E. W., M. W., natomiast podatnikiem oraz adresatem decyzji nie może być nieżyjący J. W.. Z kolei ust. 3 art. 2 u.p.l. stanowi, iż jeżeli las znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku leśnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Przepis ten ma zatem zastosowanie do J. W., który jest posiadaczem samoistnym przedmiotowego lasu w zakresie udziału po zmarłym ojcu – J. W.. Ponadto, w myśl art. 2 ust. 4 u.p.l., jeżeli las jest współwłasnością lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, stanowi wówczas odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem leśnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. W tej sytuacji nieprawidłowa praktyka wymierzania podatku leśnego w stosunku do wielkości udziału w nieruchomości, która miała miejsce w nakazach płatniczych z lat dziewięćdziesiątych XX w., czy także w okresie 2001-2004, nie może podważać prawidłowości podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z odpowiedzialnością solidarną za ustalone zobowiązanie w podatku leśnym na 2011 rok. Oznacza to, że wierzyciel (organ podatkowy) może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, przy czym aż do pełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (por. art. 366 K.c.). Zgodnie z art. 91 O.p., do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Odnosząc się do postępowania w sprawie niniejszej Kolegium podkreśliło, że z określonej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wynika, iż organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego i treści zaskarżonej decyzji Kolegium potwierdziło prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych i podjętego przez organ podatkowy I instancji rozstrzygnięcia. Ponadto Kolegium wskazało, że o wyjaśnienie sprawy rzekomego fałszowania dokumentów dotyczących sprawy niniejszej, organ podatkowy I instancji zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w L. pismem z dnia [...] [...]. Do dnia wydania decyzji Kolegium nie powzięło jakichkolwiek informacji, w tym z Prokuratury Rejonowej w L., iżby dokumenty będące podstawą rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej okazały się fałszywe. O powyższych okolicznościach podatnik był już informowany we wskazanej na wstępie decyzji Kolegium z dnia [...] znak: [...]. Ponadto podatnik w trakcie postępowania uzyskał informację, w jakim trybie i w jakim organie może domagać się zmiany danych zawartych w ewidencji, które w jego ocenie są niezgodne ze stanem faktycznym. Na powyższą decyzję M. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa dotyczy fałszowania dokumentów dotyczących działki nr [...] położonej we wsi K. gmina N., polegającego na zawyżeniu jej powierzchni z 23 do 39 arów. Na dowód powyższego skarżący przedłożył nakazy płatnicze i szereg dokumentów które wskazują, że do 2005 r. podatek naliczany był prawidłowo. W lutym 2007 r. podatnik dowiedział się o "sfałszowaniu" powierzchni przedmiotowej działki. Zwrócił się do pracownika wydziału geodezji o sprostowanie stwierdzonych nieprawidłowości, jednak sprostowania takiego nie dokonano. W piśmie nr [...] Starosta wyjaśnił jedynie, że zapis dotyczący działki został dokonany bez podania daty i podstawy prawnej. Na zakończenie skarżący wyjaśnił, że jego zmarła w 1981 r. matka H. W. była posiadaczem samoistnym dwóch działek we Wsi K. Gmina N. jedna w udziale "23a/146, a druga o połowę mniejsza tj. 11/73 w udziale 146 o nr 58", co wynika z załączonej do skargi mapy lasu, lecz działka ta jest ukryta i nikt nie płaci za nią podatku, chociaż ma ona 4 właścicieli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga w sprawie niniejszej nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli w sprawie jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia S. D., A. M., E. W., M. W. oraz J.W. podatku leśnego za rok 2011 r. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.; dalej powoływana jako u.p.l.) opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Z kolei art. 1 ust. 2 u.p.l. stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.l. wskazuje, iż podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2 (nie mającego zastosowania w sprawie niniejszej), są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3, z którego wynika, że jeżeli las znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku leśnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Ponadto, w myśl art. 2 ust. 4 u.p.l., jeżeli las jest współwłasnością lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, stanowi wówczas odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem leśnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zgodnie z art. 3 u.p.l., podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.; dalej powoływana jako P.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei w myśl art. 7d pkt 1 P.g.k., do zadań starosty należy w szczególności prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej sieci uzbrojenia terenu. W świetle powyższych regulacji nie budzi wątpliwości, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, stanowiących podstawę m.in. wymiaru podatku leśnego, a informacje z niej wynikające są wiążące dla organów zarówno co do powierzchni, jak i klasyfikacji objętych nią gruntów. Powyższe przepisy prawa materialnego determinują zakres prowadzonego przez organy podatkowe postępowania. W sprawie niniejszej organy podatkowe ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, m.in. w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy wypis z ewidencji gruntów i budynków z dnia 25 lipca 2011 r. (k. 3 akt podatkowych organu I instancji), że działka nr 61 o powierzchni 1,46 ha położona w obrębie K. Gmina N. stanowi współwłasność: S. D., A. M., E. W., M. W. Ponadto, w oparciu o wyjaśnienia J. W. z dnia 14 grudnia 2010 r. (k. 5 akt podatkowych organu I instancji), złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, organ przyjął prawidłowo, że jest on jedynym spadkobiercą J. W.. Powyższe ustalenia skutkowały przyjęciem, że podatek leśny za działkę nr 61 ciąży solidarnie na pięciu osobach fizycznych: S. D., A. M., E.W., M. W. (będących współwłaścicielami działki) oraz J. W. będącym samoistnym posiadaczem udziału odziedziczonego po ojcu J. W.. Podkreślić w tym miejscu należy, na co obszernie wskazywał w zaskarżonej decyzji organ podatkowy, że z charakteru odpowiedzialności solidarnej mającej zastosowanie w sprawie niniejszej stosownie do art. 2 ust. 4 u.p.l wynika że, dla ustalenia jej zakresu bez znaczenia pozostaje zarówno wielkość udziałów należących do poszczególnych zobowiązanych, jak i ewentualnie uzgodniony pomiędzy nimi podział danej nieruchomości do używania czy też wprowadzony sposób zarządu. Wierzyciel (organ podatkowy) może bowiem żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, przy czym aż do pełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (por. art. 366 K.c.). Prawidłowość takiego rozstrzygnięcia potwierdza stanowisko zawarte w orzeczeniu WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 648/05, SIP LEX nr 179020), z którego wynika, iż organ wymierza podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednej decyzji, gdyż nie jest upoważniony do dzielenia zobowiązania pomiędzy współwłaścicieli. Ponadto należy dodać, że bez wpływu na prawidłowość kontrolowanej decyzji pozostają zawarte w skardze twierdzenia o oparciu rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej o błędne bądź wręcz fałszywe dane. Organy podatkowe, co już podkreślano wyżej, są związane danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, do których weryfikacji nie są uprawnione. Na marginesie zauważyć należy, że skarżący w trakcie postępowania podatkowego, został pouczony o możliwości i trybie zmiany danych stanowiących podstawę wymiaru podatku (notatka urzędowa - k. 7 akt podatkowych organu I instancji). Jednak pomimo podjęcia przez podatnika działań w tym kierunku, żadna zmiana danych nie została dokonana. Zatem wymiar podatku został dokonany w oparciu o aktualne, wynikające z ewidencji dane. Nie znajduje również potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie zarzut sfałszowania przez Wójta Gminy N. dokumentów stanowiących podstawę wymiaru podatku. Zarzut ten w ocenie Sądu jest niezrozumiały, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący był przez organy podatkowe informowany, że organem właściwym do prowadzenia ewidencji dla spornej działki jest Starosta powiatu L. Bez wpływu na prawidłowość niniejszej decyzji pozostaje wcześniejsza nieprawidłowa praktyka organów podatkowych przy wydawaniu nakazów płatniczych w latach dziewięćdziesiątych XX w., a także w okresie 2001-2004, polegająca na wymierzaniu podatku leśnego w stosunku do wielkości udziału w nieruchomości. W świetle powyższego organy podatkowe ustalenia stanowiące podstawę wydania rozstrzygnięcia poczyniły w oparciu o pełny materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu, wszechstronnie oceniony z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów we wzajemnym powiązaniu, a dokonana ocena znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stronom postępowania zapewniono możliwość czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do całości zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z powyższym stwierdzić należy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a co za tym idzie skarga w sprawie niniejszej nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 ze zm.).