I SA/Lu 777/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2006 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz H. P. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru H. i Z. P. podatku od nieruchomości na rok 2006 w kwocie 16 588 złotych. W uzasadnieniu decyzji podano, że przedmiotem opodatkowania były budynki i działka nr. 16/16 o powierzchni 1 433m2 zgodnie z załączonym do akt wypisem z gruntów z dnia 13 maja 2004r. , której wieczystymi użytkownikami byli małżonkowie. Przy wymiarze podatku organy opierały się na złożonym przez podatników w dniu 13 grudnia 2001r. wykazie nieruchomości. Podkreślono, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, a zatem przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego na rok 2006 nie wyznaczano stronom 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera też wszystkie elementy wymagane przez art.210 Ordynacji podatkowej. Jako organ wydający decyzję wskazano Prezydenta Miasta L., w podpisie zaś uwidoczniona jest osoba wykazana z nazwiska i imienia oraz stanowiska służbowego, działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta L. Wprawdzie wskazano, że odwołanie należy wnosić za pośrednictwem Wydziału Finansowego Miasta L., to jednak nie jest to błąd, skoro w istocie wskazano organ wydający decyzje, a pouczenie zawiera treść, iż odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu wydającego decyzję. Zaskarżona decyzja posiada numer ewidencyjny, oznaczający wydział, referat , rodzaj podatku, numer identyfikacyjny oraz uzasadnienie, z którego wynika, że przy wymiarze podatku opierano się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji złożonej przez podatnika. Organ wyjaśnił, że wskazanie w decyzji numeru konta bankowego na jaki należy wpłacać podatek podyktowane zostało potrzebą wprowadzenia oszczędności i umową z bankiem prowadzącym jego rachunek, według której konieczna jest identyfikacja każdej płatności. Organ zaznaczył, że oznaczenie strony będącej osobą fizyczną następuje poprzez oznaczenie jej imienia, nazwiska, miejsca zamieszkania lub pobytu. Nie uznano za wadliwe wskazanie stron postępowania jako adresatów decyzji , ponieważ stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości co do prawidłowości ich oznaczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. P. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego niezgodność z obowiązującymi przepisami prawa i domagał się stwierdzenia jej nieważności. Skarżący podkreślił, że nie kwestionuje kwoty podatku ani stanu faktycznego na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego na 2006 r. W jego ocenie decyzja ta jest wadliwa z uwagi na naruszenia art.210 Ordynacji podatkowej, które miałyby polegać na : - braku jednoznacznego i wyczerpującego wskazania organu podatkowego, wydającego decyzję, poprzez nie wskazanie jego adresu - braku oznaczenia stron, przy czy skarżący zaznaczył, że nie spełnia tego wymogu informacja, kto otrzymuje pismo w miejscu poniżej podpisu i pieczątki wystawiającego decyzję, a wiec poza jurysdykcją postanowienia zawartego w decyzji - braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w części dotyczącej uszczegółowienia sposobu uiszczenia daniny na wskazane i wyodrębnione tylko dla przedmiotowej decyzji konto bankowe, a nie na ogólne konto urzędu, co zdaniem wnoszącego skargę generuje dodatkowe koszty obsługi płatności podatku. Dotyczy to podatników posiadających więcej niż jedną nieruchomość, gdyż w ten sposób uniemożliwia się przesłanie jednego zbiorczego przelewu, lecz kilku osobnych, zdefiniowanych do każdej decyzji z osobna i ponoszenia kosztów bankowych. - braku poprawnego pouczenia o dopuszczalności wniesienia odwołania, gdyż zarówno w oznaczeniu organu podatkowego wydającego decyzję jak i w pouczeniu brakuje adresu organu za pośrednictwem którego należy wnieść odwołanie do organu podatkowego II instancji Skarżący wskazał ponadto , iż decyzja zawiera dwa numery , z których jeden jest nieoznaczony podczas, gdy przepisy Ordynacji podatkowej wymagają , aby decyzja miała jeden niepowtarzalny numer . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art.207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz.U z 2005r. Nr. 8 , poz.60 ze zmianami ) podstawowym rozstrzygnięciem sprawy podatkowej jest decyzja, przez którą rozumie się akt prawny kończący definitywnie postępowanie w danej instancji. Na ogół przyjmuje się , że przez decyzję rozumie się opartą na przepisach prawa czynność prawną właściwego organu administracji publicznej podejmowaną w sferze zewnętrznej , kształtującą w sposób jednostronny i władczy prawa i obowiązki imiennie oznaczonego adresata w indywidualnej sprawie podatkowej ( Bogumił Brzeziński, Marek Kalinowski, Marian Masternak, Agnieszka Olesińska Ordynacja Podatkowa – komentarz Wyd. Dom Organizatora Toruń 2002 str.680 ). Decyzja czy postanowienie kończące postępowanie w sprawie jest zatem aktem , z którego strona powinna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swojej sytuacji prawnej w zakresie prawa procesowego i materialnego. Jeśli przyjąć, że podejmując rozstrzygnięcie w indywidualnym akcie administracyjnym organ podatkowy dokonuje konkretyzacji prawa , które inaczej nie mogłoby stanowić podstawy do korzystania przez jednostkę z należnych jej prawa lub wykonania obowiązków, to jest oczywiste , że jest zobligowany do zamieszczenia w decyzji podatkowej wymogów określonych w art.210 § 1 Ordynacji podatkowej. Wnioski jakie płyną z analizy zaskarżonej decyzji pozwalają na stwierdzenie, że nie spełnia ona wszystkich warunków powołanych w tym przepisie ,co częściowo uzasadnia treść zarzutów skargi. Przekonująca jest przede wszystkim argumentacja zmierzająca do wykazania braku oznaczenia strony. Trafnie zauważa się, że rozstrzygnięcie decyzji (jej osnowę) należy tak formułować, aby wyraźnie z niej wynikało , komu i jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki na stronę w decyzji nałożono. Podzielić należy zatem zapatrywanie, że oznaczenia adresata decyzji nie można w żaden sposób domniemywać, nie może on też zostać określony w sposób dorozumiany (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2005r. III SA/Wa 1517/ 2005 LEX 185 197). Warunku tego nie spełnia przeniesienie oznaczenia adresata decyzji do wykazu osób , którym decyzję należy doręczyć. Słusznie skarga podkreśla także niepełne oznaczenie organu wydającego decyzję. Z treści decyzji wynika, że organy nie mają wątpliwości , iż oznaczenie strony o jakim stanowi art.210 § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej oznacza wskazanie jej imienia , nazwiska oraz adresu. Z niezrozumiałego zatem względu odmawia się oznaczenia organu ze wskazaniem także jego adresu , skoro art.210 § 1 pkt.1 nie stanowi w tej mierze żadnego rozróżnienia. Dokładne oznaczenie organu pozwala bowiem na ustalenie, czy decyzję wydał organ właściwy, czyli, że zostały zachowane reguły dotyczące właściwości rzeczowej , miejscowej i instancyjnej ( por. Jan Zimmermann Ordynacja podatkowa – Komentarz postępowanie podatkowe Wyd. Dom Organizatora Toruń 1998 str.221 ). Należy jednak podkreślić, wbrew uwagom skargi, że wada ta nie jest wadą istotną, prowadzącą do wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. Brak adresu organu należy bowiem traktować jako oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu w trybie określonym w art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Uwaga ta dotyczy także braku adresu organu podatkowego w pouczeniu o złożeniu odwołania od decyzji. Nie są natomiast uzasadnione zarzuty skargi w pozostałej części. Odstąpienie przez organ podatkowy od uzasadnienia decyzji było całkowicie usprawiedliwione. Stosownie do art.210 § 5 Ordynacji podatkowej można odstąpić od uzasadnienia decyzji , gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Nie dotyczy to jednak decyzji wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano ulgę w zapłacie podatku. Według art.6 ust.6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz.U z 2006r. Nr. 121, poz.864 ze zmianami ) osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. W oparciu o złożoną informację organ podatkowy ustala wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Z akt sprawy wynika , że organ I instancji dysponował stosowną informacją skarżącego, której nie kwestionował, a więc działał zgodnie z żądaniem strony. Należy ponadto zauważyć, że art.210 § 1 Ordynacji podatkowej określa jedynie niezbędne elementy decyzji podatkowej. Przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki , które powinna zawierać decyzja (art. 210 § 3). W komentarzach podkreśla się, że takimi dodatkowymi składnikami mogą być warunek zawieszający albo rozwiązujący, termin początku albo końca ważności decyzji , zlecenie określonych czynności podejmowanych przy wykonaniu decyzji (Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Ryszard Mastalski, Janusz Zubrzycki Ordynacja Podatkowa – Komentarz Wyd. Unimex 2006 str.786). Z treści wspomnianego przepisu nie wynika natomiast, że organ podatkowy nie jest władny zamieszczać w decyzji innych składników , nie określonych jako konieczne. Dotyczy to zwłaszcza informacji o sposobie uiszczenia należnego podatku poprzez wskazanie odpowiedniego konta bankowego na który podatek należy wpłacić. Jest to oczywiste ułatwienie dla podatników, którzy nie muszą poszukiwać rachunków bankowych, a ponadto organ wypełnia określoną w art. 121 Ordynacji podatkowej ustawową zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Wbrew zastrzeżeniom skarżącego nie sposób doszukać się naruszenia art.210 § 1 Ordynacji podatkowej przez podanie przez organ I instancji , jak dowodzi, dwóch numerów decyzji. Pomijając już , że o takim oznaczeniu decyzji nie może być mowy, skoro jeden ze wskazanych w niej numerów jest jednoznacznie numerem ewidencyjnym, a drugi oznaczeniem decyzji , co jest oczywiste i nie wymaga dalszych wyjaśnień , to skarżący sam trafnie zauważa, że art.210 § 1 w ogóle nie zawiera wymogu , aby decyzja zawierała ten element. Skoro tak , także ten zarzut uznać należy za całkowicie bezpodstawny. Z podanych wyżej powodów na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c ) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153, poz.1270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art.152, a o kosztach na podstawie art.200 powołanej ustawy.