I SA/Lu 779/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Erwin Srebrny po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług - na skutek wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych; postanawia: przyznać M.P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W związku ze złożoną skargą M.P. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z uzasadnienia wniosku wynika, iż skarżący nie ma jakichkolwiek środków pozwalających na pokrycie kosztów. Ponadto wnioskodawca sam prowadzi swoje gospodarstwo domowe jak również nie posiada żadnego majątku. Jedyne jego dochody pochodzą ze środków pomocy społecznej. Referendarz sądowy rozpoznając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdził, co następuje: Zakres przyznawanego prawa pomocy określa art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", stanowiąc, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Skarżący wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych, wniósł o przyznanie prawa w zakresie częściowym – art. 245 § 3 ppsa. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W ocenie referendarza sądowego przedstawione na urzędowym formularzu oświadczenie skarżącego wskazujące na jego obecną sytuację finansową daje podstawy do przyjęcia, iż wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów tego postępowania - na które, z uwagi na podaną w skardze wysokość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 198 361 zł składają się: kwota wpisu stosunkowego od wniesionej skargi w wysokości 2000 zł, a także pozostałe koszty sądowe, które mogą ale nie muszą wystąpić tzn. ewentualna opłata kancelaryjna za odpis wyroku z uzasadnieniem w wysokości 100 zł oraz potencjalny wpis od skargi kasacyjnej, który wynosi połowę wpisu od skargi tj. 1000 zł - bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa postanowiono jak w sentencji.