I SA/Lu 779/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia - odmówić P. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 9 maja 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Pismem z dnia 30 maja 2012r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że ze względu na udział w dniu 9 maja 2012r. w uroczystej sesji z okazji Jubileuszu 80-lecia Związku Literatów Polskich w L., na której odbierał dyplom uznania z rąk Wojewody i Prezydenta Miasta, nie mógł być obecny na wyznaczonej na ten dzień rozprawie. Wyjaśnił, że - w jego ocenie - z treści pouczenia zamieszczonego w pkt 3 zawiadomienia o rozprawie: "W sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku..." (fragment przytoczony przez skarżącego) nie sposób wywnioskować, iż doręczenie sentencji wyroku w ogóle nie nastąpi, wobec czego oczekiwał jej doręczenia. Wskazał, że w związku z tym, że zamierza zaskarżyć orzeczenie wnosi o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie. Dodatkowo wyjaśnił, że o treści wyroku i rzeczywistych regulacjach prawnych dowiedział się w dniu 29 maja 2012r., gdy stawił się w siedzibie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art.85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (2012r. poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednocześnie jednak art.86 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie przy tym do art.87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu spełnia warunki przewidziane w art.87 § 1 i § 4 P.p.s.a.. Przechodząc zaś do jego oceny w zakresie spełnienia przesłanki z art.86 § 2 P.p.s.a., wyjaśnić należy, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje ważne interesy. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uprawdopodobnienie zaistnienia takich okoliczności należy do strony. Zdaniem sądu, okoliczności i argumenty podniesione przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku nastąpiło bez jego winy. Wskazywaną przez skarżącego przyczyną uchybienia terminu jest w istocie pozostawanie przez niego w błędnym przekonaniu, że zostanie mu doręczony odpis sentencji wyroku i że od daty tego doręczenia liczyć się będzie termin do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku na piśmie. Skarżący twierdzi przy tym, że błąd ten wynikał z niedostatecznie jasnej treści pouczenia, doręczonego mu wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy. Poglądu tego nie można jednak podzielić i stwierdzić należy, że błąd skarżącego powstać mógł tylko z tego powodu, że nie zapoznał się on z pouczeniem, o którym mowa, starannie, tj. poprzestał na jego jedynie wyrywkowej lekturze. Treść pouczenia traktowanego jako całość nie pozostawia wątpliwości, że wyjaśnia ono wszystkie istotne z punktu widzenia strony aspekty związane z rozpoznaniem sprawy na rozprawie, zaś z zestawienia informacji zawartych w pkt 2 i 3 pouczenia wynika wprost, że sąd z urzędu doręcza odpis sentencji wyroku oddalającego skargę w ciągu tygodnia od jego ogłoszenia jedynie w wypadku, gdy strona pozbawiona wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku i działa bez adwokata lub radcy prawnego. Z treści pouczenia skarżący nie mógł zatem, racjonalnie rzecz biorąc, wyprowadzić wniosku, że również jemu sąd z urzędu doręczy odpis sentencji wyroku. W świetle powyższego, wobec braku podstaw do przyjęcia, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 9 maja 2012r. na podstawie art.86 § 1 P.p.s.a.