I SA/Lu 784/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego na 2015 r. postanawia: - odrzucić skargę. Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta określił skarżącej E. M. solidarnie wysokość zobowiązania z tytułu podatku rolnego na 2015 r. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 6 lutego 2015 r. Pismem z dnia 15 lutego 2015 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta o wskazanie postawy prawnej zwalniającej urzędników od przestrzegania zapisów Konstytucji RP, podanie podstawy prawnej zezwalającej na zmienianie postanowienia sądu przez urzędników, wskazanie podstawy prawnej sposobu wyliczania zobowiązania podatkowego obywateli RP i wskazania podstawy prawnej żądania wpłaty wielokrotności należnego podatku. W odpowiedzi organ I instancji pismem z dnia 11 marca 2015 r. znak: [...] udzielił wyjaśnień na zadane pytania. Niezgadzając się z treścią odpowiedzi skarżąca w dniu 10 kwietnia 2015 r. złożyła odwołanie od wymienionego pisma, podnosząc, że nie uzyskała odpowiedzi na zadane pytania. W następstwie powyższego postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma Prezydenta Miasta z dnia 11 marca 2015 r. Skarżąca w dniu 6 lipca 2015 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Prezydenta Miasta: [...]. Wniosła o rozstrzygnięcie sporu i wyjaśnienie przyczyny postępowania urzędników administracji samorządowej – niezgodnego z prawem a nawet wbrew prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżąca przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uczyniła I instancyjną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak: [...] wydaną w przedmiocie podatku rolnego na 2015 r. Od tej decyzji skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania, a nie skarga do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa. W dniu 15 lutego 2015 r. złożyła jedynie pismo o wyjaśnienie wskazanych przyczyn działania organów administracji. Organ wyjaśnił skarżącej wskazane kwestie, a następnie Samorządowe Kolegium odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma wyjaśniającego. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż skoro skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania do organu II instancji, tym samym decyzja organu I instancji nie mogła być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, gdyż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanego przepisu wynika, że niezależnie od tego, czy skarżąca złożyła odwołanie, czy też z tego prawa by nie skorzystała, skarga na decyzję I instancji jest niedopuszczalna. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego może inicjować jedynie skarga na decyzję organu II instancji, rozpoznając którą Sąd bada także legalność decyzji I instancji. Dlatego w sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona bezsprzecznie czyni decyzję organu I instancji, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd zauważa, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego została prawidłowo pouczona o możliwości, terminie i sposobie zaskarżenia decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z prawa tego nie skorzystała, a przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uczyniła decyzję pierwszoinstancyjną. Mając powyższe na uwadze Sąd stosowanie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.