I SA/Lu 789/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. W dniu 15 listopada 2006 r. (data stempla pocztowego - koperta - k. 7 akt sądowych), skarżąca H. K. wniosła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję tego organu z dnia [...] r., o nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w sprawie podatku od towarów i usług za XII 2003 r. Jak wynika z akt podatkowych zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 października 2006 r. (kserokopia potwierdzenia odbioru - k. 49, oryginał w aktach podatkowych w sprawie I SA/LU 790/06- k.50). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 6 października 2006 r. Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o jakim stanowi art. 53 § 1 ppsa, liczony od dnia doręczenia stronie decyzji, upływał z dniem 6 listopada 2006 r. (art. 83 § 2 ppsa) , a jak wynika z akt skarga H. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej została nadana w placówce pocztowej w Lublinie dopiero w dniu 15 listopada 2006 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Dlatego też działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa należało orzec jak w sentencji.