I SA/Lu 82/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzającą nieważność ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok, pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. We wniosku pełnomocnik wskazywał na trudną sytuację skarżącej: niewysoką rentę w porównaniu do koniecznych wydatków bieżących oraz prawo do zagwarantowania "odpowiedniego poziomu życia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Założenie to implikuje konieczność rozważenia w każdym przypadku, czy zaskarżony skargą akt, ze względu na charakter zawartego w nim rozstrzygnięcia, może podlegać wstrzymaniu. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., FZ 496/2004). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 powołanej ustawy. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 888/2004, niepubl.). Postanowienie wydane w trybie nadzwyczajnym utrzymujące w mocy decyzję stwierdzającą nieważność ostatecznej decyzji, z samego swojego charakteru nie jest takim aktem. W ocenie Sądu decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków. W związku z powyższym nie nadaje się ono do wykonania, ani też nie wymaga wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.