I SA/Lu 822/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do kwietnia 2014 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia poza wyrażeniem stanowiska, według którego przy wydaniu zaskarżonej decyzji - zdaniem skarżącej - doszło do naruszenia prawa, co zostało opisane w skardze. W istocie więc skarżąca oczekiwała wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z tego powodu, że nie zgadza się z zawartym w niej rozstrzygnięciem organu podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz.U.2018.1302 - P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak – o czym stanowi § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Ponadto sąd nie jest uprawniony do poszukiwania za skarżącą okoliczności faktycznych, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kontrolowanej decyzji, gdyż to na wnioskującej ciąży obowiązek wiarygodnego wykazania konkretnych faktów opisujących jej sytuację życiową i materialną, realizujących jedną z przesłanek zastosowania omawianej, szczególnej instytucji unormowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła argumentacji, konkretnych okoliczności i dokumentów wyczerpująco opisujących jej aktualną, rzeczywistą sytuację finansową i majątkową, pozwalających sądowi zasadnie przyjąć, że uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji wiąże się dla niej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy miałoby powodować trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia i udokumentowania wniosku w tym zakresie wyklucza wiarygodne ustalenie czy istnieje jakikolwiek związek między egzekucją dotyczącą zaskarżonej decyzji a rzeczywistym położeniem materialnym skarżącej, dodatkowo taki, który realizowałby przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Trzeba przy tym podkreślić, że samo złożenie skargi i sfomułowanie w niej zarzutów wobec kwestionowanej przez podatniczkę decyzji, nie pozwala jeszcze zastosować art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest złożenie skargi, tylko wykazanie konkretnego i realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia podatniczce znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, czego w niniejszej sprawie skarżąca nie uczyniła. Tym samym nie ma podstaw do zasadnego stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji objętej skargą. Bez znajomości rzeczywistej kondycji materialnej skarżącej nie sposób bowiem prawidłowo ocenić czy i ewentualnie w jakim zakresie wykonanie zaskarżonej decyzji obiektywnie wiązać się może z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w jej położeniu. Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji przy zastosowaniu art. 61 § 5 tej ustawy.