I SA/Lu 822/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz, WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania A. B. (podatniczka, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. (organ I instancji) z [...] marca 2018 r., określającą skarżącej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2014 r. – łącznie w wysokości [...] zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Na podstawie materiału dowodowego zebranego w ramach przeprowadzonej u podatniczki kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. organ I instancji ustalił, że podatniczka z dniem 1 maja 2010 r. zarejestrowała działalność gospodarczą pod nazwą Sklep [...] "[...]" A. B.. W okresie od 1 maja 2012 r. do 30 kwietnia 2014 r. zgłosiła zawieszenie działalności gospodarczej a z dniem 30 kwietnia 2014 r. działalność gospodarcza została zlikwidowana. Podatniczka w toku kontroli podatkowej nie przedłożyła podatkowych ksiąg przychodów i rozchodów ani rejestrów dostaw i rejestrów nabyć za okres od stycznia 2013 r. do marca 2014 r. oraz od maja do grudnia 2014 r. Podatniczka nie złożyła w urzędzie skarbowym deklaracji [...] za miesiące od stycznia do marca 2014 r., natomiast w dniu 23 maja 2014 r. złożyła deklarację [...] za kwiecień 2014 r., w której wykazała wartości zgodne z zaewidencjonowanymi w rejestrze dostaw za kwiecień 2014 r. Przychód w kwocie [...]zł udokumentowany był dwoma fakturami z 30 kwietnia 2014 r. dotyczącymi sprzedaży wyposażenia sklepu. Wartość ujęta w spisie z natury na dzień likwidacji działalności (30 kwietnia 2014 r.) wynosiła [...] zł. Na podstawie informacji od G. A. S. z o. o w P. organ ustalił, że dla podatniczki założone zostały dwa konta użytkownika: "[...]" z datą rejestracji 18 marca 2007 r. i ,,[...]" z datą rejestracji 27 stycznia 2011 r. Podatniczka zeznała, że w latach 2013-2014 dokonywała sprzedaży prywatnych rzeczy za pomocą serwisu aukcyjnego [...], a przedmiotem sprzedaży były różne rzeczy, przeważnie używane (odzież, torebki, obuwie), mogło być też kilka rzeczy nowych, były to rzeczy otrzymane od włoskich rodzin (u których podatniczka pracowała) i przywiezione do kraju, ponadto rzeczy kupione osobiście do użytku własnego. Podatniczka zeznała również, że nikomu nie użyczała kont założonych na portalu aukcyjnym, osobiście zajmowała się obsługą aukcji, pakowaniem i wysyłką towarów, nie prowadziła zestawienia sprzedaży dokonanej za pośrednictwem portalu aukcyjnego w latach 2013 - 2014; zapłata za sprzedany towar następowała na jej rachunek bankowy w [...] S.A.; nie posiada dowodów zakupu towarów sprzedawanych za pośrednictwem [...] ani faktur za prowizje z tytułu użytkowania tego serwisu. Podała, że w latach 2013 - 2014 prowadziła podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz ewidencję VAT sprzedaży za kwiecień 2014 r.; w pozostałym okresie działalność była zawieszona i w związku z tym ewidencja księgowa nie była prowadzona oraz, że towar w ilości kilkuset par butów różnych rozmiarów, kilkuset torebek czy portfeli otrzymała w większość od rodzin z [...]. Zeznała, że w latach 2013 - 2014 była ubezpieczona w KRUS, a spisy z natury zostały sporządzone na dzień 2 stycznia 2013 r. i na dzień 30 kwietnia 2014 r. Na koniec 2013 r. spisu natury nie sporządzała. Mając na uwadze zeznania podatniczki, że część sprzedanych towarów była nabyta do własnego użytku, organ I instancji wezwał podatniczkę do wskazania, które towary w kontrolowanym okresie zostały przez nią nabyte do celów prywatnych, a następnie sprzedane oraz które towary otrzymała od rodzin z [...], używała do celów prywatnych, a następnie sprzedała. W odpowiedzi podatniczka podała, jako rzeczy nabyte do własnych celów: - w 2013 r. - 16 pozycji: biustonosze (7 szt. w rozmiarach 60C, 65C, 70B, 70C), kostium kąpielowy, materac, kwas hialuronowy, plastikowe pojemniki, buty ślubne; - w 2014r. - 116 pozycji: głównie materace (19 sztuk), kołdry (31 sztuk), poduszki (10 sztuk), koce (15 sztuk), dywaniki (10 sztuk), narzuty (4 sztuki), suknie ślubne (2 szt. w rozmiarach 34 i 38), biustonosze (7 szt. w rozmiarach 32A, 32C, 70B, 70C, 75A). Podatniczka wyjaśniła, że pozostałe rzeczy wystawione na [...], to prezenty otrzymane od znajomych rodzin z [...] w latach 1998 - 2006, które używane bądź nieużywane były w posiadaniu przez kilkanaście lat. Kołdry i materace były nabywane do użytku własnego w sklepach z tanią odzieżą i wykorzystywane osobiście zamiast zepsutej wersalki (układane warstwami po kilkanaście sztuk na podłodze, po zabrudzeniu wymieniane na kolejne). Na podstawie zestawień uzyskanych z serwisu aukcyjnego [...], dotyczących zakończonych w 2013 r. i 2014 r. aukcji organ I instancji ustalił, że na koncie ,,[...]" w 2013 r. zakończono 1282 aukcje na kwotę [...]zł (bez kosztów przesyłki), a w 2014 r. zakończono 1251 aukcji na kwotę [...]zł (bez kosztów przesyłki). Natomiast na koncie ,,[...]" w 2013 r. zakończono 44 aukcje na kwotę [...]zł (bez kosztów przesyłki). Łącznie w kontrolowanym okresie podatniczka przeprowadziła 2577 aukcji. W ocenie organu I instancji, biorącego pod uwagę przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT") oraz art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.), i art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2013 i 2014 r. prowadzona przez podatniczkę w tym okresie internetowa (wysyłkowa) sprzedaż towarów (buty, torebki, portfele, ubrania, bielizna, kosmetyki, koce, narzuty, materace, kołdry, poduszki), prowadzona poprzez portal aukcyjny [...], spełniała przesłanki działalności gospodarczej. Przedmiot, zakres i skala dokonanych transakcji jednoznacznie wskazują, że sprzedaż przedmiotowych towarów (nowych bądź używanych) nie stanowiła przejawów zarządu majątkiem prywatnym. Liczba aukcji i ich częstotliwość bezwzględnie wskazywała, że działalność podatniczki miała charakter ciągły i cechowała się wysokim stopniem zorganizowania (założenie i prowadzenie kont, ponoszeniem kosztów ich obsługi, obsługa rachunku bankowego, organizowanie przesyłek pocztowych, pakowanie ich i wysyłanie). Stanowisko to zaakceptował organ odwoławczy, który odnosząc się do zarzutów odwołania, głównie dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślił, że z podatkowego punktu widzenia nie ma znaczenia, czy działalność podatniczki ma charakter zarobkowy, czy była dochodowa czy przynosi straty, bowiem dla przyjęcia, że konkretna działalność jest pozarolniczą działalnością zarobkową nie jest najważniejszy końcowy rezultat finansowy, ale dążenie do zysku. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zdaniem organu odwoławczego, istotne jest to, że działania strony niezależnie od jej zamiarów, nosiły cechy określone w ww. przepisach definiujących działalność gospodarczą. Natomiast bez znaczenia jest jej wewnętrzne przekonanie co do charakteru wykonywanej działalności. W ocenie organu odwoławczego trafne jest stanowisko organu pierwszej instancji, że patrząc na ilość zakupywanych towarów (np. materacy, kocy, kołder) nieracjonalne i niewiarygodne jest stanowisko podatniczki, co do nabycia ich do własnych celów. Organ odwoławczy wskazał, że podnoszona przez podatniczkę kwestia sprzedaży towarów po upływie 6 miesięcy od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie odnosi się do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm. – dalej "u.p.d.o.f."). Wyjaśnił, że wykonywana przez podatniczkę działalność w zakresie sprzedaży przedmiotowych towarów nosiła wszelkie cechy działalności gospodarczej (art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.), a jeżeli zbycie następuje w ramach działalności gospodarczej, to nigdy nie może być zaliczone do źródła przychodu ustanowionego ww. przepisem i bez znaczenia jest przy tym okres, jaki upłynął pomiędzy zakupem rzeczy i jej sprzedażą. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że podatniczka nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwoliłyby uznać sprzedawany towar za używany, w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o VAT oraz, że nie przedstawiła też żadnych dowodów wskazujących na źródło pochodzenia sprzedawanych towarów. Odnosząc się następnie do definicji dostawy towarów (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT), definicji obrotu (art. 29 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy o VAT) i towarów używanych (art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT) oraz obliczania podstawy opodatkowania w przypadku dostawie towarów używanych (art. 120 ust. 4 i ust. 10 ustawy o VAT) organ odwoławczy uzasadniał, że z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów zakupu towarów nie ma możliwości zastosowania procedury VAT-marża. Dlatego też, w jego ocenie, transakcje dokonywane przez podatniczkę powinny być opodatkowane zgodnie z ogólnymi zasadami opodatkowania, przyjmując za podstawę opodatkowania obrót - zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Organ wskazał, że wartości przychodów (obrotów) podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, osiągnięte z tytułu sprzedaży za pośrednictwem serwisu aukcyjnego [...] za okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 kwietnia 2014 r., wyliczone zostały w oparciu o wpłaty na rachunek bankowy oraz na rachunek w [...] dokonane przez kontrahentów z tytułu wygranych aukcji i z uwzględnieniem danych dotyczących szczegółów przeprowadzonych transakcji. Przy czym kwota należna od nabywcy obejmuje wszystkie elementy kosztów związanych z dokonywaną przez podatnika sprzedażą, zawiera zatem koszty poniesione przez sprzedającego w imieniu nabywcy (koszty związane z przesyłką). Obowiązek podatkowy ustalono zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy o VAT. Organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji prawidłowo dokonał przeliczenia wartości sprzedaży netto oraz kwot podatku należnego VAT według stawki 23%, właściwej dla sprzedawanych towarów, przy zastosowaniu algorytmu określonego w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 68, poz. 360 ze zm.). Prawidłowo niezaewidencjonowany obrót został przyporządkowany do poszczególnych miesięcy 2014 r., odpowiednio do momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Za 4 miesiące 2014 r. obrót wyniósł netto łącznie [...] zł a VAT należny [...] zł. Przy czym wartości obrotu w poszczególnych miesiącach 2014 r. zostały pomniejszone o kwoty zwrotów należności za towary zwrócone przez nabywców (kwoty zwrotów ustalono w oparciu o wyciągi bankowe). W konkluzji organ stwierdził, że podatniczka nie zadeklarowała do opodatkowania dostawy towarów opodatkowanej stawką podatku VAT 23 % za okresy od stycznia do kwietnia 2014 r. o łącznej wartości netto [...] zł oraz podatku VAT należnego w kwocie [...]zł. Dodał też, mając na względzie regulację art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o VAT, że w toku kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego podatniczka nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych, to jest faktur potwierdzających nabycie towarów oraz usług, które uprawniałyby do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w 2014 r. Organ odwoławczy podkreślił, że pomimo, iż podatniczka prowadząc w 2014 r. działalność gospodarczą w zakresie wysyłkowej sprzedaży towarów, nie prowadziła ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, to na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie odstąpił od określenia podstawy opodatkowania, w drodze oszacowania, gdyż dowody uzyskane w toku postępowania, pozwoliły na jej określenie. Organ odwoławczy dodał też, że dla oceny działalności podatniczki trafnie organ I instancji wziął pod uwagę cały okres (lata 2013-2014) dokonywania transakcji, bowiem obrazowało to w sposób całościowy a jednocześnie miarodajny, charakter czynności z punktu widzenia przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, dowodząc ich częstotliwości i zorganizowanego charakteru. W jego ocenie, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie zatem organ I instancji określił podatniczce kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2014 r., w tym uwzględniając kwotę [...]zł wynikającą z opodatkowania dostawy towarów niezadeklarowanej przez podatniczkę. W skardze na ostateczną decyzję organu odwoławczego skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła organowi naruszenie art.187 § 1 w związku z art.180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego i jego nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący oraz naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego w szczególności naruszanie zasady legalizmu, zasady powadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zasady prawdy materialnej, zasady czynnego udziału stron w postępowaniu podatkowym, zasady jawności (art. 120, art. 121, art. 122 i art. 123 i art. 129 Ordynacji podatkowej), co - zdaniem skarżącej - nie doprowadziło do nie ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, wadliwego zastosowania przepisów procedury i prawa materialnego, a w konsekwencji wydania obarczonej istotnymi błędami zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca argumentowała, że z uwagi na przebywanie przez kilka lat poza granicami kraju min. we Włoszech (od 1998 r. do 2006 r.) posiadała zakupione we Włoszech i w kraju różne rzeczy do użytku osobistego-własnego: bieliznę osobistą, kostiumy kąpielowe, materace, kołdry poduszki, koce, dywaniki, narzuty, suknie ślubne, pojemniki oraz inne rzeczy. Ponadto przebywając we Włoszech kilka lat otrzymała rzeczy używane i często nowe od swoich pracodawców. Wszystkie rzeczy zakupione bądź otrzymane nieodpłatnie były używane lub nowe. Dlatego też uznała, że założy konto internetowe na serwisie aukcyjnym [...], aby zgromadzone przez lata rzeczy prywatnie używane zbyć. Skarżąca podkreśliła, że wszystkie wystawiane na aukcji [...] przez nią rzeczy czy używane, czy nowe poprzedzone były 3 a nawet 5 letnim okresem ich nabycia. Podkreśliła, że nie prowadziła i nie miała zamiaru prowadzić działalności gospodarczej, a sprzedaż tych rzeczy nie była nastawiona na uzyskanie zysku. W jej ocenie, istotnym faktem jest graniczny okres, który zwalnia z obowiązku rozliczenia podatku to jest 6 miesięcy liczone od końca miesiąca nabycia towaru, co uzasadnia zwolnienie skarżącej z rozliczenia przychodów i opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W ocenie skarżącej, organy nie przedstawiły wystarczających dowodów, które jednoznacznie wskazywałyby na zarobkowy cel działania podatniczki, a zgromadzenie dużej ilości różnych rzeczy i używanych przez podatniczkę nie musiało wcale oznaczać chęci uzyskania zysków. Zarzuciła, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie precyzuje dla jakich konkretnych celów podatniczka nabywała, kompletowała przez lata rzeczy czy na własny użytek, hobbystycznie czy posiada manię zbieractwa i gromadzenia rzeczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia. Podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, to jest zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń prawa przez organy podatkowe, w tym również zarzucanych w skardze, sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził. Według ustaleń organów podatkowych skarżąca w latach 2013-2014 dokonywała sprzedaży wysyłkowej towarów, to jest butów, torebek, portfeli, ubrań, bielizny, kosmetyków, koców, narzut, materaców, kołder, poduszek) za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...]. Podatniczka posługiwała się w tym okresie dwoma kontami na portalu aukcyjnym i okresie dwóch lat przeprowadziła znaczną liczbę 2577 aukcji na kwotę [...]zł. W świetle dokonanych ustaleń organy podatkowe uznały, że czynności wykonywane przez skarżącą miały charakter zorganizowany i ciągły oraz spełniały wszystkie przesłanki działalności gospodarczej wskazane w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Wbrew zarzutom skargi ustalenie to jest prawidłowe i znajduje podstawę w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu przeprowadzonym bez naruszenia przepisów proceduralnych. Według art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są między innymi osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z ustalonych okoliczności faktycznych wynika, że skarżąca realizując z góry powzięty zamiar dokonywania sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...] działała jak handlowiec, w tym również w roku 2014. W tym czasie dokonywała samodzielnie regularnych dostaw towarów w tym celu wyselekcjonowanych i wystawionych na sprzedaż. Działanie podatniczki w postaci regularnej sprzedaży towarów (w sposób częstotliwy) pozwala na zakwalifikowanie jej jako handlowca w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że podatnikiem jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel i rezultat tej działalności. Z przepisu tego wynika zatem, że działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku, nie jest ona także uzależniona od jej rezultatu, w tym od rezultatu w postaci zysku. Wprawdzie według art. 15 ust. 2 zdanie 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych, to jednak nie dotyczy to czynności w postaci sprzedaży towarów. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem towarów, udzielenie licencji do korzystania z danej wartości niematerialnej i prawnej); wykorzystywanie ma miejsce w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Natomiast takie czynności jak sprzedaż towarów mieszczą się w definicji zawartej w art. 15 ust. 2 zdanie 1 ustawy, gdzie charakterystyczne jest wykonywanie czynności w sposób częstotliwy. Jeżeli zatem działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży towarów nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku i nie jest ona także uzależniona od rezultatu, to bezzasadna jest przedstawiona w uzasadnieniu skargi argumentacja skarżącej, że nie miała zamiaru prowadzić działalności gospodarczej, a sprzedaż nie była nastawiona na uzyskanie zysku. Nieistotne w sprawie byłoby ustalenie, czy skarżąca osiągnęła jakikolwiek zysk ze sprzedaży. Zgodzić się należy z zaprezentowanym w skardze poglądem, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług nie powstaje w sytuacji, gdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą dokonuje czynności, która w sposób niewątpliwy odnosi się do majątku osobistego, który z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest związany. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odprzedaży, lecz spożytkowania na potrzeby własne. Działanie w charakterze handlowca będzie realizowane, gdy sprzedaż dokonywana jest w stosunku do towarów handlowych, czyli nie stanowiących majątku osobistego oraz w stosunku do towarów nabytych w takim charakterze. Nie można jednak uznać, aby taki charakter miały rzeczy sprzedawane przez skarżącą. Przeciwko temu przemawia przede wszystkim ilość nabywanych i zbywanych towarów, w tym duże ilości towarów jednego rodzaju oraz duże zróżnicowanie rozmiarów niektórych rzeczy. Zwrócić należy uwagę, że podatniczka nawet wezwana przez organ podatkowy do wskazania, które towary w kontrolowanym okresie zostały przez nią nabyte lub otrzymane do celów prywatnych, a następnie sprzedane, wskazywała poszczególne rzeczy w ilości nieadekwatnej do potrzeb osobistego używania (materace – 19 sztuk, kołdry – 31 sztuk, poduszki – 10 sztuk, koce – 15 sztuk, dywaniki – 10 sztuk) bądź w bardzo zróżnicowanych rozmiarach wskazujących na nieprawdopodobieństwo przeznaczenia do używania tych rzeczy przez jedną osobę w zbliżonym czasie (suknie ślubne, biustonosze). Nabywanie zróżnicowanego asortymentu rzeczy i ich zbywanie świadczy o handlowym przeznaczeniu towarów, a nie o przeznaczeniu ich do osobistego użytku. Skarżąca nie wykazała też, aby nawet pojedyncze ze zbytych rzeczy przeznaczona były pierwotnie do osobistego użytku, a w szczególności, aby były kiedykolwiek używane przez skarżącą lub członków jej rodziny. Organy podatkowe prawidłowo uznały za niewiarygodne wyjaśnienia podatniczki o gromadzeniu przez nią przez kilka lat rzeczy różnego asortymentu i różnych rozmiarów, niekiedy w dziesiątkach lub setkach sztuk (torebki, buty, portfele, koce, materace) – z przeznaczeniem do osobistego użytku. Organy podatkowe prawidłowo zakwestionowały wyjaśnienia podatniczki, w tym również przedstawione w piśmie z dnia 8 stycznia 2017 r. Okoliczności zakupu 19 sztuk materacy, 31 sztuk kołder, 15 sztuk koców w celu zastąpienia nimi zepsutej wersalki i sprzedaży ich w miarę zużywania (zakurzenia lub brudzenia) są całkowicie niewiarygodne, tym bardziej, że w opisach aukcji rzeczy opisywano jako bardzo dobre i mało używane. Wskazywana przez skarżącą bielizna (biustonosze) oraz suknie ślubne były w różnych rozmiarach. Trudno przyjąć aby takie rzeczy jak szczoteczka do zębów, wody perfumowane, żele po prysznic, balsamy, kwas hialuronowy były rzeczami używanymi. Prawidłowo organy podatkowe wskazały, że liczba torebek (ponad 1100 sztuk w ciągu dwóch lat), plus toreb podróżnych, toreb na laptopy, portfeli nie wskazuje na epizodyczny handel rzeczami używanymi lub przeznaczonymi pierwotnie do osobistego użytku. Niewiarygodne są wyjaśnienia skarżącej, że od lat 1998 – 2006 przechowywała z przeznaczeniem do osobistego użytku ponad 1100 sztuk torebek, kilkaset par butów, odzieży i bielizny oraz kosmetyków. Ta okoliczność, w sytuacji kiedy skarżąca nie wykazała, aby nawet pojedyncze ze zbytych rzeczy przeznaczona były pierwotnie od osobistego użytku, a w szczególności, aby były kiedykolwiek używane przez skarżącą lub członków jej rodziny, pozwalała organom ustalić, że rzeczy zbywane poprzez portal aukcyjny były przedmiotem obrotu w ramach działalności handlowej skarżącej Nie można w takiej sytuacji czynić organom podatkowym zarzutu niedokonania stosownych ustaleń. Podkreślić należy, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1 tej ustawy, nakazująca organowi zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Z kolei według art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przez możliwość przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy w rozumieniu tego przepisu należy zatem rozumieć prawdopodobieństwo wpłynięcia określonej czynności dowodowej na wyjaśnienie stanu faktycznego. Nie mniej z powyższych zasad nie wypływa dla organów obowiązek prowadzenia postępowania aż do dokonania ustaleń korzystnych dla strony. W interesie podatnika leży wskazywanie okoliczności faktycznych i przedkładanie dowodów. Obowiązek przeprowadzenia postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organach podatkowych i nie może być przerzucany na podatnika, jeżeli to nie wynika z konkretnych przepisów podatkowych, jednak nie może to zwalniać strony postępowania od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Zauważyć ponadto należy, że obowiązek ten nie ma charakteru nieograniczonego, dlatego decydujące znaczenie mają możliwości prawne i faktyczne zgromadzenia materiału dowodowego przez organ podatkowy. W przypadku takiej wielości rzeczy sprzedanych przez podatniczkę, to ona powinna mieć najlepszą wiedzę, czy i które z nich zostały zbyte po uprzednim używaniu. Wskazanie przez podatniczkę na rzeczy, które ze względu na zbyt dużą liczbę (np. materace, kołdry, koce, dywaniki) lub na zróżnicowane rozmiary (biustonosze, suknie ślubne) nie mogły być przeznaczone do osobistego użytku, czyni w całości niewiarygodnymi twierdzenia podatniczki co do handlu rzeczami przeznaczonymi do osobistego użytku i używanymi przez podatniczkę. W związku z tym nie można organom podatkowym zarzucić naruszenia przepisów postępowania przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w tym zakresie. Z uzasadnienia skargi wynika, że według skarżącej wszystkie sprzedawane rzeczy były zbywane po kilku latach od chwili nabycia, co zdaniem skarżącej sprawia, że nie podlegają podatkowi od towarów i usług. Tak sformułowany zarzut, odnoszący się w rzeczywistości do art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz art. 43 ust. 2 ustawy o VAT jest nieuzasadniony. Po pierwsze, przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy od 1 stycznia 2014 r., a więc w okresie istotnym w rozpoznawanej sprawie, został zmieniony przez art. 1 pkt 34 lit. a) tiret pierwsze ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 35) nowelizującej ustawę o VAT w ten sposób, że nie przewidywał już zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów używanych zdefiniowanych w art. 43 ust. 2 ustawy. Po drugie, podatniczka i we wcześniejszym stanie prawnym nie mogłaby skorzystać z tego zwolnienia. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. zwolniona od podatku była dostawa towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Pojęcie towaru używanego (wyłączając budynki i budowle oraz ich części i grunty) określone zostało w art. 43 ust. 2 ustawy, jako towaru, którego okres używania przez podatnika dokonującego dostawy wyniósł co najmniej pół roku. Jakkolwiek w przedmiotowej sprawie przynajmniej niektóre towary zbywane przez skarżącą niewątpliwie były w ogóle używane, ale nie mają one cech towarów używanych, o jakich mowa w tym przepisie, bowiem nie były używane przez podatniczkę, Jak wcześniej wyjaśniono takiej okoliczności podatniczka nie wykazała. Na rozprawie Sąd oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z nagrań na płycie CD dotyczących przebiegu rozmowy skarżącej z urzędnikiem skarbowym, który miał podatniczce wyjaśnić, że może ona sprzedawać rzeczy przywiezione z [...]. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowód z płyty CD, na której jest zapis głosowy rozmowy nie jest dowodem z dokumentu, co już sprawia, że niej jest możliwe przeprowadzenie dowodu z wykorzystaniem takiego środka dowodowego. Ponadto przeprowadzenie dowodu na okoliczności wskazywane przez skarżącą nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, ponieważ nawet błędna informacja udzielona poza jakimkolwiek sformalizowanym trybem przez urzędnika skarbowego nie znosiła obowiązku podatkowego, skoro podatniczka podjęła prowadzenie działalności gospodarczej, w ramach której dokonywała dostawy rzeczy opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Biorąc pod uwagę omówione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.