I SA/Lu 839/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka - Szpringer po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, mocą której określono stronie skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2007 r. W treści tej decyzji, która została doręczona stronie w dniu 7 lipca 2014 r., zawarte było pouczenie o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. W dniu 4 sierpnia 2014 r. M. T. złożył w siedzibie Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. skargę na powyższą decyzję. Skarga ta - jako mylnie skierowana - została przekazana w dniu 7 sierpnia 2014 r. przez ten organ do Dyrektora Izby Skarbowej w L., celem nadania jej dalszego biegu. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi wpłynęła do Sądu w dniu 8 września 2014 r. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, bowiem została wniesiona z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) - skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność, lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak wskazano na wstępie zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 7 lipca 2014 r., a strona została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Tym samym strona skarżąca powinna wnieść skargę w nieprzekraczalnym terminie do dnia 6 sierpnia 2014 r. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w L.. Jednakże strona skarżąca nie dopełniła powyższym wymaganiom, gdyż wniosła skargę bezpośrednio do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L., który w dniu 7 sierpnia 2014 r. przekazał tę skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w L.. W takim przypadku, terminem złożenia skargi do Sądu jest termin jej przekazania przez organ niewłaściwy organowi właściwemu, tj. w przedmiotowej sprawie jest to dzień 7 sierpnia 2014 r., kiedy to Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. przekazał skargę podatnika Dyrektorowi Izby Skarbowej w L.. Powyższe powoduje, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowym wypracowane jest stanowisko, że w przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej organ ten powinien przekazać sprawę właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi pod adres właściwego organu (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 284 oraz postanowienie NSA z 29 maja 2008 r. o sygn. akt I FSK 631/08, niepubl.). Pomimo precyzyjnego pouczenia zawartego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L., skarga została wniesiona za pośrednictwem organu pierwszej instancji (organu niewłaściwego). Organ ten przekazał ją wprawdzie do organu odwoławczego, jednak nastąpiło to już po upływie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia stronie. Tym samym należy stwierdzić, iż przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, mimo prawidłowego pouczenia przez organ administracji publicznej o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarga jest natomiast oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uznania żądania strony skarżącej. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał że skarga M. T. nie może zostać uwzględniona, albowiem jako spóźniona podlega odrzuceniu, co przesądza o jej oczywistej bezzasadności. W takich okolicznościach nawet zwolnienie strony z kosztów postępowania nie miałoby wpływu na jej rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim postanowienia.