I SA/Lu 843/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz wysokości odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące czerwiec-październik 2014 r. p o s t a n a w i a: - odmówić A. B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. A. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz wysokości odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące czerwiec-październik 2014 r. Wniosek strona datowała na 2 października 2018 r. a nadała do organu w dniu 3 października 2018 r. W tym samym dniu (3 października 2018 r.) podatniczka nadała też skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na decyzję doręczoną jej 31 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona podała, że nie była w stanie wnieść skargi w ustawowym terminie z uwagi na chorobę. Do wniosku dołączyła kserokopię zwolnienia lekarskiego, z którego wynika niezdolność do pracy A. B. w dniach 1-8 października 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za dopuszczalny, stwierdzając, że przyczyna uchybienia terminowi ustała wraz z ustaniem choroby skarżącej w dniu 8 października 2018 r. Zatem, wniosek o przywrócenie terminu nadany do organu w dniu 3 października 2018 r. wniesiony został bez przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LexPolonica nr 394258). W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, aby na przeszkodzie do uzupełnienia braków formalnych skargi stanęły nagłe, niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo ogromnych starań nie udało się usunąć. Podniesiona we wniosku okoliczność choroby nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi. W orzecznictwie sądowym do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się przerwy w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W tym kontekście wskazać trzeba, że: po pierwsze, z nadesłanego zwolnienia wynika, że podczas choroby skarżąca nie musiała leżeć (rubryka 15), miała możliwość poruszania się, a tym samym zadbania w jakimś stopniu o swoje interesy, po drugie, nie wykazała, że czynności nadania skargi na poczcie nie mogła za nią wykonać żadna inna osoba bliska. Skoro bowiem A. B. sporządziła skargę 27 września 2018 r., to jest przed zachorowaniem, to jedyną czynnością, jaka pozostała, aby termin został dochowany, było jedynie nadanie tej skargi w urzędzie pocztowym. Strona tymczasem nie podała, dlaczego w tym celu nie mogła posłużyć się inna osobą. Kolejną rzeczą jest to, że pomimo trwania choroby, skarżąca była w stanie nadać skargę 3 października 2018 r. – co potwierdzałoby tylko to, że albo mogła posłużyć się inną osobą dla dokonania tej prostej czynności, lub też, że przebieg choroby umożliwiał jej samej wysłanie skargi. W każdym z tych dwóch ww. przypadków czynność mogła być wykonana terminowo, przy zachowaniu należytej dbałości. Mając na uwadze powyższe i ustawowe wymogi wynikające z art. 87 § 2 P.p.s.a., stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczność choroby, na którą powołuje się skarżąca nie mogła - zdaniem Sądu - stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji