I SA/Lu 845/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym, odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 3 listopada 2010 r. skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z zabezpieczeniem wykonania zobowiązania wynikającego z ww. decyzji wraz z odsetkami za zwłokę przez ustanowienie hipoteki przymusowej korzystającej z pierwszeństwa zaspokojenia na nieruchomości skarżącego. W uzasadnieniu wniosku Spółka wywodziła, że kwota przeniesionych na skarżącą zobowiązań jest znaczna - wynosi [...], że podatnik nie posiada w chwili obecnej środków do zapłaty takiej kwoty, że jej zapłata będzie równoznaczna z likwidacją prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa, które daje utrzymanie 23 pracownikom a także ich rodzinom, spowoduje ujemne i nieodwracalne skutki dla nie tylko dla Spółki, ale też z punktu widzenia interesu społecznego, gdyż zwiększy się liczba osób bezrobotnych. Uzasadniała, iż posiada znaczny majątek zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, zarówno w nieruchomościach jak i ruchomościach, że w czasie prowadzenia postępowania nie wyzbywała się majątku, nie dokonywała czynności świadczących o chęci uniknięcia zapłaty należności, że nadal prowadzi działalność i terminowo reguluje zobowiązania. Argumentowała, że nie chce uniknięć zapłaty zaległości, ale wyczerpać przed jej zapłatą możliwości odwoławcze. Wskazywała, iż zważywszy na bardzo dużą kwotę należności, niekorzystne skutki przedwczesnego wykonania decyzji oraz brak ryzyka nieściągalności w związku z dokonaniem zabezpieczenia czynią wniosek strony w pełni uzasadnionym, a czas do rozpatrzenia skargi mogłaby ona wykorzystać na zebranie potrzebnych środków finansowych bez konieczności zagrażania działalności firmy. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a". Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, kiedy nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Oczywistym też jest, że uprawdopodobnienie jednej z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskującym, który chce na tej podstawie uzyskać korzystne dla siebie skutki prawne, a wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie aktu, który jest przedmiotem skargi i nadaje się do wykonania. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która jest decyzją nadającą się do wykonania i podlegającą wykonaniu. W ocenie Sądu wniosek skarżącej Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie wskazała na żadne konkretne okoliczności, które uprawdopodabniałyby niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Skarżąca nie podała choćby przybliżonej wysokości swoich dochodów, nie określiła w żaden sposób swojego stanu majątkowego (Spółka dołączyła jedynie nieaktualny wyciąg z zapisów na koncie z dnia 31 października 2009 r. ale za okres od dnia 1 stycznia do 30 kwietnia 2009 r.). Spółka sama przyznała, iż nadal prowadzi działalność i terminowo reguluje zobowiązania, a także, że posiada znaczny majątek zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, zarówno w nieruchomościach jak i ruchomościach. W sytuacji zaś, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia (zob. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt. FZ 441/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/search). Tymczasem skarżąca poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą swych twierdzeń nie uprawdopodobniła, nie dołączyła np. żadnych dokumentów obrazujących rzeczywistą kondycję finansową Spółki, a podane przez nią dość ogólnikowe informacje nie są - w ocenie Sądu - wystarczające do uprawdopodobnienia okoliczności mieszczących się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Wskazać przy tym stronie należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, a ponadto, że możliwość skutecznego wyegzekwowania należności wynikających z wykonalnej decyzji podlega ocenie organu, który prowadzi czynności dla jej wykonania, czyli organu egzekucyjnego, gdy zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne, a strona ma możliwości obrony swoich praw na etapie postępowania egzekucyjnego, na podstawie środków prawnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm./. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.