I SA/Lu 85/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), NSA Anna Kwiatek, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy skarżoną przez H. W. decyzję Burmistrza R. z dnia [...] ([...]), odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] lutego 2004 r. (Nr [...]), ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2004 r. w kwocie 7.413,00 zł. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że H. W. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza R. z dnia [...] lutego 2004 r. ( Nr [...]), ustalającą zobowiązanie podatkowe ( w kwocie 7.413,00 zł ) w podatku od nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. Jako przesłankę wznowienia postępowania w tej sprawie podał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przewidujący, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, wznawia się postępowanie gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jako nowy dowód przedstawił prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 21 marca 2005 r. o sygn. akt [...] w sprawie o podział majątku, stwierdzające, że w skład majątku wspólnego A. i H. małż. W. wchodzi między innymi nieruchomość położona przy ul. [...] w R., na podstawie którego Starosta R. w dniu 17 stycznia 2006 r. dokonał zmiany w ewidencji gruntów, polegającej na wpisaniu A. W. i H. W. jako właścicieli przedmiotowej nieruchomości ( po ½ części). Kolegium wskazało, że w tych okolicznościach decyzją z dnia [...], Burmistrz R. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2004 r., argumentując, że zobowiązanie wobec A. W. – stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – powstało dopiero z dniem 1 stycznia 2006 r. i dlatego brak jest podstaw do orzeczenia, że zobowiązanymi do uiszczenia podatku byli oboje małżonkowie W. W odwołaniu od tej decyzji H. W. zarzucił, że podmiotem zobowiązanym do uiszczenia podatku od nieruchomości na 2004 r. była także jego żona, A. W., bowiem nie był on jedynym właścicielem tej nieruchomości. Wskazał przy tym, że na mocy powyższego postanowienia Sądu oraz postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 8 grudnia 2005 r. o sygn. akt [...], zobowiązującego A. W. do pokrywania połowy podatku od nieruchomości, ujawniony został inny niż w akcie notarialnym i ewidencji gruntów stan prawny przedmiotowej nieruchomości i wobec tego fałszywy był zarówno wpis w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla tej nieruchomości, jak i wpis w ewidencji gruntów, będący podstawą określenia przez organ, podmiotu zobowiązanego do uiszczenia podatku. Zdaniem skarżącego, wymienione wyżej postanowienia nie stworzyły nowego stanu prawnego, ale ujawniły stan faktyczny jaki istnieje od 1996 r., kiedy to sporządzony został akt notarialny nr [...]. Za zmianą ostatecznej decyzji w części określającej jej adresata przemawiają – w ocenie skarżącego - zasady współżycia społecznego, wskazujące aby jego żona prowadząca konkurencyjną działalność gospodarczą na przedmiotowej nieruchomości również ponosiła ciężar płacenia podatku. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Kolegium wyjaśniło, że przedstawione przez skarżącego oba postanowienia zapadły już po wydaniu ostatecznej decyzji organu z dnia [...] lutego 2004 r. i w tej sytuacji nie stanowią one dowodów istniejących w dniu wydania tej decyzji. Wobec tego nie są spełnione przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej bowiem powołany przepis dopuszcza możliwość wznowienia postępowania jeżeli nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody zostały ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej i nie były one znane organowi wcześniej oraz istniały w dacie wydania tej decyzji. Wobec tego na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej należało odmówić uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2004 r.. Ustosunkowując się do zarzutu, że prawomocne postanowienie Sądu nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan dotychczas istniejący, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Takie dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania danych wynikających z prowadzonej ewidencji, bowiem są one dla niego wiążące w postępowaniu podatkowym. W skardze do Sądu H. W. zarzucił obrazę art. 240 § 1 pkt 1 i 7, art. 253 § 1 oraz art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej. We wnioskach domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej, zobowiązującej jego i A. W. do zapłacenia należnego za 2004 r. podatku od przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Tytułem wstępu przypomnieć należy, że ostateczną jest decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania (art. 128 Ordynacji podatkowej). Taką była decyzja Burmistrza R. z dnia [...] lutego 2004 r. (Nr [...]), ustalająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, wprowadzającym instytucję procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, wznawia się postępowanie w takiej sprawie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132 Ordynacji podatkowej; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Powołany przepis oznacza, że tylko wymienione w nim przesłanki stanowią podstawę do wzruszenia ostatecznej decyzji organu podatkowego. Z akt sprawy wynika, że skarżący wskazał pkt 5 § 1 art. 240 Ordynacji podatkowej jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego wyżej wymienioną decyzją Burmistrza R. Zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo oceniło, że przedstawione przez skarżącego dowody w postaci postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w R. z dnia 21 marca 2005 r. o sygn. akt [...], ustalającego, iż w skład majątku wspólnego małżonków A. W. i H. W. wchodzi nieruchomość położona w R. przy ul. [...] oraz postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 8 grudnia 2005 r. o sygn. akt [...], zobowiązującego A. W. do pokrywania połowy podatku od nieruchomości w czasie trwania postępowania o podział majątku dorobkowego, nie są nowymi dowodami, gdyż nie istniały w dacie wydania ostatecznej decyzji wymiarowej oraz nie mogły mieć wpływu na treść tej decyzji. Słusznie też wskazało, że nowe wynikające z nich okoliczności faktyczne nie są istotnymi okolicznościami, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem podstawę wymiaru podatków stanowią – w myśl art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) - dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W świetle akt sprawy, dane dotyczące nieruchomości przy ul. [...] zostały zmienione dopiero w styczniu 2006 r. i wobec tego organ przy wydawaniu decyzji wymiarowej z dnia [...] lutego 2004 r. (Nr [...]) nie mógł pominąć figurujących wówczas danych w ewidencji prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w R. W tym stanie rzeczy zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza R. z dnia [...] odmawiająca – na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia [...] lutego 2004 r. była zgodna z literą prawa. Powołany przepis stanowi, że organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w przypadku, gdy stwierdzi brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Na marginesie powyższych rozważań należy wyjaśnić, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło - wbrew stanowisku skarżącego - do naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 1 i 7 Ordynacji podatkowej, bowiem w postępowaniu wymiarowym, po pierwsze, nie wystąpiły okoliczności, które by wskazywały na fakt sfałszowania dowodów. Po drugie, zakwestionowana ostateczna decyzja z dnia [...] lutego 2004 r. nie została wydana na podstawie innej decyzji następnie uchylonej (czy zmienionej), ani orzeczenia sądowego, które uległo później wzruszeniu. Natomiast przywołane dodatkowo przez skarżącego przepisy art. 253 § 1 oraz art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej regulują odrębny tryb wzruszania ostatecznych decyzji. Trzeba przy tym podkreślić, że w świetle obowiązujących przepisów prawa - rozpoznawanie wniosków o zmianę zaskarżonej decyzji, czy też wydanie nowej decyzji – nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych. Z tych też względów i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak sentencji.