I SA/Lu 85/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawmnego w sprawie ze skargi P. S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...].GK w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu p o s t a n a w i a przyznać P. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 281 zł, skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w osobie R. M., podając, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną, a źródło jego utrzymania stanowią wyłącznie prace dorywcze oraz doraźna pomoc rodziny, co wystarcza jedynie na zakup żywności i "używanej" odzieży. Skarżący dodał, iż nie posiada mieszkania, lecz mieszka u brata. Nie posiada również zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Referendarz sądowy zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyższe wskazuje, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych nawet należności związanych z postępowaniem sądowym. W rozpatrywanej sprawie - w ocenie referendarza sądowego – skarżący spełnia ustawowe przesłanki do udzielenia mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia rady prawnego. Mając bowiem na uwadze sytuację finansową skarżącego, a w szczególności deklarowaną wysokość dochodu oraz stan posiadanego majątku stwierdzić należy, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Skarżący nie dysponuje bowiem środkami pieniężnymi, które mógłby przeznaczyć na poniesienie kosztów niniejszego postępowania chociażby w części. Środki jakie posiada wystarczają jedynie na zakup żywność i odzieży. Ponadto biorąc pod uwagę koszty rynkowego honorarium radcy prawnego, stwierdzić należy, że przestawiona przez niego kondycja finansowa pozwala również przewidzieć, iż nie ma on możliwości zgromadzenia dostatecznych środków na pokrycie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Zapadłe orzeczenie oznacza, że skarżący został w niniejszym postępowaniu sądowym zwolniony od kosztów sądowych, jak również przyznano mu radcę prawnego, bez obowiązku ponoszenia przez niego kosztów zastępstwa procesowego. Odnośnie zaś wniosku skarżącego dotyczącego ustanowienia radcy prawnego w osobie R. M., Kancelaria Radcy Prawnego ul. [...], L., to należy wskazać, że stosownie do treści art. 244 § 3 p.p.s.a, uprawnienie do wyznaczenia wskazanego imiennie przez wnioskodawcę pełnomocnika do reprezentowania go w sprawie niniejszej w ramach przyznanego prawa pomocy przysługuje w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym właściwej miejscowo radzie okręgowej izby radców prawnych. Tut. Sąd poinformuje wzmiankowany ostatnio organ samorządu zawodowego o pełnym zakresie wniosku skarżącego. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 245 § 1 i 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.